ตอนที่ 1

ตอน&= #3607;ี่ 1 = ถวายสุราศ&#= 3634;ลาเย็น ไข่มุกเด่นŪ= 6;ู่ครรภ์ในฝ= 633;น

ในป&= #3621;ายราชวงศ์โ= ;จว รัฐต่าง ๆ ในแผ่นดินจŧ= 1;หยวน (จีน) ต่างปราบปรū= 4;มซึ่งกันแล= 632;กัน ทหารและศัตũ= 9;าวุธโลมลัน= 614;ันตูกันไม่&= #3627;ยุดหย่อน เกิดการทุกŦ= 6;์เข็ญไปทุก= 627;ย่อมหญ้า แผ่นดินนองŭ= 2;ปด้วยเลือด จนหาผืนดินũ= 0;ริสุทธิ์ไม= 656;ได้ ประชาชนต่าŧ= 1;นอนตาไม่หล= 633;บ ในยุคสมัยนū= 3;้นมีรัฐ ๆ หนึ่งทางทิŪ= 4;ตะวันตกของ= 592;งหยวนมีชื่&= #3629;ว่าซิ่นหล= 636;นประเทศ กลับมีความŪ= 6;งบร่มเย็นฝ= 609;ฟ้าตกต้องต&= #3634;มฤดูกาล ประเทศชาติũ= 7;ีความสงบ ประชาชนก็อũ= 8;ู่เย็นเป็น= 626;ุข

ซิ่น= หลินประเทศŬ= 8;ป็นรัฐอิสร= 632;ที่ใหญ่ทาง&= #3607;ิศตะวันตก นับเป็นรัฐũ= 2;ู้นำในแถบน= 633;้น ทั้งนี้เพรū= 4;ะสภาพภูมิป= 619;ะเทศมีภูเข&= #3634;ซวีหนีซัน อันเป็นขันŬ= 8;ขาสูงตระหง= 656;านจดฟ้ากิน&= #3629;าณาเขตกว้า= ;งและยาวหลา$= 18;พันลี้ กั้นระหว่าŧ= 1;แผ่นดินจงห= 618;วนกับซิ่นห&= #3621;ินประเทศ ทำให้การไปũ= 7;าระหว่างสอ= 591;แผ่นดินไม่&= #3626;ะดวก จึงทำให้ขาŨ= 4;การติดต่อซ= 638;่งกันและกั&= #3609;

คนจี= นถึงแม้จะรŬ= 1;้กิตติศัพท= 660;ของซิ่นหลิ&= #3609;ประเทศซึ่ง= ;ตั้งอยู่บน$= 14;ื้นราบสูงท&#= 3634;งทิศตะวันต= กเฉียงเหนืŪ= 9;ของภูเขาซว= ีหนีซันอัน&= #3648;ป็นพรมแดนธ= ;รรมชาติ และขณะนั้นŦ= 5;ารคมนาคมไม= 656;สะดวก ความน่ากลัŪ= 3;ของขุนเขาป= 619;ะกอบกับลมฟ&= #3657;าอากาศหนาว= ;เย็นกว่าปก$= 05;ิ บนยอดเขาจะũ= 7;ีหิมะปกคลุ= 617;ตลอดปี แม้จะอยู่ใŨ= 9;ฤดูร้อนจัด= 585;็ตาม หิมะที่สะสũ= 7;อยู่ก็ไม่ล= 632;ลายจนหมด จึงไม่มีใคũ= 9;กล้าเสี่ยง= 607;ี่จะเดินทา&= #3591;ไปยังดินแด= ;นตะวันตกแห$= 56;งนี้

ซิ่น= หลินประเทศŧ= 2;ึงถูกโดดเด= 637;่ยวเหมือนป&= #3636;ดล้อมตนเอง ซิ่นหลินปรū= 2;เทศประวัติ= 624;าสตร์อันยา&= #3623;นานมีอารยธ= ;รรมที่เจริ#= 97;รุดหน้าก่อ&#= 3609;ใคร ๆ มีพื้นที่#= 86;องประเทศปร&#= 3632;มาณสามหมื่= นหกพันลี้ ประชากรหลาũ= 8;แสนคน จึงนับเป็นũ= 9;ัฐที่มั่นค= 591;แข็งแกร่ง จึงไม่มีรัŨ= 0;เล็ก ๆ รัฐไหนที่ไũ= 7;่สวามิภักด= 636;์

= ในขณะนั้น พระราชาผู้ũ= 1;กครองแผ่นด= 636;นมีพระนามว&= #3656;า เพอเจีย ฉาย= าว่า เมี่ยวจ้วน นับเป็นผู้&#= 3593;ลาดปราดเปร= ื่อง ปกครองประชū= 4;กรหลายแสนค= 609; ทุกคนต่างมū= 7;งานทำ อยู่ด้วยควū= 4;มปกติสุข ครองบัลลังŦ= 5;์มาสิบกว่า= 611;ี ปกครองแผ่นŨ= 4;ินจนมีความ= 629;ุดมสมบูรณ์&= #3619;าชาเมี่ยวจ= ;้วนจึงมั่ง#= 88;ั่ง มีพระมเหสีŧ= 4;ื่อว่า เป่าเต๋อ เป= ็นกุลสตรีทū= 7;่มีคุณธรรม ดังนั้น ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนจึงยกย่= 629;งและรักใคร&= #3656; สภาพของครอũ= 0;ครัวมีความ= 585;ลมเกลียวสม&= #3634;นฉันท์กันด= ;ี หากแต่ว่าใŨ= 5;้หล้ามิอาจ= 617;ีใครที่สวย&= #3626;ดงดงามและส= ;มบูรณ์เพีย$= 10;พร้อมทุกอย&#= 3656;าง ชีวิตย่อมมū= 7;ขาดตกบกพร่= 629;งอยู่บ้าง แม้ว่าราชาŬ= 8;มี่ยวจ้วนจ= 632;มีความมั่ง&= #3588;ั่งแข็งแกร= ;่ง แต่สิ่งที่Ŭ= 8;งินทองและค= 623;ามแข็งแกร่&= #3591;ซื้อหามาไม= ;่ได้ก็คือ พระองค์มีพũ= 9;ะธิดา 2 พระองค์ = แต่ไม่มีโอũ= 9;สสักพระองค= 660;เดียว พระองค์เองŦ= 5;็มีพระชันษ= 634;สูงกว่าหกส&= #3636;บพรรษาแล้ว ราชบัลลังกŮ= 0;ไม่มีรัชทา= 618;าท ได้แต่เฝ้าũ= 9;อและเรื่อง ๆ นี้เองที่$= 07;ำให้พระองค&#= 3660;กลัดกลุ้มไ= ม่สบายพระรū= 4;ชหฤทัย บางครั้งพรū= 2;องค์ถึงกับ= 606;อนหายใจยาว<= b> มีคำกล่าววŭ= 6;า เงินทองมิอū= 4;จซื้อบุตร สะใภ้ มีอำน$= 34;จก็ใช้ไม่ไ&#= 3604;้ ถึงแม้พระอŧ= 1;ค์จะทุกข์ก= 633;งวลแต่ก็เป&= #3621;่าประโยชน์ ความหวังแลū= 2;การรอคอยด้= 623;ยความร้อนร&= #3609;นี้ วันเวลาได้ũ= 2;่านพ้นไปจา= 585;ฤดูใบไม้ผล&= #3636;ถึงฤดูใบไม= ;้ร่วง เวลาผ่านไปŪ= 9;ย่างรวดเร็= 623;หลายปี จวบจนถึงฤดŬ= 1;ร้อนปีหนึ่= 591; อันเป็นปีทū= 7;่ครองราชย์= 617;าได้ 17 ปี ในราชอุทยาŨ= 9;มีสระบัวขา= 623; กำลังมีดอกũ= 0;ัวบานรับลม= 651;นฤดูร้อน ละอองกลิ่นŬ= 8;กสรหอมหวนล= 629;ยอบอวล

พระน= างเป่าเต๋อũ= 7;ีความรู้สึ= 585;ว่า พระราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนมีพร= 632;ทัยไม่เบิก&= #3610;านมาหลายวั= ;นแล้ว จึงได้จัดโŨ= 5;๊ะเลี้ยงใน= 624;าลาเย็นกลา&= #3591;สระบัว เพื่อเชิญพũ= 9;ะราชาให้เส= 604;็จมาดื่มน้&= #3635;จัณฑ์ให้คล= ;ายกลุ้ม ขณะที่ทั้งŪ= 6;องพระองค์น= 633;่งประทับเร&= #3637;ยบร้อยแล้ว นางกำนัลทัŭ= 7;งหลายก็ถวา= 618;ภัตตาหารแล&= #3632;น้ำจันฑ์ ถึงแม้พระรū= 4;ชาเมี่ยวจ้= 623;นจะกลุ้มพร&= #3632;ทัยเรื่องโ= ;อรสก็ตาม แต่เห็นควาũ= 7;หวังดีของพ= 619;ะนางเป่าเต๋อ จึงทรงแย้ม$= 26;รวล และทอดพระเŨ= 9;ตรชมดอกบัว= 586;าวนับหมื่น&= #3604;อกที่กำลัง= ;บานสะพรั่ง$= 51;นสระ ซึ่งตัดกับŭ= 1;บเขียวขจีข= 629;งใบขับความ&= #3626;วยสะอาดของ= ;ดอกให้น่าร$= 33;กยิ่งขึ้น

ท่าม= กลางสภาวะเŧ= 4;่นนั้น ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนรู้สึกอ= 618;ู่ในสรวงสว&= #3619;รค์ทรงมีคว= ;ามเกษมสำรา#= 97; ความกลัดกลŬ= 0;้มถูกลมเย็= 609;พัดกระจายไ&= #3611; ความหอมของŨ= 4;อกบัวช่วยข= 592;ัดจนสะอาด ทั้งพระราชū= 4;และมเหสีต่= 634;งดื่มอย่าง&= #3648;กษมสำราญ มีการพูดคุũ= 8;แย้มสรวล มเหสีเห็นพũ= 9;ะราชาเบิกบ= 634;นพระราชหฤท&= #3633;ย พระนางก็มีŦ= 8;วามยินดีถึ= 591;กับทรงรินน&= #3657;ำจันฑ์ถวาย= ;ตนเอง หลังจากนั้Ũ= 9;ก็ให้เหล่า= 609;างรำออกมาร&= #3635;ถวายเป็นที= ;่ครื้นเครง ดนตรีดังเสŨ= 9;าะ ทัศนียภาพกŭ= 5;งามแปลกตา มิช้ามินานŨ= 4;วงจันทร์ก็= 588;ล้อยต่ำลงท&= #3634;งตะวันตกเส= ;ียแล้ว

พระร= าชาเมี่ยวจŭ= 7;วนทรงเสวยน= 657;ำจันฑ์ไปมา&= #3585;จนครองสติไ= ;ม่อยู่แล้ว จึงสั่งให้ŧ= 1;านเลี้ยงเล= 636;กลา มือข้างหนึŭ= 6;งก็จูงมเหส= 637;อีกข้างก็จ&= #3641;งนางกำนัล เสด็จกลับตū= 5;หนักแล้วเข= 657;าสู่นิทราร&= #3617;ณ์ พอตื่นบรรทũ= 7; ตะวันแดงโลŭ= 6;ส่องอยู่หน= 657;าบัญชร พระนางเป่าŬ= 8;ต๋อนั้นทรง= 605;ื่นบรรทมก่&= #3629;นหน้านั้นแ= ;ล้ว ภายหลังการŪ= 6;รงพระวรกาย= 648;สร็จก็ทรงเ&= #3613;้าอยู่ข้าง= ;พระวรกายรา#= 94;าเมี่ยวจ้ว&#= 3609;เพ่อรอการต= ื่นบรรทม

เมื่= อราชาเมี่ยŪ= 3;จ้วนตื่นบร= 619;ทมและสรงน้&= #3635;เรียบร้อยแ= ;ล้ว มเหสีทรงถวū= 4;ยภัตตาหารพ= 621;างทรงเล่าว&= #3656;า หม่อมฉันทร&#= 3591;สุบินแปลกป= ระหลาดเมื่Ū= 9;คืนนี้ มิทราบว่าดū= 7;ร้ายประการ= 651;ด ในฝันนั้นไŨ= 4;้ไปในสถานท= 637;่แห่งหนึ่ง&= #3604;ูเหมือนจะเ= ;ป็นชายทะเล ปรากฎมีดอกũ= 0;ัวสีทองดอก= 627;นึ่ง ครั้งแรกทีŭ= 6;โผล่พ้นน้ำ มีขนาดใหญ่Ŭ= 8;ท่าดอกบัวธ= 619;รมดา โดยไม่คาดฝū= 3;นดอกบัวทอง= 609;ั้นก็โผล่ส&= #3641;งขึ้น ยิ่งนานก็ยū= 6;่งใหญ่ขึ้น รัศมีทองก็ũ= 8;ิ่งเปล่งปร= 632;กายระยิบระ&= #3618;ับแสบเนตรจ= ;นต้องหลับเ$= 09;ตรลง พอเปิดเนตรŦ= 6;ึ้นมาอีกคร= 633;้งหนึ่ง ดอกบัวทองไũ= 7;่ทราบไปอยู= 656; ณ ที่ใด แต่ท= 637;่ตั้งตระหง&= #3656;านอยู่กลาง= ;ทะเลนั้นกล$= 33;บกลายเป็นภ&#= 3641;เขาลูกหนึ่= ง บนภูเขาที่Ŭ= 8;ห็นรำไรลิบ= 621;ับดูเหมือน&= #3617;ีอาคารสูงห= ;ลายชั้น มีต้นเพชรนū= 6;ลจินดาล้อม= 619;อบ มีนกกระเรีũ= 8;นขาวมังกรฟ= 657;าและทัศนีภ&= #3634;พอันแปลกปร= ;ะหลาดอีกมา#= 85;มาย มันอยู่ไกลũ= 7;าก เดี๋ยวเห็นŬ= 8;ดี๋ยวไม่เห= 655;น ตรงกลางที่Ŭ= 8;ป็นภูเขา

บนย$= 29;ดเขามีพระเ&#= 3592;ดีย์สูงเจ็= ดชั้น เหนือยอดพรū= 2;เจดีย์มีไข= 656;มุกที่สว่า&= #3591;ไสวมีประกา= ;ยรุ้งหลากส$= 37;สวยงามมาก มีความสง่าŧ= 1;ามยิ่ง หม่อมฉันเฝŭ= 7;าดูอย่างใจ= 592;ดใจจ่ออยู่&= #3609;ั้น ไข่มุกก็ลอũ= 8;ขึ้นสู่ท้อ= 591;ฟ้า ชั่วพริบตาŬ= 8;ดียวก็กลับ= 585;ลายเป็นดวง&= #3605;ะวัน แล้วค่อย ๆ เข้ามาใกล้ŧ= 4;ายฝั่ง ไม่นานนักดŪ= 3;งตะวันก็ลอ= 618;อยู่เหนือเ&= #3624;ียรหม่อมฉั= ;นแล้วก็มีเ$= 26;ียงกึกก้อง&#= 3586;ึ้น ดวงตะวันดวŧ= 1;นั้นก็เคลื= 656;อนผลุบลงใน&= #3588;รรภ์ของหม่= ;อมฉัน หม่อมฉันต&= #3619;ะหนกตกใจ มือเท้าอ่อŨ= 9;ไปหมด อยากจะวิ่งŪ= 7;นี แต่เหมือนมū= 7;รากยึดเกาะ= 648;ท้าทั้งสอง&= #3652;ว้ หม่อมฉันดิŭ= 7;นสุดชีวิต ในที่สุดสะŨ= 4;ุ้งตื่นขึ้= 609;มา จึงรู้ว่ายū= 3;งบรรทมอยู่= 610;นเตียง ทะเลอยู่ทีŭ= 6;ไหน ภูเขาอยู่ทū= 7;่ไหน และภาพแปลกũ= 1;ระหลาดต่าง ๆ กลับกลายเ$= 11;็นความฝัน ไม่ทราบว่าŦ= 8;วามฝันที่เ= 621;่ามา นี่จะร้ายดū= 7;เป็นประการ= 651;ด

เมื่= อราชาเมี่ยŪ= 3;จ้วนได้ฟัง= 617;เหสีเล่าจบ&= #3585;็รู้สึกดีใ= ;จอย่างเงีย$= 10; ๆ กล่าวปลอบ#= 86;วัญกับมเหส&#= 3637;เป่าเต๋อว่= า ที่มเหสีไดŭ= 7;พบเห็นในฝั= 609;นั้นเป็นแด&= #3609;นิพพานในพุ= ;ทธประเทศที$= 56;แท้จริง โดยปุถุชนทū= 3;่วไปจะพบเห= 655;นได้ยาก ย่อมเป็นมหū= 4;มงคลยิ่ง ยิ่งเป็นไขŭ= 6;มุกที่สว่า= 591;ด้วยแล้ว นับเป็นสารū= 7;ริกธาตุแห่= 591;พุทธะที่แป&= #3619;เปลี่ยนเป็= ;นตะวัน ซึ่งนับว่าŬ= 8;ป็นสภาวะแห= 656;งธาตุหยาง ที่เข้าสู่Ŧ= 8;รรภ์แล้ว มเหสีน่าจะũ= 1;ระสูติกาล และจะได้พรū= 2;โอรสอย่างแ= 609;่แท้ อย่างนี้ก็Ũ= 9;่าเฉลิมฉลอ= 591;ให้ยิ่งใหญ&= #3656;

เมื่= อพระนางเป่ū= 4;เต๋อได้ฟัง= 649;ล้วก็มีควา&= #3617;ปีติยินดีเ= ;ป็นอย่างยิ$= 56;ง เรื่องนี้ไŨ= 4;้แพร่ไปทั่= 623;ราชวังทั้ง&= #3623;ังหลวงวังห= ;น้า ต่างก็เต็มŭ= 2;ปด้วยความห= 623;ัง ตั้งแต่นั้Ũ= 9;เป็นต้นมา พระมเหสีก็ũ= 7;ีอาการแห่ง= 611;ระสูติกาล เวลาผ่านไปŭ= 2;ด้สามเดือน พระครรภ์เรū= 6;่มผายออกจน= 648;ด่นชัด นับตั้งแต่ũ= 7;ีพระประสูต= 636;กาลมา พระวารกายกŪ= 1;ับแข็งแรง มีอยู่ประก&#= 3634;รเดียวคือพ= วกอาหารเนืŭ= 7;อปลาหรือเน= 639;้อสัตว์ทั้&= #3591;หลายเพียงน= ;้อยนิดก็ไม$= 56;อาจเข้าพระ&#= 3650;อษฐ์ได้เลย ซึ่งโดยปกตū= 6;แล้วอาหารค= 634;วเป็นอาหาร&= #3607;รงโปรดของม= ;เหสี แต่ตอนนี้พŪ= 9;ได้แลเห็นเ= 607;่านั้นก็รั&= #3591;เกียจ ถ้าฝืนรับปũ= 9;ะทานเพียงเ= 621;็กน้อยก็จะ&= #3629;าเจียนจนน้= ;ำดีขม ๆ ออกมา

สิ่&= #3591;เหล่านี้มั= ;กพบภายในหญ$= 36;งมีครรภ์ ทั่ว ๆ ไป คนอื่นก็ไมŭ= 6;มีใครสงสัย= 629;ะไร หารู้ไม่ว่ū= 4;ภายในพระคร= 619;ภ์มีของมหั&= #3624;จรรย์อยู่ เวลาผ่านพ้Ũ= 9;ไปไม่ช้าก็= 621;ุถึงฤดูหนา&= #3623; เวลาแห่งปรū= 2;สูติกาลใกล= 657;เข้ามาทุกข&= #3603;ะ ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนในพระทั= 618;หวังแต่พระ&= #3650;อรส มีแต่ความปū= 7;ติยินดี ในวังก็ได้Ū= 3;ุ่นวายตระเ= 605;รียมพิธีเฉ&= #3621;ิมฉลอง ทั้งวังหลวŧ= 1;และวังหน้า= 605;่างก็พลอยย&= #3640;่งไปหมด ย่างเข้าปีŨ= 7;ี่ 18 แห่งการคร&#= 3629;งราชย์ วันที่ 19 เ= ;ดือนยี่

ขณะท= ี่ราชาเมี่ũ= 8;วจ้วนกำลัง= 648;พลิดเพลินอ&= #3618;ู่ในอุทยาน= ;ในต้นฤดูใบ$= 52;ม้ผลิที่กำ&#= 3621;ังมาถึง ในขณะที่ควū= 4;มคิดกำลังฟ= 640;้งซ่านอยู่&= #3609;ั้นก็มีนาง= ;กำนัลวิ่งม$= 34;อย่างจรวดเ&#= 3614;ื่อมารายงา= นว่า พระมเหสีมีũ= 1;ระสูติกาลแ= 621;้วเมื่อเวล&= #3634;ตีสาม เป็นพระราชŨ= 8;ิดา ขอเชิญพระอŧ= 1;ค์ให้ตั้งพ= 619;ะนามด้วย ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนพอได้ยิ= 609;ว่าเป็นธิด&= #3634; ความปีติยิŨ= 9;ดีก็ลดหายไ= 611;ครึ่งหนึ่ง&= #3649;ต่ก็ไม่รู้= ;จะว่าอย่าง$= 52;ร ได้แต่โทษตŨ= 9;เองว่าชาติ= 585;่อนไม่ได้บ&= #3635;เพ็ญธรรม จึงเป็นอย่ū= 4;งนี้ ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนทรงถามน= 634;งกำนัลว่าพ&= #3619;ะมเหสีทรงส= ;บายดีหรือห$= 21;ังประสูติก&#= 3634;ล นางกำนัลทูŪ= 1;ว่า ข้าแต่พระร&#= 3634;ชา ขณะที่พระมŬ= 8;หสีจะมีพระ= 611;ระสูติกาลน&= #3633;้น ในอุทยานมีũ= 0;รรดาสัตว์น= 657;อยใหญ่ต่าง ๆ มากมายมาช$= 40;มนุมกันและ&#= 3649;ย่งกันขับร= ้องประหนึ่ŧ= 1;ดนตรีสวรรค= 660; ภายในพระตำŪ= 7;นักก็มีกลิ= 656;นหอมอบอวลเ&= #3611;็นระลอก ๆ ชั่วเวลาไ$= 17;่นานนักมเห&#= 3626;ีก็ให้กำเน= ิดพระธิดาสū= 4;ม

ขณะ&= #3609;ี้ทั้งมเหส= ;ีและพระธิด$= 34;มีพระพลานา&#= 3617;ัยสมบูรณ์ด= ีเพคะ พระมเหสีมีŪ= 6;ติสมบูรณ์ พระธิดาก็รŭ= 7;องเสียงใส ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนฟังความ= 649;ล้ว พลางคิดว่าũ= 7;ีสัตว์ศักด= 636;์สิทธิ์มาช&= #3640;มนุม ภายในตำหนัŦ= 5;มีกลิ่นหอม แล้วทรงระลū= 8;กถึงความฝั= 609;ของพระนางเ&= #3611;่าเต๋อตอนท= ;ี่จะตั้งคร$= 19;ภ์ อันเป็นเรืŭ= 6;องราวความเ= 611;็นมาของลูก&= #3609;้อย คงเป็นฐานกū= 5;เนิดที่ดีก= 655;ได้ จึงได้เลือŦ= 5;คำว่า เมี่ยวส้าน (#= 85;ุศลอัศจรรย&#= 3660;) เป็นพระนามŦ= 6;องธิดาองค์= 626;าม เพราะธิดาอŧ= 1;ค์โตมีนามว= 656;า เมี่ยวอิน องค์รอง เมี่ยวหยวน #= 88;ือใช้ฉายาข&#= 3629;งตนมาเป็นค= ำแรกของพระŨ= 8;ิดาจากนั้น= 585;็ทรงใช้พู่&= #3585;ันเขียนเป็= ;นอักษรสีทอ#= 91;แล้วประทาน&#= 3649;ก่นางกำนัล= ไปนั่นคือ กุศลอันอัศ&#= 3592;รรย์ลูกกำเ= นิดมามีรากũ= 1;ัญญา