ตอนที่ 4

ตอน&= #3607;ี่ 4<= span style=3D'mso-spacerun:yes'> ช= ;่วยเหลือจั#= 85;จั่นจนบาดเ&#= 3592;็บ ใครรักษาแผŨ= 9;เป็นหายมีร= 634;งวัล

เมื&= #3656;อพระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นได้ฟังโอ&#= 3623;าทพระมารดา= แล้ว รอคอยจนกว่ū= 4;พระมารดาจะ= 627;ยุดดำรัสแล&= #3657;วจึงกราบทู= ;ลว่า พระมารดาไมŭ= 6;ทรงทราบอะไ= 619; มดแม้จะเป็Ũ= 9;แมลงเล็ก ๆ แต่ก็เป็นชū= 7;วิตหนึ่งเห= 617;ือนกัน ลูกหญิงทอดũ= 4;ระเนตรเห็น= 614;วกเขาต่อสู&= #3657;กัน บาดเจ็บล้มŨ= 5;ายกันมาก ๆ น่าสมเพชเวŨ= 7;นายิ่งนัก ไม่อาจทนพระทัยอยู= 656;ได้ ดังนั้นจึงŪ= 7;าวิธีแก้ไข= 614;วกเขา จะได้ไม่ต้Ū= 9;งฆ่ากันตาย= 629;ีก พวกมดเหล่าŨ= 9;ั้นดูเหมือ= 609;มีจิตวิญญา&= #3603; ไม่มีแม้แตŭ= 6;ตัวเดียวที= 656;กัดหม่อมฉั&= #3609; ขณะที่กราบŨ= 7;ูลมาถึงตอน= 609;ี้ ก็ให้บังเอū= 6;ญราชาเมี่ยวจ้$= 23;นเสด็จเข้&#= 3634;มาในตำหนัก จึงทรงถามวŭ= 6;า พวกเรากำลัŧ= 1;สนทนาอะไรก= 633;น มเหสีเป่าเต๋อจึง$= 52;ม่อาจที่จะ&#= 3652;ม่ทรงเล่าเ= รื่องอีกครū= 3;้งหนึ่ง ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนทรง= 615;ังแล้วก็สร&= #3623;ลว่า เด็กคนนี้ฉŪ= 1;าดปราดเปรื= 656;องนัก อะไรก็ดีไปŪ= 7;มด เกิดมาก็มีŨ= 9;ิสัยแปลกพิ= 621;ึก ไม่เหมือนนū= 6;สัยของเด็ก= 607;ั่วไป กิริยายังกū= 3;บพระนางพุท= 608;ะ ทำให้ตนไม่Ŧ= 8;่อยสบายใจ ยังต้องพึ่ŧ= 1;มเหสีให้เอ= 634;พระทัยอ$= 37;กหน่อย คอยสั่งสอนŬ= 9;นะนำ จนได้แก้ไขŨ= 9;ิสัยเหล่าน= 633;้นบ้าง จะได้ทำให้Ŧ= 8;นเขารักใคร= 656;หน่อย พระนางเป่าเต๋อก็ท$= 19;งรับคำ

พระด= ำรัสของราชū= 4;เมี่ยวจ้$= 23;นทั้งหมดน&#= 3637;้พระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นได้ฟังก็&#= 3652;ม่สนพระทัย แ= 605;่พระธิดาเมี่ยวอ$= 36;นเมี่ยวห$= 18;วนทรงฟังแล&#= 3657;วรู้สึกพอพระทัยเ$= 11;็นอย่างยิ่&#= 3591; ทำให้ความเŧ= 2;็บแค้นเมื่= 629;ครู่นี้ค่อ&= #3618;คลายลงบ้าง พระพักตร์เũ= 9;ิ่มผ่องใส แล้วค่อย ๆ เ= 612;ยพระพักตร์&= #3607;ี่แย้มสรวล= ;ออกมา ทั้งสองต่าŧ= 1;ก็รู้ดีว่า= 614;ระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นมีนิสัยแ&#= 3610;บนี้มาตั้ง= แต่เกิดแล้Ū= 3; ย่อมไม่มีทū= 4;งที่จะแก้ไ= 586;ได้ เมื่อเสด็จũ= 4;่อมีพระดำร= 633;สเช่นนี้ก็&= #3611;ล่อยให้น้อ= ;งเธอสำแดงไ$= 11; สักวันหนึ่ŧ= 1;คงหมดความป= 637;ติยินดี โบราณกล่าวŭ= 2;ว้แล้ว สันดอนขุดงŭ= 6;ายสันดานขุ= 604;ยาก นับตั้งแต่Ŭ= 8;ล็กจนโตไม่= 617;ีทางแก้ไขไ&= #3604;้ พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 648;มื่อประสูต&= #3636;มาแล้วก็มี= ;พุทธจิตเมต$= 05;าอยู่แล้ว แม้จะมีพลัŧ= 1;จากภายนอกม= 634;กน้อยประกา&= #3619;ใด จะคิดแก้ไขŬ= 9;ม้เพียงเล็= 585;น้อยก็ยากน&= #3633;ก พระนางเป่าเต๋อแม้#= 92;ะใช้วาจาอ่&#= 3629;นโยนชักจูง= ตักเตือนพรū= 2;ธิดา พระธิดาก็ยū= 3;งคงดำเนินไ= 611;อย่างบริสุ&= #3607;ธิ์ ไม่สะทกสะทŭ= 7;านแต่ประกา= 619;ใด วันหนึ่งฤดŬ= 1;ร้อน ตะวันใกล้จū= 2;พลบค่ำ ภายในตำหนัŦ= 5;อบอ้าว พระธิดาจึงŬ= 8;สด็จออกไปเ= 604;ินเล่น

เมื่= อดำเนินมาถū= 8;งใต้ร่มหลิ= 623; มีลมเย็นพัŨ= 4;มาทำให้รู้= 626;ึกเย็นสบาย จึงประทับลŧ= 1;บนก้อนหินเ= 614;ื่อรับลมเย&= #3655;น ลมก็ช่างมีŨ= 9;้ำใจเหลือเ= 585;ิน บรรยากาศชวŨ= 9;ฝันอย่างผิ= 604;ปกติ ขณะนั้นมีจū= 3;กจั่นตัวหน= 638;่งเกาะอยู่&= #3610;นกิ่งไม้ดี= ;ดปีกทำเสีย#= 91;กรี๊ด ๆ ไม่หยุดเห$= 17;ือนดนตรีธร&#= 3619;มชาติขับกล= ่อมให้สบายŪ= 9;ารมณ์ พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 611;ระทับองค์เ&= #3604;ียวท่ามกลา= ;งสภาวะอันเ#= 91;ียบสงบ ก็ได้แต่ครŬ= 0;่นคิดและรำ= 614;ึงว่ามนุษย&= #3660;ในโลกนี้หน= ;อเหน็ดเหนื$= 56;อยตรากตรำเ&#= 3614;ื่อแก่งแย่= งลาภยศชื่อŬ= 8;สียง ต้องฝ่าฟันŪ= 9;ุปสรรคต่าง ๆ นานา ได้รั= 610;ความทุกข์ย&= #3634;กและเภทภัย= ;จนกระทั่งต$= 33;วตายก็ยังไ&#= 3617;่เข้าใจ น่าสมเพชเวŨ= 7;นายิ่ง คิดค้นหาวิŨ= 8;ีทำอย่างไร= 607;ี่จะทำให้ม&= #3609;ุษย์โลกนี้= ;เข้าใจถ่อง$= 49;ท้ จะได้หมดกิŬ= 8;ลสและเคราะ= 627;์กรรม

ด้วย= เหตุนี้พระŪ= 9;งค์จึงครุ่= 609;คิดหาหนทาง ยิ่งคิดก็ยū= 6;่งลึก รวมจิตประทū= 3;บนิ่งเงียบ= 648;หมือนกำลัง&= #3607;ำสมาธิ ขณะที่จิตกū= 5;ลังอยู่ในภ= 623;ังค์ เสียงขับกลŭ= 6;อมที่เพลิด= 648;พลินของจัก&= #3592;ั่นฉับพลับ= ;กลายเป็นเส$= 37;ยงร้อนรน เหมือนกับกū= 5;ลังเผชิญกั= 610;ศัตรู ทำให้พระธิŨ= 4;าเมี่ยวส้$= 34;นตกพระทัยจ$= 09;ต้องระงับก&#= 3634;รครุ่นคิด ทอดพระเนตรŭ= 2;ปตามหาที่ม= 634;ของเสียง ก็ทอดพระเนŨ= 5;รเห็นจักจั= 656;นตัวดำที่อ&= #3618;ู่บนกิ่งไม= ;้กำลังร้อง$= 48;สียมขรม ข้าง ๆ มีตั๊= 585;แตนตำข้าวต&= #3633;วหนึ่ง กำลังเอาขาŦ= 6;้างหน้าทั้= 591;สองจับจักจ&= #3633;่นอยู่ในง่= ;ามขาชูคอที$= 56;เล็กยาวขึ้&#= 3609;มา กำลังจะกัดŦ= 5;ินเจ้าจักจ= 633;่นอยู่ พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 648;ห็นเหตุการ&= #3603;์เช่นนั้นค= ;ิดในใจว่าเ#= 92;้าจักจั่นต&#= 3633;วนั้นกำลัง= ขอความช่วยŬ= 8;หลือจากฉัน= 629;ยู่

ถ้าห= ากฉันยังนิŭ= 6;งดูดาย ชีวิตของมัŨ= 9;ก็จบลงภายใ= 605;้ฟันของตั๊&= #3585;แตนดีที่กิ= ;่งหลิวนั้น$= 52;ม่สูงนัก ถ้ายืนบนก้Ū= 9;นหินก็คงเอ= 639;้อมไปถึง พระธิดาจึงũ= 9;ีบกระโดดขึ= 657;นไปบนกองหิ&= #3609; แล้วยืนบนหū= 6;นขณะกำลังจ= 632;ยื่นพระหัต&= #3606;์ไปจับตั๊ก= ;แตน เจ้าตั๊กแตŨ= 9;พอเห็นคนมา จึงรีบปล่อũ= 8;จักจั่น แล้วยกง่ามŦ= 6;าขึ้น ส่วนเจ้าจัŦ= 5;จั่นได้โอก= 634;สร้องกรี๊ด&= #3586;ึ้นแล้วก็ก= ;ระพือปีกบิ$= 09;หนีไป พระธิดานิ่ŧ= 1;ดูอยู่ครู่= 627;นึ่ง ในขณะที่พรū= 2;หัตถ์ขวาจะ= 648;อื้อมไปจับ&= #3605;ั๊กแตนนั้น พอเห็นจักจū= 3;่นบินหนีไป= 649;ล้วก็ไม่คิ&= #3604;จะไปจับตั๊= ;กแตนอีก ขณะที่จะหดũ= 4;ระหัตถ์กลั= 610;มา ทันใดนั้น แค่ชั่วพริũ= 0;ตาเดียว ง่ามขาที่แŪ= 7;ลมคมของตั๊= 585;แตนก็จิกลง&= #3610;นหลังพระหั= ;ตถ์ของพระธ$= 36;ดาโดยไม่ปร&#= 3634;นีปราศรัย เลือดสด ๆ ไหลทะลักออŦ= 5;มา บาดแผลที่ไŨ= 4;้รับครั้งน= 637;้ เจ็บปวดแวบŬ= 8;ข้าไปถึงพระทัยท$= 35;ให้พระธิดา&#= 3605;กพระทัยก$= 21;ัวจนพระเนต&#= 3619;พร่ามัว พระชานุทั้ŧ= 1;สองอ่อนแรง= 592;นยืนไม่อยู&= #3656; จึงตกลงมาจū= 4;กก้อนหิน มุมขวาของพระนลาฎ#= 85;็ไปกระแทกเ&#= 3586;้ากับก้อนห= ิน ทำให้เกิดบū= 4;ดแผลขึ้น พระบาทซ้ายŦ= 5;็ไปเกี่ยวเ= 629;ากับรากไม้&= #3648;ข้าทำให้ข้= ;อเท้าหลุด โลหิตที่พรū= 2;เศียรไหลพร= 634;ก

พระธ= ิดาเมี่ยวส้$= 34;นทนต่อควา&#= 3617;เจ็บปวดไม่= ไหว จึงสลบไŪ= 6;ลไปในที่ส= 640;ด เมื่อพระวรŦ= 5;ายตื่นขึ้น= 617;าด้วยความเ&= #3592;็บปวดพระอง= ;ค์ก็บรรทมอ$= 18;ู่บนที่บรร&#= 3607;มในตำหนักเ= สียแล้ว ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนและ= 617;เหสีเป่าเต๋อทรง$= 48;ฝ้าอยู่ข้า&#= 3591; ๆ ทุก ๆ คนชุลมุนวุŭ= 6;นวาย เมื่อเห็นพũ= 9;ะธิดาฟื้นข= 638;้นมาก็ดำรั&= #3626;ว่า ดีแล้ว ๆ ตอน= 609;ี้ฟื้นขึ้น&= #3617;าแล้วพระธิ= ;ดาทรงหวนคิ$= 04;ถึงเรื่องท&#= 3637;่เกิดขึ้น รู้สึกเจ็บũ= 1;วดมาก บาดแผลบนศรีษะได้ท= 635;แผลเรียบร้&= #3629;ยแล้ว ข้อพระบาทยū= 3;งไม่ได้ขยั= 610;เข้าที่ ความเจ็บปวŨ= 4;จากบาดแผลท= 633;้งสองแห่งย&= #3634;กที่จะทนอย= ;ู่ได้ จึงร้องคราŧ= 1;หงิง ๆ ออกมา ขณะท= 637;่พระธิดาสล&= #3610;ไสลอยู่$= 51;ต้ต้นหลิวน&#= 3633;้น พระนางเป่าเต๋อประ$= 07;ับอยู่ในตำ&#= 3627;นัก ไม่เห็นวี่Ŭ= 9;ววพระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นนานโขอยู&#= 3656; พระทัยũ= 9;ู้สึกร้อนก= 619;ะวนกระวาย จึงให้เหล่ū= 4;กำนัลออกไป= 605;ามหาก็พบพร&= #3632;ธิดาสลบอยู= ;่ใต้ต้นหลิ$= 23; มีโลหิตอาบũ= 4;ระเศียรอยู= 656; จึงพุ่งทะยū= 4;นเข้ามาในต= 635;หนัก แล้วกราบทูŪ= 1;มเหสีเป่าเต๋อ เหล= 656;านางกำนัลจ&= #3638;งรีบออกไปช= ;่วยกันหามพ$= 19;ะธิดาเข้าม&#= 3634;ในตำหนักเพ= ื่อเยียวยาŨ= 7;ำบาดแผล แล้วก็รอคอũ= 8;จนกว่าพระธ= 636;ดาฟื้นคืนส&= #3605;ิกลับมา
ราชา= เมี่ยวจ้$= 23;นทรงถามพร&#= 3632;ธิดาน้อยว่= า ลูกรัก! เจ้าทำไมจึŧ= 1;หกล้มขนาดน= 637;้ ตอนนี้รู้สū= 8;กว่าเจ็บตร= 591;ไหนบ้าง รีบ ๆ บอกให้= 648;สด็จพ่อรู้ พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 607;รงรู้ถึงคว&= #3634;มเข้มงวดขอ= ;งราชาเมี่ยวจ้$= 23;นดี เมื่อทรงเลŭ= 6;าให้รู้แล้= 623; ก็ต้องทรงพũ= 9;ะพิโรธและแ= 588;้นเคืองเป็&= #3609;แน่แท้ แต่เพราะพรū= 2;ธิดามีพระน= 636;สัยสัตย์ซื&= #3656;อจึงไม่ยอม= ;ที่จะเท็ดท$= 41;ลแม้แต่นิด จึงสู้ทนทีŭ= 6;จะเล่าถึงค= 623;ามเป็นมาที&= #3656;ทรงช่วยเหล= ;ือเจ้าจักจ$= 33;่นจนได้บาด&#= 3648;จ็บให้ฟังอ= ย่างละเอียŨ= 4;ลออ เมื่อราชาเมี่ยวจ้$= 23;นทรงฟังแล&#= 3657;วได้แต่ส่า= ยพระเศียรไũ= 1;มาแล้วดำรั= 626;ว่า ลูกรัก มิใช$= 56;เสด็จพ่อพู&#= 3604;กับเจ้าเสม= อ ๆ ว่า อย่าได= 657;ธุระกับเรื&= #3656;องไร้สาระ เจ้าก็ไม่ยŪ= 9;มเชื่อฟัง วันนี้ก็พลū= 3;ดตกลงมาจนไ= 604;้รับบาดเจ็&= #3610;ขนาดนี้ เป็นเพราะตŭ= 7;องการช่วยเ= 627;ลือจักจั่น&= #3605;ัวหนึ่ง มิใช่รนหาทŬ= 0;กข์มาใส่ตั= 623;หรอกหรือ โบราณพูดไวŭ= 7;ว่า "ลำบากเ&= #3626;ียหน่อยจึง= ;จะรู้ดี" วันนี้ลูก&= #3585;็ได้รับทุก= ;ข์อย่างแสน$= 34;หัสแล้ว ต้องจดจำไวŭ= 7;ให้ดี ๆ อย่าได้ทำ$= 29;ะไรตามอำเภ&#= 3629;ใจ

เมื่= อพระธิดาไดŭ= 7;ฟังพระดำรั= 626;แล้ว ก็ทรงขานรัũ= 0;คำสองคำแล้= 623;ก็ครวญคราง&= #3605;่อไป ขณะนั้นมเหŪ= 6;ีเป่าเต๋อเห็$= 09;ความเจ็บปว&#= 3604;ของพระธิดา= น้อยอย่างนū= 3;้น พระทัยũ= 4;ลอยเจ็บช้ำ= 618;ิ่งนัก ก็ทรงดำรัสŨ= 6;ามลูกว่า ลูกรัก ! ตอนนี้ลูกรŬ= 1;้สึกอย่างไ= 619;บ้าง พระธิดาอดกŪ= 1;ั้นต่อความ= 648;จ็บปวดแล้ว&= #3607;รงตอบว่า เสด็จแม่ ! ทั่วทั้งตัŪ= 3;ก็เจ็บปวดไ= 611;หมด ที่ศรีษū= 2;และขาข้าง= 595;้ายปวดมากท&= #3637;่สุด ขาข้างซ้ายŨ= 4;ูเหมือนข้อ= 648;ท้าจะแพลงเ&= #3614;คะ เสด็จแม่จึŧ= 1;เอาพระหัตถ= 660;ไปคลำดูที่&= #3586;้อเท้าข้าง= ;ซ้ายรู้สึก$= 23;่ากระดูกจะ&#= 3648;คลื่อน พระนางถึงกū= 3;บกระโดดขึ้= 609;มาแล้วดำรั&= #3626;อย่างร้อนพระทัยว$= 56;า ทำไงดี ๆ ราช= 634;เมี่ยวจ้$= 23;นจึงมีพระ&#= 3619;าชโองการให= ้นำแพทย์หลŪ= 3;งรีบเข้าวั= 591; เพื่อช่วยรū= 3;กษาให้พระธ= 636;ดาทั้งยังร&= #3636;นพระโอสถให= ;้พระธิดาเส$= 23;ยด้วย

เหตุ= การณ์วุ่นวū= 4;ยกันสักพัก= 651;หญ่ ๆ ความเจ็บป$= 23;ดจึงค่อย ๆ ทุเลาลง ใน= 607;ี่สุดก็บรร&= #3607;มหลับไป ทุกคนต่างโŪ= 1;่งอก การบรรทมครū= 3;้งนี้ของพร= 632;ธิดานานยาว&= #3609;ับเดือน โดยไม่สามาũ= 9;ถลุกออกจาก= 614;ระที่ได้ ราวกับว่าไŨ= 4;้เกิดการเจ= 655;บหนัก สำหรับบุคคŪ= 1;ข้างเคียงจ= 632;รู้สึกเคีย&= #3604;แค้น และจะโทษเจŭ= 7;าจักจั่นกั= 610;ตั๊กแตนที่&= #3607;ำให้พระธิด= ;าต้องได้รั$= 10;บาดเจ็บมาก&#= 3617;ายเช่นนี้ แต่พระธิดาŦ= 5;ลับไม่เป็น= 648;ช่นนั้น พระองค์ไม่ũ= 7;ีความรู้สึ= 585;เสียใจอะไร&= #3649;ม้แต่น้อย กลับตรงข้าũ= 7; เมื่อพระวรŦ= 5;ายได้รับคว= 634;มเจ็บปวดบ้&= #3634;ง ในพระทัũ= 8;กลับรู้สึ= 585;ปลอบประโลม&= #3648;ป็นอย่างมา= ;ก การจับเจ่าŪ= 9;ยู่กับที่บ= 619;รทม กลับไม่รู้Ū= 6;ึกว่า เจ็บปวดอะไũ= 9;มากนัก

หนึ่= งเดือนต่อมū= 4; จึงค่อย ๆ ลุ= 585;ขึ้นได้ การย่างก้าŪ= 3;คงเหมือนเด= 636;ม ข้อเท้าที่ũ= 0;าดเจ็บก็หา= 618;ดีแล้ว รอยแผลที่หŪ= 1;ังพระหัตถ์= 585;็หายหมดแล้&= #3623; จะมีอยู่ก็Ŭ= 9;ต่ศรีษะที$= 56;แผลยังหายไ&#= 3617;่สนิท ทุกคนก็ไม่Ũ= 5;้องเที่ยวห= 634;ยาดีมาช่วย&= #3607;าแล้ว เวลาผ่านไปŪ= 9;ีกหลายวันท= 640;กอย่างก็หา&= #3618;เป็นปกติ บริเวณที่มŬ= 0;มหน้าผากที= 656;เกิดรอยแผล&= #3586;นาดเท่าเม็= ;ดลำไยก็เหม$= 39;อนกับหยกสว&#= 3618;ที่มีรอยตำ= หนิ ช่างไม่สวยŬ= 8;อาเสียเลย ทำให้พระนาŧ= 1;เป่าเต๋อรู้$= 26;ึกไม่สบายพระทัยต$= 56;อรอยแผลนี้ จึงกราบทูลŦ= 5;ับราชาเมี่ยวจ้$= 23;นว่า ใบหน้าหมดจŨ= 4;งดงามของพร= 632;ธิดามีรอยแ&= #3612;ลเช่นนี้ ทำให้หมดควū= 4;มสวยงามไป หม่อมฉันว่ū= 4;ในประเทศคง= 652;ม่ขาดแคลนห&= #3617;อมือดีหรอก= ;นะ

พระอ= งค์ก็เป็นถū= 8;งจอมกษัตริ= 618;์ หากมีพระราŧ= 4;โองการให้แ= 626;วงหาผู้ที่&= #3617;ีฝีมือดีมา= ;รักษารอยแผ$= 21;ของพระธิดา คงไม่เป็นเũ= 9;ื่องยากหรอ= 585;กระมังคะ ทำไมฝ่าบาทŧ= 2;ึงไม่ลอง ๆ ดูหรือเพค$= 32; ราชาเมี่ยวจ้$= 23;นฟังแล้วก&#= 3655;พยักหน้ารั= บ พองันรุ่งขū= 8;้น ก็มีพระราชŭ= 0;องการให้ปร= 632;กาศหาผู้ที&= #3656;สามารถรักษ= ;าพระธิดาสา$= 17;ให้หาย จะมีรางวัลŪ= 6;องพันชั่ง แล้วแต่งตัŭ= 7;งเป็นแพทย์= 627;ลวงอีกตำแห&= #3609;่งหนึ่ง เมื่อประกาŪ= 4;สำนักพระรา= 594;วังออกมา ผู้ที่มีฝีũ= 7;ือต่างก็หว= 633;งเงินรางวั&= #3621; จึงแย่งกันŬ= 8;ข้ามารักษา ผลัดเปลี่ยŨ= 9;หมุนเวียนก= 633;นรักษา หมดยาไปกว่ū= 4; 10 ขนาน ก็ยั&#= 3591;ไร้ประสิทธ= ิผล ในพระทัũ= 8;ราชาเมี่ยวจ้$= 23;นไม่สู้พอพระทัยน$= 33;ก ประเทศออกใŪ= 7;ญ่อย่างนี้ ล่วนมีŬ= 9;ต่หมอสามัญ จะหาหมอที่ũ= 7;ีความสามาร= 606;สักคนก็ไม่&= #3617;ี แผลเป็นของũ= 4;ระธิดาก็ไม= 656;มีทางรักษา&= #3627;ายได้เหมือ= ;นหยกงามมีต$= 35;หนิ น่าเสียดายũ= 8;ิ่ง ขณะที่ทรงกū= 3;งวลอยู่ก็ใ= 627;้บังเอิญมี&= #3627;มอแปลกประห= ;ลาดคนหนึ่ง$= 09;ั่นคือ อย่ากังวลท&#= 3637;่มีตำหนิ รอคอยผู้มีũ= 0;ุญสัมพันธ์