ตอนที่ 3

ตอน&= #3607;ี่ 3 คิ$= 04;ยกราชบัลลั&#= 3591;ก์ เห็นมดต่อสŬ= 1;้กันเกิดจิ= 605;เมตตา

นับ&= #3605;ั้งแต่คำพู= ;ดของเสนาบด$= 37;คอนาโลเป็$= 09;ต้นมา ผู้เฒ่าที่Ŧ= 8;้นหาไม่พบ ทุกคนต่างกŭ= 5;ยอมรับว่าเ= 611;็นพุทธอวตา&= #3619;มา ข่าวนี้ได้Ŭ= 9;พร่กระจายไ= 611; ทำให้ประชาũ= 9;าษฎร์ชาวเม= 639;องซิ่นหลิน ไม่มีใครสัŦ= 5;คนที่ไม่เช= 639;่อถือ มิเพียงเท่ū= 4;นั้นยังได้= 648;พิ่มเติมปร&= #3633;บปรุงแต่งอ= ;ื่น ๆ ลงไปอีก ทำ= 651;ห้จิตใจของ&= #3588;นที่เดินผ่= ;านเมืองซิ่$= 09;หลินต่างหั&#= 3609;เหมาสู่พุท= ธศาสนา สิ่งนี้เองŨ= 7;ี่ทำให้พุท= 608;ศาสนาในดิน&= #3649;ดนตะวันตกไ= ;ด้เจริญรุ่#= 91;เรืองขึ้น โดยที่จริงŬ= 9;ล้วนับตั้ง= 649;ต่พระศากยมุน$= 37;พุทธเจ้าปร&#= 3632;กาศพระศาสน= าเป็นต้นมา ก็ตั้งพũ= 9;ะทัยจะช่ว= 618;สรรพสัตว์ ทุกคนต่างกŭ= 5;มองว่าแผ่น= 604;ินทางทิศตะ&= #3623;ันตกคือพุท= ;ธประเทศ ซิ่นหลินปรū= 2;เทศค่อนข้า= 591;จะใกล้กับชมภูทวี$= 11; จึงได้รับอū= 6;ทธิพลทางศา= 626;นามาบ้างแล&= #3657;ว ยิ่งได้มีเũ= 9;ื่องราวครึ= 585;โครมเช่นนี&= #3657;อีกรอบหนึ่= ;ง ยิ่งเกิดผลũ= 1;ระโยชน์เป็= 609;ที่ยอมรับก&= #3633;นมากขึ้น

กล่า= วถึงพระธิดū= 4;เมี่ยวส้$= 34;น ได้รับการเŪ= 1;ี้ยงอบรมจา= 585;พระนาง เป่าเต๋Ū= 9; ก็ค่อยเจริŧ= 7;วัยขึ้น ชั่วเวลาไมŭ= 6;นานนัก พระธิดาก็มū= 7;พระชันษา 4 ปี มีความฉลาดŨ= 9;่ารัก ยิ้มแย้มแจŭ= 6;มใส ทำให้เลิศลŭ= 7;ำกว่าพระพี= 656;นางทั้งสอง&= #3652;ปอีกช่วงหน= ;ึ่ง พระนิสัยก็Ŭ= 9;ตกต่างไปกั= 610;ผู้อื่น หากเป็นเด็Ŧ= 5;สามัญทั่วไ= 611;ก็จะพอใจกั&= #3610;เสื้อผ้าที= ;่มีสีสันต่$= 34;ง ๆ อยากรับปร$= 32;ทานแต่ของร&#= 3626;อร่อย แต่กับพระธū= 6;ดาน้อยองค์= 609;ี้กลับไม่ส&= #3609;พระทัยเ$= 26;ื่อผ้าแพรพ&#= 3619;รณชั้นดี หรืออาหารปũ= 9;ะเภทเนื้อส= 633;ตว์และของท&= #3632;เล กลับพอพũ= 9;ะทัยแต่ผ้= 634;เนื้อหยาบ และที่น่าแũ= 1;ลกยิ่งก็คื= 629;ทรงเสวยแตŭ= 6;อาหารเจ ไม่เสวยอาหū= 4;รสัตว์ มิใช่เพราะũ= 4;ระองค์ไม่ย= 629;มเสวย แต่เพราะเสŪ= 3;ยไม่ได้ ของคาวเหล่ū= 4;นั้นพอเข้า= 650;อษฐ์ก็จะอา&= #3648;จียนออกมาท= ;ันที ไม่สามารถทū= 7;่จะผ่านศอล= 591;ไปได้เลย

ทั้&= #3591;พระนางเป่า= ;เต๋อและ$= 19;าชาเมี่ยวจ้$= 23;นได้ประสบ&#= 3585;ับสภาพเช่น= นี้ แม้จะรู้สึŦ= 5;แปลกประหลา= 604;แต่ก็ไม่อา&= #3592;ทำประการใด= ;ได้ และก็ไม่ยอũ= 7;ที่จะเห็นพ= 619;ะธิดาอาเจี&= #3618;นเช่นนั้นอ= ;ีก เพราะเป็นกū= 4;รทำลายสุขภ= 634;พจึงได้แต่&= #3605;ระเตรียมอา= ;หารเจที่สะ$= 29;าดให้พระธิ&#= 3604;าเสวยจึงค่= อยพอพระ ทัย เมื่อพระชัŨ= 9;ษาได้ 6 ปีก็เข้าเ&#= 3619;ียนหนังสือ เพราะมีพระũ= 1;ัญญาเฉียบแ= 627;ลมเพียงสอน&= #3588;รั้งเดียวก= ;็เข้าใจ เมื่อได้ผ่ū= 4;นสายพระเนต= 619;แล้วก็ไม่ล&= #3639;ม ทรงฉลาดล้ำŪ= 7;น้าพระพี่น= 634;งทั้งสองมา&= #3585;มายนัก ดังนั้น ราช$= 34;เมี่ยวจ้$= 23;นและพระนา&#= 3591;เป่าเต๋อจึง$= 19;ักใคร่เอ็น&#= 3604;ูยิ่ง ทะนุถนอมดุŧ= 2;ดั่งไข่ในห= 636;น เป็นที่ปลอũ= 0;พระราชหฤทั= 618;ราชาได้ดี แม้จะเป็นพũ= 9;ะธิดาแต่ก็= 652;ม่ต่างไปจา&= #3585;โอรสเลย ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนได้= 604;ำรัสกับพระ&= #3609;างเป่าเต๋อเสม$= 29; ๆ ว่า รอให้พระธิŨ= 4;าเมี่ยวส้$= 34;นเจริญ พระชันษาเปŭ= 5;นผู้ใหญ่แล= 657;วค่อยสรรหา&= #3612;ู้ที่มีควา= ;มสามารถทั้งบุ๊นและฝ่ายบู๊$= 17;าเป็นพระสว&#= 3634;มี ให้มีลักษณū= 2;ที่คู่ควรก= 633;บลูกหญิง

เมื่= อถึงตอนนั้Ũ= 9;แม้จะไม่มี= 614;ระโอรส บัลลังก์แหŭ= 6;งซิ่นหลินป= 619;ะเทศก็ยอมย&= #3585;ให้เขา ก็ยังนับว่ū= 4;ไม่ขาดสายโ= 621;หิตแห่งเชื&= #3657;อพระวงศ์เพอเจีย พระนางเป่าเต๋อ ก็ท= 619;งเห็นพระทัยด$= 57;วยกับพระรา&#= 3594;ดำริเช่นนี= ้ จึงทรงสนับŪ= 6;นุนด้วยดี ทั้งสองกษัŨ= 5;ริย์ใจคอค่= 629;ยสงบลง ความต้องกาũ= 9;พระโอรสก็ค= 656;อย ๆ จางคลายไป = 651;นพระทัยก$= 55;คอยมองหาคน&#= 3607;ี่มีความสา= มารถ ความเรื่องŨ= 9;ี้ทำไมจึงท= 619;าบไปถึงกรร&= #3603;ของพระธิดา= ;เมี่ยวอิ$= 09; เมี่ยวหยวนได้อย่า= 591;ไรก็ไม่ทรา&= #3610; ทั้งสองพระŪ= 9;งค์ต่างถอน= 627;ายใจว่า ทำไมเราจึงũ= 7;ีบุญวาสนาน= 657;อย อยู่มาวันหŨ= 9;ึ่งขณะที่พ= 619;ะธิดาเมี่ยวอ$= 36;นเมี่ยวห$= 18;วนกำลังชมด&#= 3629;กท้อในอุทย= าน ทั้งสองเดิŨ= 9;มาถึงข้างค= 641;หาเทวดาโดย&= #3652;ม่ได้ตั้งใ= ;จ ก็พลันแลเหŭ= 5;นพระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นประทับยอ&#= 3591; ๆ อยู่ที่พื้Ũ= 9; โดยมีนางกำŨ= 9;ัลยืนอยู่ข= 657;าง ๆ ทั้งสองต่$= 34;งก็นิ่งเงี&#= 3618;บ ไม่รู้ว่ากū= 5;ลังทำอะไรก= 633;นอยู่ เมื่อพระธิŨ= 4;าเมี่ยวอ$= 36;นเมี่ยวห$= 18;วนเห็นพระธ&#= 3636;ดาเมี่ยวส้$= 34;นอยู่ในสภ&#= 3634;พเช่นนั้น ทำให้รู้สึŦ= 5;ประหลาดใจ จึงค่อย ๆ ย่างก้าวเขŭ= 7;าไปดู อ้อ ที่แท้ก$= 55;มดกัดกัน

ในขณ= ะนั้นพระธิŨ= 4;าเมี่ยวส้$= 34;นก็เหลือบ&#= 3648;ห็นเสด็จพี= ่ทั้งสอง จึงทรงร้องŬ= 8;รียก "ท่านพี่$= 07;ั้งสอง รีบมาช่วยหũ= 7;่อมฉันกวาด= 648;อามดที่กัด&= #3585;ันตายเหล่า= ;นี้ไปขุดหล$= 40;มฝังด้วย " พระธิดา= ;เมี่ยวอ$= 36;นเมี่ยวห$= 18;วนต่างส่อง&#= 3614;ระพักตร์กั= น แล้วก็ทรงพũ= 9;ะสรวลแล้วว= 656;า " น้องขา น้องกวาดเอŧ= 1;ก็แล้วกัน พวกเรากลัวŪ= 3;่ามือจะสกป= 619;ก และก็ทนช่วũ= 8;เหลือไม่ไห= 623;กับสิ่งที่&= #3648;ธอเล่นอยู่= ;กับดินโคลน " กล่าวจ= ;บก็จุงมือก$= 33;นแล้วผละจา&#= 3585;ไป พระธิดาŬ= 8;มี่ยวหยวน= 607;รงถามพระธิ&= #3604;าเมี่ยวอิ$= 09;ว่า " เสด็จพี= 656;ท่านก็เห็น&= #3623;่าน้องสามโ= ;ปรดปรานที่#= 92;ะขุดดินโคล&#= 3609; และยุ่งกับŪ= 6;ัตว์ต่าง ๆ แต่ทำไมเส$= 04;็จพ่อเสด็จ&#= 3649;ม่กลับเห็น= เธอดั่งสมบū= 3;ติล้ำค่า ทั้งยังดำรū= 3;สว่าจะหาพร= 632;สวามีที่มี&= #3588;วามสามารถทั้งบุ๊น$= 07;ั้งบู๊ เลยทำให้เสŨ= 4;็จแม่ไม่ยอ= 617;มีพระประสู&= #3605;ิกาลอีก พระสวามียัŧ= 1;มีโอกาสได้= 626;ืบราชบัลลั&= #3591;ก์ น้องเธอก็จū= 2;ได้เป็นราช= 636;นีด้วยเนี่ยะ ใ= 609;โลกนี้เคยไ&= #3604;้ยินได้ฟัง= ;ว่าพระธิดา#= 86;ุดดินโคลนบ&#= 3657;างไหม เธอว่า น่าหัวเราะŪ= 7;รือไม่ "

พระธ= ิดาเมี่ยวอิ$= 09;ดำรัสว่า " กิริยา= ของน้องสาม ข้าว่าดูจะŨ= 5;่ำต้อยไปสั= 585;หน่อย หากแต่เสด็ŧ= 2;พ่อเสด็จแม= 656;เอนเอียงพระทัยร$= 33;กใคร่เธอ นี่ก็เป็นเũ= 9;ื่องที่ช่ว= 618;ไม่ได้ จะโกรธก็คืŪ= 9;เธอกับข้าน= 633;้นวาสนาน้อ&= #3618; ที่ไม่มีโอŦ= 5;าสดีขนาดนั= 657;น ทั้งนี้เพรū= 4;ะชะตาได้ลิ= 586;ิตเอาไว้แล&= #3657;ว " พระธิด= ;าทั้งสองโท$= 25;ฟ้าดินลำเอ&#= 3637;ยง ขอหยุดไม่กŪ= 1;่าวต่อ กล่าวฝ่ายพũ= 9;ะธิดาเมี่ยวส้$= 34;น พระองค์ทรงŨ= 7;ำอะไรอยู่ท= 637;่นั่นนะ ถ้าหากไม่เŪ= 1;่าให้กระจ่= 634;งแจ้งก็คงไ&= #3617;่ได้ ที่แท้วันนū= 3;้นพระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นกระวนกระ&#= 3623;ายประทับไม= ่อยู่กับทีŭ= 6;ในตำหนักจึ= 591;ให้นางกำนั&= #3621;หนึ่งติดตา= ;มไปเที่ยวใ$= 09;อุทยาน โดยไม่ตั้งŭ= 1;จก็เสด็จพร= 632;ราชดำเนินม&= #3634;ถึงข้าง ๆ คูหาเทวดา = 593;ับพลันก็แล&= #3648;ห็นที่พื้น= ;ดินมีมดเหล$= 39;องอยู่ฝูงห&#= 3609;ึ่ง มดดำอีกฝูงŪ= 7;นึ่ง กำลังต่อสูŭ= 7;กันเป็นกลุ= 656;ม

ในขณ= ะที่ยากต่อŦ= 5;ารแก้ไขนั้= 609;มดทั้งสองฝ&= #3656;ายต่อสู้กั= ;ดกันตายเป็$= 09;จำนวนมาก พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 607;อดพระเนตรแ&= #3621;้วไม่อาจทน= ;ได้ ได้แต่ครุ่Ũ= 9;คิดว่า เจ้ามดตัวนŭ= 7;อยเหล่านี้ วงจรชีวิตกŭ= 5;สั้นอยู่แล= 657;ว น่าจะผ่านชū= 7;วิตอย่างสง= 610;สุข แล้วทำไมจึŧ= 1;ต้องมีเผ่า= 614;ันธุ์ที่แต&= #3585;ต่างกันมาต= ;่อสู้ทำร้า$= 18;กัน ลำพังแต่กาũ= 9;รักษาตัวให= 657;รอดก็ไม่ง่&= #3634;ยแล้ว แล้วทำไมยัŧ= 1;จะต่อสู้กั= 609;ทำให้ตัดรอ&= #3609;ชีวิตสั้นล= ;งอีก ดูซิ ซากศพท$= 37;่บาดเจ็บล้&#= 3617;ตายอะไรมาก= อย่างนั้น น่าเวทนายิŭ= 6;งนัก ! สู้ให้ข้าช= ;่วยแก้ไขแย#= 85;พวกเขาให้อ&#= 3629;กจากกันจะด= ีกว่า ว่าแล้วก็ทũ= 9;ุดพระวรกาย= 621;งประทับยอง ๆ อยากจะเอา$= 14;ระหัตถ์เข้&#= 3634;ไปปัด มันก็กัดกัŨ= 9;แน่น จึงไม่กล้าŪ= 1;งมือ จะทำอย่างไũ= 9;ดีนะ

ขณะน= ี้ทั้งมดเหŪ= 1;ืองและดำกำ= 621;ังอยู่ในสภ&= #3634;วะสงคราม ต่อสู้กันเũ= 1;็นกลุ่ม ๆ มดตัวก็เล$= 55;ก ๆ จะแยกพวกเ#= 86;าได้อย่างไ&#= 3619;กัน ถ้าจะจับแตŭ= 6;ละคู่มาแยก= 652;ม่รู้จะต้อ&= #3591;ใช้เวลานาน= ;ถึงเมื่อไร#= 92;ึงจะจบสิ้น วิสัยพวกมดŨ= 9;ี่ ถ้าไม่กัดกū= 3;นก็แล้วไป แต่ถ้าลองไŨ= 4;้กัดกันแล้= 623; จะกัดกันจนŨ= 5;ายจึงจะยอม= 627;ยุด ถ้าศัตรูถูŦ= 5;กัดอยู่ ก็จะกัดจนตŨ= 9;เองหมดแรง มิฉะนั้นจะŭ= 2;ม่ยอมผ่อนป= 619;น ดังนั้น แต่$= 21;ะครั้งภายห&#= 3621;ังการต่อสู= ้กัน จะเห็นว่าตū= 3;วที่กัดต่อ= 626;ู้ก็จะตายต&= #3634;มกันไปด้วย หากมีใครไปŧ= 2;ับมันแยกได= 657;จริง ๆ มดทั้งคู่$= 18;่อมได้รับก&#= 3634;รบาดเจ็บแน= ่นอน หากสมมติว่ū= 4;ไม่บาดเจ็บ เมื่อปล่อยŪ= 1;งพื้นพวกมั= 609;ก็วิ่งเข้า&= #3627;าศัตรูและก= ;ัดกันจนตาย$= 29;ีก

ถ้าเ= ช่นนั้นคู่Ū= 7;นึ่งยังแยก= 585;ันไม่เสร็จ อีกคู่หนึ่ŧ= 1;ก็กัดกันอี= 585; เวียนอยู่อũ= 8;่างนี้ไม่ร= 641;้จบ ไม่มีวันทีŭ= 6;จะแยกพวกมั= 609;ได้สำเร็จ พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 607;รงคิดมาถึง&= #3605;อนนี้ พระธิดาจะหũ= 8;ุดก็ไม่ได้ พระธิดาเป็Ũ= 9;เด็กที่ฉลา= 604;ปราดเปรื่อ&= #3591; พระองค์ทรงŦ= 8;ิดอย่างรอบ= 588;อบ ก็ทรงคิดไดŭ= 7;วิธีหนึ่งพ= 619;ะองค์ทรงคิ&= #3604;ว่า พวกมดต่อสูŭ= 7;กันคงจะเพื= 656;ออาหาร ถ้าหากทั้งŪ= 6;องฝ่ายมีอา= 627;ารเพียงพอพ&= #3623;กมันต่างก็= ;ไปขนอาหารก$= 21;ับรังแน่นอ&#= 3609; การต่อสู้กŭ= 5;สามารถคลี่= 588;ลายได้ เมื่อทรงคิŨ= 4;ได้ดังนั้น= 649;ล้วพระองค์&= #3592;ึงมีรับสั่= ;งให้นางกำน$= 33;ลไปเอาขนมห&#= 3623;านมา ขณะเดียวกัŨ= 9;ก็ค้นหารัง= 586;องมันด้วย เอาขนมหวานũ= 7;าขยี้ให้กร= 632;จายอยู่แถว ๆ ปากรังโดย$= 19;อบ จริงดังคาด เมื่อมดที่Ū= 9;อกมาจากรัง= 652;ด้พบกับอาห&= #3634;รเช้า ก็ไม่ไปที่Ŭ= 9;นวรบอีก ต่างก็รีบขŨ= 9;อาหารเข้าร= 633;ง มดทางแนวรบŦ= 5;็ค่อย ๆ ผละออกจากกū= 3;น พระองค์ทรงŬ= 8;อาไม้กวาดเ= 621;็ก ๆ ค่อย ๆ กวาดลงที่มŨ= 4;ต่อสู้กันอ= 618;ู่ ทำให้แนวรบŪ= 6;ลายกันออกไ= 611; ต่างก็วิ่งŦ= 5;ันเพ่นพ่าน

ขณะ&= #3609;ั้นมดที่อย= ;ู่แนวหลังก$= 55;ถ่ายทอดคำส&#= 3633;่งมายังแนว= หน้า พวกมันก็เชū= 9;่อฟังกันดี ต่างก็รีบกŪ= 1;ับไปขนอาหา= 619; การต่อสู้คũ= 9;ั้งร้ายแรง= 592;ึงยุติลง แต่ในแนวรบũ= 7;ีมดตายกันห= 621;ายร้อยตัว พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 607;อดพระเนตรเ&= #3627;็นสภาพแขนข= ;าหักแล้วรู$= 57;สึกสังเวชใ&#= 3592;ยิ่ง ทรงคิดในใจŪ= 3;่าแม้มดจะเ= 611;็นสัตว์ตัว&= #3648;ล็ก ๆ ก็เป็นชีวิŨ= 5;หนึ่งเหมือ= 609;กัน แต่ทำไมแค่Ũ= 5;่อสู้กันคร= 633;้งหนึ่ง ก็ทำให้สูญŬ= 8;สียวิญญาณม= 634;กมายอะไรเช&= #3656;นนั้น ไม่รู้ว่าพŪ= 3;กเขาได้ก่อ= 585;รรมเวรอะไร&= #3651;นชาติที่แล= ;้ว จึงต้องมาตū= 4;ยลงในสภาพอ= 633;นน่าเวทนาเ&= #3594;่นนี้ ในขณะนี้ถ้ū= 4;ยังอยู่ที่= 649;นวรบคงไม่เ&= #3627;มาะเสียแล้= ;ว ถ้าหากอาหาũ= 9;ถูกมดพวกอื= 656;นขาเอาไปก็&= #3592;ะกลายเป็นแ= ;ย่บวกแย่

ดังน= ั้นมันจึงเลิกลาก$= 33;นไปหมด พระองค์หยุŨ= 4;คิด แล้วก็ลงมืŪ= 9;ขุดหลุมเล็= 585; ๆ แล้วกวาดร$= 23;บรวมพวกซาก&#= 3624;พมดไปฝัง ก็บังเอิญพũ= 9;ะธิดาเมี่ยวอ$= 36;นเมี่ยวห$= 18;วนเสด็จมาพ&#= 3629;ดี จึงทรงเรียŦ= 5;พวกเขามาช่= 623;ยเหลือไม่ค&= #3636;ดว่าพวกเขา= ;จะไม่สนพระทัยแ$= 21;้วจากไป พระองค์ก็ไũ= 7;่ร้องเรียก= 629;ีกได้แต่นำ&= #3595;ากมดเทลงไป= ;ในหลุมแล้ว$= 07;ำการกลบให้&#= 3648;รียบร้อย เป็นอันเสรŭ= 5;จพิธีงานกุ= 624;ล เสร็จแล้วกŭ= 5;กลับตำหนัก= 614;ร้อมนางกำน&= #3633;ล จึงค่อยรู้Ū= 6;ึกพอพระทัย

กล่า= วฝ่ายพระธิŨ= 4;าเมี่ยวอ$= 36;นเมี่ยวห$= 18;วน เป็นเพราะเŪ= 6;ด็จพ่อเสด็= 592;แม่ลำเอียง<= span class=3DSpellE>รักเมี่ย$= 23;ส้าน ทั้งยังได้ũ= 8;ินว่าจะหาพ= 619;ะสวามีที่เ&= #3585;่งให้และให= ;้สืบราชบัล$= 21;ังก์อีกด้ว&#= 3618; ในหัวอกหญิŧ= 1;แล้วมักจะค= 633;บแคบ จึงไม่ยินดū= 7;กลับทำให้เ= 585;ิดอิจฉา ดังนั้นเมืŭ= 6;อเห็นการกร= 632;ทำของเมี่ยวส้$= 34;นจึงรู้สึ&#= 3585;ดูแคลน เมื่อเห็นวŭ= 6;าลงไปขุดดิ= 609;ฝังมด จึงได้หัวเũ= 9;าะเยาะเย้ย แล้วรีบกลัũ= 0;ตำหนักก่อน นำความไปกรū= 4;บทุลพระนาง= 648;ป่าเต๋อพระ$= 08;ิดาทั้งสอง&#= 3627;วังว่าเสด็= จแม่จะได้ลŨ= 4;การรักใคร่= 621;งสักหน่อย เพื่อจะได้Ū= 7;ันมาสนใจตั= 623;เอง

แต่ท= ว่าเมื่อพรū= 2;นางเป่าเต๋อได้$= 18;ินเรื่องจา&#= 3585;พระธิดาทั้= งสอง แล้วก็ทรงแũ= 8;้มสรวลแล้ว= 618;ังดำรัสว่า&= #3585;ารกระทำของ= ;พระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นครั้งนี้&#= 3594;่างเข้าใจถ= ึงพระเจ้าทū= 7;่เมตตาให้ก= 635;เนิดชีวิตเ&= #3626;ียจริง พระธิดาŬ= 8;มี่ยวอินเมี่ยวห$= 18;วนไม่คิดว่&#= 3634;พระนางเป่า= เต๋อจะด$= 35;รัสแบบนี้อ&#= 3629;กมา ในพระทัũ= 8;จึงเจ็บแค= 657;นนัก แม้กระทั่งŨ= 9;้ำพระเนตรห= 621;ั่งออกมา ในขณะนั้นพũ= 9;ะธิดาเมี่ยวส้$= 34;นได้เสร็จ&#= 3626;ิ้นงานกุศล= เรียบร้อยแŪ= 1;้ว ก็กลับตำหนū= 3;กพร้อมนางกำนัล เข้าเฝ้าพร$= 32;มารดา แลเห็นเสด็ŧ= 2;พี่ทั้งสอง= 629;ยู่ในสภาวะ&= #3607;ี่โกรธ คงเพราะถูกŬ= 8;สด็จแม่ทรง= 626;ั่งสอน ก็ไม่กล้าจū= 2;ถามอะไร พระนางเป่าเต๋อเห็$= 09;พระธิดาสาม&#= 3585;็ดำรัสถามว= ่าไปเที่ยวŬ= 8;ล่นที่ไหนม= 634; พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 592;ึงทรงเล่าเ&= #3619;ื่องทั้งหม= ;ดอย่างละเอ$= 37;ยด พระนางเป่าเต๋อจึง$= 07;รงสรวลว่า เจ้าก็ใจดีŬ= 8;หลือล้นเกิ= 609;ไปแล้ว มีกะใจไปทำŬ= 8;รื่องพรรค์= 609;ี้ด้วยไม่ก&= #3621;ัวว่ามือเป= ;รอะเปื้อน ถ้าถูกมดทีŭ= 6;มีพิษกัดเข= 657;าเกิดแผลพุ&= #3614;องขึ้นก็สม= ;ใจเจ้าหรอก วันหลังอย่ū= 4;ได้เล่นแบบ= 609;ี้อีก พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 652;ด้ฟังโอวาท&= #3614;ระมารดาแล้= ;วก็ตอบรับ อีกทางหนึ่ŧ= 1;ก็ได้อธิบา= 618;หลักธรรมออ&= #3585;มา นั่นคือ เห็&= #3609;เธอมีปัญญา= ;เลิศ คำน้อยแต่โũ= 1;ร่งในเซน<= /o:p>