ตอนที่ 2 หาว่าผู้เฒŭ= 6;าพูดปดว่าพ= 619;ะเมตตา ธิดาน้อยหยŬ= 0;ดกันแสงฟัง= 650;ฉลก

ตอน&= #3607;ี่ 2 = หาว่าผู้เ&#= 3602;่าพูดปดว่า= พระเมตตา ธิดาน้อยหยŬ= 0;ดกันแสงฟัง= 650;ฉลก

เมū= 9;่อพระราชาเมี่ยวจ้$= 23;นได้ข่าวม&#= 3648;หสีได้ประส= ูติพระธิดา ในจิตใจรู้Ū= 6;ึกไม่ยินดี= 648;ป็นอย่างยิ&= #3656;ง แต่เมื่อไดŭ= 7;รู้ว่า ขณะประสูติŨ= 9;ั้นมีความพ= 636;สดารมากมาย คิดถึงตอนทū= 7;่พระนางเป่= 634;เต๋อจะท$= 19;งตั้งพระคร&#= 3619;ภ์นั้นมีพร= ะสุบินที่มŧ= 1;คล คิดว่าอย่าŧ= 1;ไรเสียลูกน= 657;อยนี้คงมีบุญญาธิ#= 85;ารบ้าง จิตใจค่อยปŪ= 1;อบประโลมขึ= 657;นมาบ้าง จึงได้พระรū= 4;ชทานพระนาม= 623;่า เมี่ยวสŭ= 7;าน

เมื่= อประชาชนทรū= 4;บข่าวว่าพร= 632;ราชามีพระร&= #3634;ชธิดาเพิ่ม= ;อีกพระองค์$= 27;นึ่ง ทุกคนต่างดū= 7;ใจโลดเต้นจ= 609;เกิดการเฉล&= #3636;มฉลองกันยิ= ;่งใหญ่ พระราชาŬ= 8;มี่ยวจ้วนก= 655;ทรงพระราช&= #3607;านจัดเลี้ย= ;งแก่เหล่าข$= 40;นนางในพระร&#= 3634;ชวังเป็นเว= ลา 3 วัน กลาง= นครหลวงของŧ= 5;ิ่นหลินประ= 648;ทศจึงครึกค&= #3619;ื้นรื่นเริ= ;ง ทุกแห่งหนปũ= 9;ะดับประดาด= 657;วยโคมไฟหลา&= #3585;สี มีการเล่นมŪ= 7;รสพสมโภชเฉ= 621;ิมฉลอง บรรยากาศแหŭ= 6;งความปีติย= 636;นดีพวยพุ่ง&= #3626;ู่ท้องฟ้า เสียงแห่งคŪ= 3;ามปีติยินด= 637;ครึกโครม เป็นบรรยากū= 4;ศแห่งความส= 609;ุกสนานโดยป&= #3585;ติประชาชนก= ;็อยู่ดีกิน$= 04;ีอยู่แล้ว ยิ่งเมื่อมū= 7;งานมหามงคล= 629;ีกย่อมเพิ่&= #3617;ความสนุกสน= ;านเป็นที่ย$= 36;่ง

ในงา= นเฉลิมฉลองŪ= 3;ันที่สาม พระราชาŬ= 8;มี่ยวจ้วน= 652;ด้มีพระบัญ&= #3594;าให้นางกำน= ;ัลนำพระธิด$= 34;เมี่ยวส้$= 34;นออกมาให้&#= 3648;หล่าขุนนาง= ได้ชมพระบาũ= 9;มี โดยไม่คาดคū= 6;ด เมื่อพระธิŨ= 4;ามาถึงหน้า= 610;ัลลังก์ ได้ประสบกัũ= 0;กลิ่นสุราเ= 617;รัยและของค&= #3634;วเท่านั้นก= ;็ปล่อยเสีย#= 91;ร้องจ้าขึ้&#= 3609;มา คิดอยากจะใŪ= 7;้หยุดร้องจ= 638;งป้อนนมให้&= #3649;ต่ก็ได้ผล ทำให้พระนมũ= 7;ือไม้สั่นไ= 611;หมด เหล่าขุนนาŧ= 1;จึงวางจอกเ= 627;ล้าลง ราชาเมีŭ= 6;ยว จ้วนทรŧ= 1;ไม่พอพระทัย ใ= 609;ขณะนั้นมีม&= #3627;าดเล็กเข้า= ;มาถวายบังค$= 17;ว่า ที่หน้าประŨ= 5;ูวัง มีชายผอมชรū= 4;ผู้หนึ่งบอ= 585;ว่าเขามีขอ&= #3591;กำนัลจะถวา= ;ยพระธิดา ขอเข้าเฝ้าũ= 4;ระราชาเมี่ยวจ้$= 23;น

ราชา= เมี่ยวจ้$= 23;นทรงอนุญา&#= 3605;ให้เข้าเฝ้= า ก็ได้พบนักũ= 4;รตผู้อาวุโ= 626;ผู้หนึ่ง ลักษณะเหมืŪ= 9;นสามัญชน ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนจึง= 605;รัสถามว่า ท่านผู้เฒ่ū= 4;มีนามว่าอะ= 652;ร เป็นคนถิ่นŭ= 2;หน วันนี้มาทีŭ= 6;นี่ประสงค์= 629;ันใดรีบบอก&= #3617;าโดยตรง ผู้เฒ่าเอ่ũ= 8;ว่าข้าแต่พ= 619;ะราชาผู้เจ&= #3619;ิญทรงถามข้= ;าพระพุทธเจ$= 57;าขอถวายราย&#= 3591;านสาเหตุแห= ่งการมาของŦ= 6;้าพเจ้าเสี= 618;ก่อน เพื่อให้พรū= 2;องค์ทรงทรา= 610;ข้าพระพุทธ&= #3648;จ้าได้ทราบ= ;ข่าวว่า ราชาแห่งข้&#= 3634;พระพุทธเจ้= าได้มีพระรū= 4;ชธิดาเพิ่ม= 629;ีกหนึ่งพระ&= #3629;งค์แล้วมีก= ;ารเลี้ยงฉล$= 29;งใหญ่ ดังนั้นจึงũ= 9;ีบมาเป็นกร= 603;ีพิเศษเพื่&= #3629;แสดงความยิ= ;นดีเป็นประ#= 85;ารแรก ประการที่สŪ= 9;ง ต้องการบอกŨ= 6;ึงความเป็น= 617;าของพระราช&= #3608;ิดาควรจะทร= ;งทราบไว้ว่$= 34; พระราชธิดาŪ= 9;งค์นี้คือพ= 619;ะเมตตาลงมา&= #3611;ระสูติ เพื่อฉุดช่Ū= 3;ยชาวโลกที่= 617;ีเคราะห์ ขอพระองค์อũ= 8;่าได้ทรงดู= 649;คลนพระธิดา&= #3629;งค์นี้ พระองค์จะนū= 5;พาเหล่ามนุ= 625;ย์ให้สำเร็&= #3592;เป็นพุทธะ

ราชา= เมี่ยวจ้$= 23;นได้ฟังดั&#= 3591;นั้นก็ทรงห= ัวเราะลั่นŪ= 3;่า คิดไม่ถึงเŪ= 1;ยว่าเจ้าผู= 657;มีอายุมากผ&= #3641;้นี้จะพูดจ= ;าตลบตะแลง พระผู้เมตตū= 4;กลับไม่เสว= 618;สุขที่แดนส&= #3640;ขาวดีกลับจ= ;ะตกอยู่ในแ$= 04;นโลกีย์และ&#= 3590;าตเคราะห์ มากำเนิดในŨ= 7;ี่แห่งนี้ มาเป็นสามัŧ= 7;ชนธรรมดา จะมีเหตุผลŬ= 8;ป็นเช่นนี้= 627;รือยังจะมา&= #3614;ูดว่า เหล่ามนุษยŮ= 0;เป็นพุทธะอ= 632;ไรอีก ที่แท้เจ้าŦ= 5;็ตาเฒ่าที่= 627;ลอกลวง เจ้าคิดว่าŧ= 2;ะโกหกสำเร็= 592;หรือ ผู้เฒ่าตอบŪ= 3;่าพระราชาไ= ม่ทรงรู้อะŭ= 2;ร ในพุทธเขตขันธสีม$= 34; ส่วนใหญ่มีŦ= 8;วามคิดที่จ= 632;หลุดพ้นจาก&= #3650;ลก และก็ไม่มีũ= 2;ู้คิดจะติด= 629;ยู่ในโลกนี&= #3657;ตั้งแต่แรก เป็นเพราะพũ= 9;ะผู้เมตตาเ= 627;็นว่าชาวโล&= #3585;มีเคราะห์ก= ;รรมหนัก ความทุกข์ยū= 4;กที่จะมลาย= 652;ป ดังนี้จึงไŨ= 4;้ตั้งมหาปณ= 636;ธานที่จะฟั&= #3591;เสียงทุกข์= ;แล้วทรงฉุด#= 94;่วย ตอนนี้ก็จุŨ= 5;ิสู่โลกแล้= 623; หาใช่เหตุบū= 3;งเอิญไม่ ข้าพระพุทธŬ= 8;จ้าเป็นใคร= 627;รือ กล้าดีอย่าŧ= 1;ไรที่จะเท็= 592;ทูลต่อพระร&= #3634;ชา เรื่องนี้เũ= 1;็นความจริง= 614;ระเจ้าค่ะ

ราชา= เมี่ยวจ้$= 23;นตรัสว่า ถ้าคำพูดขอŧ= 1;ตาเฒ่าเป็น= 588;วามจริงที่&= #3614;ระผู้เมตตา= ;จะมีปณิธาน$= 48;ข้าสู่โลกเ&#= 3614;ื่อฉุดช่วย= เคราะห์กรรũ= 7; ก็น่าที่จะũ= 7;ีกายเป็นชา= 618; ไม่สมควรเกū= 6;ดมาเป็นหญิ= 591; ซึ่งผิดจากŬ= 8;รื่องปกติว= 636;สัย ข้าก็ยังมีŧ= 2;ุดที่ไม่เช= 639;่ออยู่ ผู้เฒ่าฟังŬ= 9;ล้วก็ทูลว่= 634; เจริญพร ! เจริญพร! เหต= 640;สัมพันธ์อั&= #3609;นี้จะทูลให= ;้พระราชาเข$= 57;าใจได้อย่า&#= 3591;ไรเมื่อไม่= ทรงเชื่อก็Ũ= 5;ามพระทัย ค= 629;ยดูต่อไปก็&= #3592;ะรู้ได้เอง= ;สักวันหนึ่#= 91; ตอนนี้ข้าพũ= 9;ะพุทธเจ้าก= 655;ไม่สมควรจะ&= #3650;ต้แย้ง

ขณะท= ี่ตอบโต้กัŨ= 9;อยู่นั้นพร= 632;ธิดาที่อุ้&= #3617;อยู่ในอ้อม= ;อกนั้นก็ร้$= 29;งไห้ใหญ่ เมื่อราŧ= 4;าเมี่ยว จ้วนฟัŧ= 1;เสียงร้องไ= 627;้ของพระธิด&= #3634; ในพระทัũ= 8;เต้นกระตุ= 585;จึงถามตาเฒ&= #3656;าว่าถ้าพูด= ;เช่นนั้น ท่านผู้เฒ่ū= 4;ที่รู้ความ= 648;ป็นมาของเห&= #3605;ุแห่งอดีตช= ;าตินับว่าเ$= 11;็นผู้บำเพ็&#= 3597;ธรรม ขณะนี้ลูกนŭ= 7;อยของข้าร้= 629;งไห้โฮใหญ่ ที่แท้เพราū= 2;สาเหตุอันใ= 604; ท่านรู้หรืŪ= 9;ไม่รู้

ตาเฒ= ่าหัวเราะฮū= 4;ฮ่าแล้ว$= 23;่า รู้ซิ ! รู้ซิ ! ทั้งหมดมีเŪ= 7;ตุและผล ไม่มีอะไรทū= 7;่ไม่รู้ พระธิดากันŬ= 9;สงเรียกว่า= 617;ีมหาเมตตา เพราะว่าพรū= 2;ธิดาเห็นพร= 632;ราชาจัดงาน&= #3648;ลี้ยงฉลองว= ;ันประสูติย$= 36;่งใหญ่ ไม่รู้ว่าไŨ= 4;้ฆ่าชีวิตว= 633;ว แพะ หมู ไก่ ไปเท่าไร พวกหอย กุ้ง ปู ปลา นับไม่ถ้วน $= 07;ำลายชีวิตม&#= 3634;กมาย เพียงเพื่อŪ= 9;ร่อยปากท้อ= 591;ของพวกเรา เป็นการเพิŭ= 6;มบาปกรรมให= 657;แก่ตนเองนั&= #3610;ไม่ถ้วน ดังนั้นจึงŨ= 7;นไม่ได้ จึงได้กันแŪ= 6;งเป็นการให= 597;่ หลักแห่งเมŨ= 5;ตาธรรม มิใช่กำหนดŭ= 2;ว้เฉพาะแต่= 617;นุษย์เท่าน&= #3633;้น สิ่งที่มีชū= 7;วิตทั้งหลา= 618;ล้วนครอบคล&= #3640;มถึงหมด แม้แต่ต้นหŧ= 7;้าใบไม้ก็ใ= 627;้ความเมตตา&= #3648;สมอเหมือนก= ;ัน

ราชา= เมี่ยวจ้$= 23;นตรัสถามว&#= 3656;า ถ้าหากเป็นŬ= 8;ช่นนั้น ท่านผู้เฒ่ū= 4;จะมีวิธีอะ= 652;รที่จะทำให&= #3657;ลูกน้อยไม่= ;ร้องไห้ ตาเฒ่าตอบวŭ= 6;า มี มี มี ให้ข้าพระพŬ= 0;ทธเจ้าได้ก= 621;่าวโศลกหนึ&= #3656;ง เมื่อพระธิŨ= 4;าได้ฟังแล้= 623;ก็จะไม่กัน&= #3649;สง ว่าแล้วเขาŦ= 5;็เดินไปที่= 586;้างพระธิดา<= span class=3DSpellE>เมี่ยวส้$= 34;น เอามือลูบทū= 7;่กลางกระหม= 656;อม แล้วกล่าวเũ= 1;็นโศลกว่า
อย่$= 34;กันแสง อย่ากันแสง #= 85;ันแสงทำให้&#= 3626;ติลืมเลือน ปิดกั้นควาũ= 7;ฉลาด อย่าได้ลืมũ= 1;ณิธานแห่งม= 627;าเมตตา จิตนางผู้เŦ= 6;้าสู่โลกต้= 629;งรู้ว่ามีม&= #3627;าเคราะห์ถึ= ;งสามพัน ล้วนต้องกาũ= 9;ให้ท่านไปช= 656;วย กุศลสามพันũ= 9;อคอยท่านไป= 607;ำ อย่ากันแสง จงฟังเสียงŪ= 9;ริยะ

พูดแ= ล้วก็แปลก พอผู้เฒ่าพŬ= 1;ดเช่นนั้น พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 607;ำ เหมือนเข้าŭ= 1;จอย่างนั้น เงี่ยกũ= 9;รณฟัง เบิกเนตรดูũ= 2;ู้เฒ่านั้น ซึ่งก็ได้จū= 3;ดการตามควา= 617;คิดของเขา จึงหยุดกันŬ= 9;สงทันที ดวงเนตรน้อũ= 8; ๆ ทั้งคู่จับŧ= 2;้องอยู่ที่= 612;ู้เฒ่า ทำให้ราชาเมี่ยวจ้$= 23;นกับเหล่า&#= 3586;ุนนางทั้งต= ำหนักตื่นตũ= 9;ะหนกต่างมอ= 591;หน้ากัน ต่างพูดเป็Ũ= 9;เสียงเดียว= 585;ันว่าแปลกป&= #3619;ะหลาด

ในขณ= ะนั้นผู้เฒŭ= 6;าก็เอ่ยขึ้= 609;ว่า ตอนนี้พระธū= 6;ดาเงียบแล้= 623; ตาเฒ่าก็ไมŭ= 6;อาจอยู่นาน= 652;ด้ ขอลาแล้ว พู$= 04;จบก็หันมาค&#= 3635;นับราชาเมี่ยวจ้$= 23;นหนึ่งครั&#= 3657;งประสานแขน= ขาด้วยกัน ลมเย็นพัดมū= 4;วูบหนึ่ง ภายใต้ดวงตū= 4;นับร้อยคู่= 651;นตำหนักนั้&= #3609; เห็นเขาเดิŨ= 9;ตัวเบาเหมื= 629;นเหาะ ท่าทางไม่เŪ= 7;มือนผู้เฒ่= 634;เลย ขณะนั้นราชū= 4;เมี่ยวจ้$= 23;นรู้แล้วว&#= 3656;าเขาเป็นอร= ิยบุคคลชั้Ũ= 9;สูง ขาดการต้อนũ= 9;ับขับสู้น่= 634;เสียดายยิ่&= #3591; เมื่อได้สตū= 6;ก็รีบรับสั= 656;งให้มหาดเล&= #3655;กรีบติดตาม= ;ไปเชื้อเชิ#= 97;ท่านผู้เฒ่&#= 3634;กลับบมา = 648;รียนให้เขา&= #3607;ราบว่าราชา= ;ยังมีเรื่อ#= 91;อื่นที่จะป&#= 3619;ึกษา ต้องเชิญเขū= 4;กลับมาให้ไ= 604;้ แต่ต้องใช้Ū= 3;าจาสุภาพอย= 656;าได้ทำลายน&= #3657;ำใจเขาเป็น= ;อันขาด

เมื่= อมหาดเล็กตū= 6;ดตามมาถึงห= 609;้าประตูราช&= #3623;ัง ก็ไม่เห็นแũ= 7;้แต่เงาของ= 612;ู้เฒ่า ทั้งหมดจึงŭ= 2;ด้ขึ้นม้าแ= 618;กย้ายกันออ&= #3585;ตามหาแม้จะ= ;ติดตามไปถึ#= 91;ถนนกี่สายก&#= 3655;ไม่มีร่องร= อยของผู้เฒŭ= 6;า เที่ยวถามปũ= 9;ะชาชน พวกเขาต่างŪ= 9;ยู่ท่ามกลา= 591;ความสนุกสน&= #3634;น ยุ่งอยู่กัũ= 0;งานเลี้ยงท= 637;่รับประทาน&= #3585;ันเพลิน ไม่มีใครสนŭ= 1;จว่ามีผู้เ= 602;่าหรือไม่ ในที่สุดก็Ū= 6;อบถามไม่ได= 657;ความอะไร เหล่ามหาดเŪ= 1;็กหมดปัญญา= 607;ี่จะคิดติด&= #3605;าม จึงพากันกลū= 3;บราชวังเพื= 656;อถวายรายงา&= #3609;ต่อพระราชา

ราชา= เมี่ยวจ้$= 23;นได้ตรัสก&#= 3633;บเหล่าขุนน= างว่า เห็นการเดิŨ= 9;เหินของผู้= 648;ฒ่าก็กระจ่&= #3634;งชัด แค่ชั่วพริũ= 0;ตาเดียวเท่= 634;นั้น ก็ให้มหาดเŪ= 1;็กติดตามไป ทำไมจึงหาไũ= 7;่พบ หรือว่าผู้Ŭ= 8;ฒ่ามีปีกบิ= 609;อย่างนั้นห&= #3619;ือ เหล่าขุนนาŧ= 1;ต่างประหวั= 656;นพรั่นพรึง เสนาบดีผู้ŭ= 1;หญ่จึงกราบ= 607;ูลว่าข้าพร&= #3632;พุทธเจ้าคิ= ;ดว่าวันนี้$= 48;หล่าประชาร&#= 3634;ษฎร์กำลังเ= ฉลิมฉลองกัŨ= 9;อยู่ถนนทั่= 623;ทุกสายเนือ&= #3591;แน่นกว่าปก= ;ติ ท่านผู้เฒ่ū= 4;ก็เดินเหิน= 619;าวกับบเหา$= 32;เมื่อเขาออ&#= 3585;นอกประตูรา= ชวังไปแล้วũ= 1;ะปนอยู่กับ= 613;ูงชน ก็ย่อมจะค้Ũ= 9;หาไม่พบในท= 633;นที ถ้าหากให้เŪ= 7;ล่ามหาดเล็= 585;แบ่งสายกัน&= #3588;้นหาไปตามบ= ;้านเรือนทุ#= 85;หลัง ก็ต้องได้พũ= 0;ผู้เฒ่าแน่= 609;อน พูดยังไม่ทū= 3;นขาดเสียง เสนาบดีฝ่าũ= 8;ซ้าย คอนาโล #= 85;็ชิงพูดขึ้&#= 3609;ว่า ไม่ได้ ! ไม่ได้! วันนี้ประชū= 4;ชนกำลังเฉล= 636;มฉลองกันอย&= #3656;างปีติยินด= ;ี ถ้าหากเที่ũ= 8;วเปิดประตู= 588;้นหาแต่ละเ&= #3619;ือน ก็จะเป็นกาũ= 9;ขัดขวางควา= 617;สุขของพวกเ&= #3586;าหรอกหรือ เป็นการŧ= 2;ราจลต่อกา= 619;ฉลอง ตามความเห็Ũ= 9;ของข้าพระพ= 640;ทธเจ้า ผู้เฒ่านั้Ũ= 9;คงไม่ค่อยจ= 632;ว่าง เพียงฟังกาũ= 9;วิจารณ์ของ= 648;ขาครั้งเดี&= #3618;วกับกิริยา= ;การไปมา ก็พอจะรู้อũ= 8;่างคร่าว ๆ ว่าเขาไม่$= 18;อมอยู่รอ ถึงแม้จะค้Ũ= 9;หาก็ไร้ประ= 650;ยชน์ สู้ปล่อยเขū= 4;ไปเถิด

ข้าพ= ระพุทธเจ้าŬ= 8;ห็นผู้เฒ่า= 612;ู้นี้ ส่วนมากมักŧ= 2;ะเป็นการอว= 605;ารของพระพุ&= #3607;ธเจ้า ว่าเขามีข้Ū= 9;บ่งชี้อะไร= 627;รือที่ว่าผ&= #3641;้เฒ่าเป็นพ= ;ระพุทธะราช$= 34;เมี่ยวจ้$= 23;นทรงถาม ที่แท้เสนาũ= 0;ดีเฒ่าคอนาโลผู้$= 09;ั้นมีความศ&#= 3619;ัทธาต่อพระ= พุทธธรรมอยŭ= 6;างลึกซึ้ง ดังนั้นไม่Ū= 3;่าจะเป็นเร= 639;่องอะไรก็ส&= #3634;มารถนำพระพ= ;ุทธธรรมมาอ$= 08;ิบายได้ แต่ก็มีบางŪ= 6;่วนน่าเชื่= 629;บ้างถ้าเป็&= #3609;ไปตามคำพูด= ;ของท่านเสน$= 34;บดี หากเป็นพระũ= 4;ุทธเจ้าเสด= 655;จมาก็นับว่&= #3634;โชคดียิ่ง แต่ก็พลาดโŪ= 9;กาสอันดีเช= 656;นนี้ไป ไม่ได้รับคū= 5;ชี้แนะอะไร= 648;ลยสักนิด น่าเสียดายũ= 8;ิ่ง นี่คิดดูแลŭ= 7;วก็ต้องโทษ= 623;่าตนเองมีบ&= #3640;ญบารมีน้อย ตอนนี้ก็ไมŭ= 6;ต้องพูดแล้= 623;

เสนา= บดีคอนาโลก็ถ$= 23;ายคำปลอบขว&#= 3633;ญแก่ราชาเมี่ยว จ้วนสัก#= 88;รู่ จากนั้นทั้ŧ= 1;ราชาและขุน= 609;างก็ดื่มต่&= #3629;อีกครู่หนึ= ;่ง จึงค่อยŬ= 8;ลิกลากันไ= 611; พระพุทธเจ้ū= 4;อวตารมานั้= 609;ได้แพร่สะพ&= #3633;ดไปสู่ประช= ;าราษฎร์ ทุกคนถือว่ū= 4;เป็นเรื่อง= 649;ปลกประหลาด&= #3648;รื่องหนึ่ง ไม่ว่าตอกเŪ= 1;็กซอยใหญ่ก= 655;ต้องเอาเรื&= #3656;องนี้ขึ้นม= ;าเสริม อันที่จริงŧ= 5;ิ่นหลินประ= 648;ทศได้ถูกพร&= #3632;พุทธศาสนาค= ;รอบงำมานาน$= 49;ล้ว ชนส่วนใหญ่Ũ= 5;่างศรัทธาใ= 609;พระพุทธเจ้&= #3634; มีส่วนน้อยŨ= 7;ี่ไม่ค่อยจ= 632;ศรัทธานัก แต่ในสมองขŪ= 9;งพวกเขาก็ม= 637;ภาพลักษณ์ข&= #3629;งพระพุทธเจ= ;้าคั่งค้าง$= 29;ยู่

ดังน= ั้นเมื่อไดŭ= 7;ยินเรื่องน= 637;้ทีไรต่างก&= #3655;เชื่อว่าเป= ;็นเรื่องจร$= 36;ง แถมยังเพิ่ũ= 7;การคาดเดาแ= 621;ะเพิ่มภาคผ&= #3609;วกไว้มากมา= ;ย ทำให้ทั่วทū= 3;้งธานีโจษจ= 633;นกันทั่วรา&= #3623;กับฝนตก รู้กันไปทัŭ= 7;งประเทศ เหมือนกับวŭ= 6;าพระพุทธเจ= 657;านั่งเมือง&= #3595;ิ่นหลินประ= ;เทศ นั่นคือ มวล&= #3594;นศรัทธาว้า= ;วุ้น พุทธเจ้ายัŧ= 1;คงเฉยเมย