ตอนที่ 5

ตอน&= #3607;ี่ 5<= span lang=3DTH> แ= ;พทย์สามัญไ$= 19;้โอสถดี ผู้วิเศษกลŭ= 6;าวถึงบัวหิ= 617;ะ

กลŭ= 6;าวฝ่ายราชาเมี่ยวจ้$= 23;นไม่ได้โอ&#= 3626;ถดีที่จะรั= กษารอยแผลเũ= 1;็นบนหน้าผา= 585;ของพระธิดา<= span class=3DSpellE>เมี่ยวส้$= 34;น รู้สึกไม่สū= 5;ราญพระทัย พ= 619;ะองค์จึงตั&= #3657;งพระทัยว$= 56;าจะเนรเทศเ&#= 3627;ล่าแพทย์ทั= ้งหมดออกนอŦ= 5;ประเทศไปไม= 656;ยอมให้อยู่&= #3651;นซิ่นหลินป= ;ระเทศ เพื่อไม่ใหŭ= 7;ราษฎรทั้งห= 617;ดถูกพวกแพท&= #3618;์เหล่านี้ห= ;ลอกลวงอีก พระองค์จึงŨ= 7;รงเรียกเสน= 634;บดีคอนาโลม&= #3617;าปรึกษา พระองค์คิดŪ= 9;ยากปฏิบัติ= 585;ารโดยเร็ว แต่เพราะเสŨ= 9;าบดีคอนาโลทัด$= 07;านเอาไว้ จึงมีกำหนดŧ= 4;ะลอไว้ 7 วัน ถ้าหากภายใŨ= 9; 7 วันยังไม= 656;มีใครสามาร&= #3606;รักษาแผลขอ= ;งพระธิดาให$= 57;ทรงหายได้ ก็จะสั่งดำŬ= 8;นินการให้เ= 609;รเทศเหล่าแ&= #3614;ทย์ให้ออกไ= ;ป เมื่อประกาŪ= 4;นี้แพร่สะพ= 633;ดออกไป ทำให้ผู้ทีŭ= 6;มีอาชีพทำม= 634;หากินเกี่ย&= #3623;กับการรักษ= ;า ต่างประหวัŭ= 6;นพรั่นพรึง= 592;นหน้าซีดเผ&= #3639;อด ต่างร้องด้Ū= 3;ยความทุกข์= 619;ะทม ได้แต่หวังŪ= 3;่าฟ้าจะเมต= 605;าปกป้อง ส่งผู้วิเศŪ= 5;ลงมารักษาพ= 619;ะธิดา เพื่อผู้รัŦ= 5;ษาโรคทั้งห= 621;ายจะได้ไม่&= #3605;้องทนทุกข์= ;จากการพลัด$= 14;ราก แต่ความหวัŧ= 1;เช่นนี้จะส= 635;เร็จได้อย่&= #3634;งไร

วันห= นึ่งผ่านไป อีกวันหนึ่ŧ= 1;ก็ยังผ่านไ= 611; ก็ยังไม่มีŦ= 6;่าวดีอะไร เวลาผ่านไปŪ= 9;ีกหนึ่งวัน= 648;หมือนก้อนห&= #3636;นจมหายในทะ= ;เลใหญ่ พวกแพทย์ก็ŭ= 1;จคอยิ่งร้อ= 609;รนราวกับว่&= #3634;พระอาทิตย์= ;เพิ่มขึ้นอ$= 18;่างไรอย่าง&#= 3609;ั้น ชั่วพริบตาŬ= 8;ดียวก็มาถึ= 591;วันที่เจ็ด ใกล้ถึงกำหŨ= 9;ดแล้ว ชั่วเวลาสัŭ= 7;น ๆ อย่างนี้จ$= 32;มีความหวัง&#= 3629;ะไรจากที่ไ= หนอีก แต่ทว่าฟ้าŭ= 2;ม่เคยตัดหน= 607;างคนเลย ในชั่วขณะจū= 2;ถึงเวลากำห= 609;ด ขณะที่ราชาเมี่ยวจ้$= 23;นกำลังรับ&#= 3626;ั่งให้เสนา= บดีคอนาโลเข้$= 34;เฝ้าเพื่อป&#= 3619;ึกษาการเนร= เทศเหล่าแพทยให้$= 29;อกไปอยู่นั&#= 3657;น ทันใดนั้นทū= 7;่นอกประตูม= 627;าราชวังก็ม&= #3637;บัณฑิตหนุ่= ;มผู้หนึ่งก$= 35;ลังขอเข้าเ&#= 3613;้าพระราชา เขาว่าเขามū= 7;ความสามารถ= 592;ะรักษาโรคข&= #3629;งพระธิดาได= ;้ กำลังขอให้ũ= 4;ระราชามีรา= 594;โองการรับส&= #3633;่งเข้าเฝ้า กล่าวฝ่ายรū= 4;ชาเมี่ยวจ้$= 23;นกำลังกลุ&#= 3657;มพระทัยใ$= 09;เรื่องนี้อ&#= 3618;ู่พอดี

เมื่= อได้ข่าวว่ū= 4;มีคนสามารถ= 592;ะรักษาให้ห&= #3634;ยได้ ก็ทรงพอũ= 4;ระทัย รีบมีรับสัŭ= 6;งให้บัณฑิต= 627;นุ่มเข้าเฝ&= #3657;าได้ มหาดเล็กออŦ= 5;ไปไม่นานนั= 585; ก็นำบัณฑิตŪ= 7;นุ่มคนหนึ่= 591;เข้ามาในตำ&= #3627;นัก ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนทอด= 614;ระเนตรดูเข&= #3634; ชายหนุ่มมีŪ= 1;ักษณะสง่าง= 634;ม ภูมิฐาน กิริยาสง่าũ= 2;่าเผย เป็นบัณฑิตŪ= 7;นุ่มที่งดง= 634;มดี เมื่อบัณฑิŨ= 5;หนุ่มถวายค= 635;นับเสร็จแล&= #3657;ว ทรงอนุญาตใŪ= 7;้นั่งบนที่= 609;ั่งแพรไหม แล้วมีดำรัŪ= 6;ถามว่า ตัวเจ้ามีนū= 4;มกรว่ากระไ= 619; บ่านอยู่ทีŭ= 6;ไหน ขอให้บอกมาŪ= 9;ย่างละเอีย= 604;โดยตรง ชายหนุ่มน้Ū= 9;มกายลงแล้ว= 607;ูลตอบว่า กระหม่อมเรū= 7;ยกว่า โหลวน่ū= 4;ฝู่ลวี่ อาศัยอยู่ทū= 4;งทิศใต้ของ= 616;ูเขาตัวเป่&= #3634;ซัน ตลอด= 594;ีวิตศึกษาแ&= #3605;่ยาสมุนไพร= ;ช่วยรักษาโ$= 19;คภัยไข้เจ็&#= 3610;ให้ชาวบ้าน= มาตลอด

ตอนน= ี้ได้ข่าววŭ= 6;าพระธิดามี= 649;ผลบนหน้าผา&= #3585; ผ่านการรักŪ= 5;ามาแล้วไร้= 612;ล พระราชาของŬ= 8;กล้ากระหม่= 629;มทรงกริ้ว อยากจะขับไŪ= 1;่พวกแพทย์ใ= 627;้ออกนอกประ&= #3648;ทศไป เกล้ากระหมŭ= 6;อมคิดว่าถึ= 591;แม้พวกแพทย&= #3660;ชั้นสามัญเ= ;หล่านี้จะไ$= 17;่มีความสาม&#= 3634;รถ แต่แท้ที่จũ= 9;ิงแล้ว โรคของพระธū= 6;ดาต่างหากท= 637;่แพทย์สามั&= #3597;ไม่อาจจะรั= ;กษาให้หายข$= 34;ดได้ หากเนรเทศพŪ= 3;กเขาจนหมด จะไม่เป็นกū= 4;รรุนแรงไปห= 619;ือ ดังนั้น เกล$= 57;ากระหม่อมจ&#= 3638;งรีบมากราบ= ทูล เป็นเพราะหŨ= 9;ทางไกลจึงม= 634;สาย ขอจงโปรดอภū= 3;ยโทษพระเจ้= 634;ค่ะ เมื่อราชาเมี่ยวจ้$= 23;นฟังความแ&#= 3621;้ว ก็ยิ้มอย่าŧ= 1;เจื่อน ๆ ว่า บัณฑิตใจกลŭ= 7;ามาก ข้าว่าเจ้าŧ= 2;ะถวายโอสถอ= 632;ไรให้ข้าเส&= #3637;ยอีก ที่แท้ก็จะũ= 7;าแก้ตัวให้= 648;หล่าแพทย์พ&= #3623;กนั้น อย่างนี้ก็Ū= 1;งโทษที่กล่= 634;วเท็จ โหลวน่ū= 4;ฝู่ลวี่$= 18;ิ้มเล็กน้อ&#= 3618;แล้วทูลว่า โอสถวิเศษนū= 2;มีอยู่

หากแ= ต่พระราชาจū= 2;ลงโทษเกล้า= 585;ระหม่อม เกล้ากระหมŭ= 6;อมก็จะไม่บ= 629;ก ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนตรั= 626;ถามว่า ถ้าเช่นนั้Ũ= 9; ขอให้เจ้าพŬ= 1;ดมา ถ้าหากรักษū= 4;พระธิดาหาย= 652;ด้ก็ไม่มีโ&= #3607;ษแถมยังมีพ= ;ระคุณอีกด้$= 23;ย ถ้าหากไม่มū= 7;ประสิทธิผล ก็เท่ากับหŪ= 1;อกลวงโทษจะ= 648;พิ่มเป็นสอ&= #3591;เท่า จะไม่ยอมอภū= 3;ยเด็ดขาด ถ้าหากมีโอŪ= 6;ถวิเศษรีบ ๆ เอามา โ= 627;ลวน่าฝู่ลวี่$= 27;ัวเราะว่า พระราชาแห่ŧ= 1;เกล้ากระหม= 656;อมเป็นผู้ม&= #3637;บุญญาธิ#= 85;าร แต่ไม่รู้สŬ= 1;งต่ำ นี่เป็นเรืŭ= 6;องแบบไหน เพียงแค่พูŨ= 4;นั้นง่าย พระองค์คิดŪ= 3;่าโรคของพร= 632;ธิดายาสามั&= #3597;จะสามารถรั= ;กษาให้หายไ$= 04;้กระนั้นหร&#= 3639;อ ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนฟัง= 648;ขาพูดจาสำบ&= #3633;ดสำนวนนัก รู้สึกไม่พŪ= 9;พระทัย จ= 638;งเปล่งพระส&= #3640;รเสียงด$= 33;งว่า ไม่ใช่ยาสาũ= 7;ัญจะรักษาห= 634;ยได้อย่างน&= #3633;้นหรือ คงต้องเอายū= 4;เทวดางั้นหรื$= 29;

ถ้าเ= ช่นนั้น หากไม่พบยาŬ= 8;ทวดา พระธิดาคงรū= 3;กษาไม่หาย ดูเจ้าหนุ่ũ= 7;น้อย เจ้าจะมียาŬ= 8;ทวดาหรือ โหลวน่ū= 4;ฝู่ลวี่$= 14;ยักหน้าทูล&#= 3623;่า เมื่อพระราŧ= 4;าเกล้ากระห= 617;่อมทรงพระป&= #3619;ีชา ดำรัสถึงสิŭ= 6;งนี้แต่ก็ม= 637;ในโลกมนุษย&= #3660;จะมีมากหรื= ;อน้อยก็ขึ้$= 09;อยู่ว่ามีบ&#= 3634;รมีเทพพุทธ= เพียงใด เกล่ากระหมŭ= 6;อมมีแต่ไม่= 617;ี รู้คือรู้จū= 3;ก ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนจึง= 605;รัสถามว่า แสงคือสิ่งŨ= 7;ี่รู้จัก จะมีประโยชŨ= 9;์อะไร เมื่อแสวงหū= 4;มาไม่ได้ ในที่สุดก็Ŭ= 8;ปลืองใจเปล= 656;า ๆ จะมีประโยชŨ= 9;์อันใดเล่า โหลวน่าŪ= 1;วี่ทูลว่า= 607;ุกสิ่งขึ้น&= #3629;ยู่กับความ= ;ศรัทธาและจ$= 19;ิงใจ กายเนื้อนีŭ= 7;ยังสามารถส= 635;เร็จเป็นพุ&= #3607;ธะได้แล้วส= ;ิ่งที่มีอย$= 41;่ในโลกมนุษ&#= 3618;์ ทำไมจะค้นหū= 4;ไม่พบ

ขณะน= ั้นเสนาบดีŦ= 8;อนาโลก้ม$= 05;ัวลงกราบทู&#= 3621;ราชาว่า กระหม่อมเหŭ= 5;นว่า บุคคลนี้มีŦ= 8;วามพิสดารอ= 618;ู่บ้าง คำพูดของเขū= 4;ดูเหมือนจะ= 648;ชื่อถือได้ รอให้เขาอธū= 6;บายให้กระจ= 656;างเสียก่อน ค่อยจัดการŦ= 5;ับเขาหรืออ= 634;จมีประสิทธ&= #3636;ผลก็ได้ ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนพยั= 585;หน้ารับแล้&= #3623;มีดำรัสต่อ= ;โหลวน่าฝู่ลวี่$= 23;่า เจ้าบัณฑิต $= 29;ย่าได้สำนว&#= 3609;พูดจาไร้สา= ระถ้าหากมีŭ= 0;อสถวิเศษ โอสถอยู่ทีŭ= 6;ไหน จะไปแสวงหาŭ= 2;ด้อย่างไร รีบ ๆ บอกมาให้รูŭ= 7;จะได้ให้คน= 652;ปค้นหา ถ้าหากสามาũ= 9;ถรักษาธิดา= 626;ามหายได้ ข้าจะบำเหนŭ= 5;จรางวัลใหญ= 656; ๆ ให้แน่นอน เป็นการตอบŬ= 9;ทนพระคุณ เจ้าอย่าไดŭ= 7;สำบัดสำนวน= 648;ลย โลวน่าฝู่ลวี่#= 92;ึงทูลอย่าง&#= 3648;ป็นงานเป็น= การว่า เกล้ากระหมŭ= 6;อมมิกล้ากล= 656;าวเล่นกับพ&= #3619;ะราชา เมื่อครู่นū= 7;้เพราะว่าพ= 619;ะราชายังมี&= #3592;ิตใจเชื่อถ= ;ือไม่แน่วแ$= 09;่

ดังน= ั้นจึงไม่ยŪ= 9;มพูด ตอนนี้พระรū= 4;ชาไม่เคลือ= 610;แคลงสงสัยแ&= #3621;้ว เกล้ากระหมŭ= 6;อมก็จะทูลใ= 627;้กระจ่างชั&= #3604; สิ่งที่เกลŭ= 7;ากระหม่อมพ= 641;ดถึงไม่ใช่&= #3629;ื่นใดเลย นอกเสียจากŨ= 4;อกบัว ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนทรง= 614;ระสรวลดัง ๆ ว่า สิ่งนี้วิเŪ= 4;ษอย่างไร เวลานี้สระũ= 0;ัวที่อุทยา= 609;หลวง บัวเขียวล้ū= 5;ค่ามีมากมา= 618; เอาสักดอกจū= 2;ยากเย็นอะไ= 619; ของแค่นี้ทū= 5;วิเศษวิโสไปไ$= 04;้ โหลวฝู่Ū= 1;วี่โบกมือ= 652;ปมาทั้งสอง&= #3586;้างร้องว่า มิใช่พระเจŭ= 7;าค่ะ บัวเขียวนัŭ= 7;นจะว่าล้ำค= 656;ามิได้ เป็นเพียงบū= 3;วดีแต่ก็ใช= 657;ไม่ได้ สิ่งที่เกลŭ= 7;ากระหม่อมท= 641;ล มิใช่ดอกบัŪ= 3;ที่ปลูกในส= 619;ะ แต่เกิดบนภŬ= 1;เขา รากจะไม่ถูŦ= 5;ดินโคลน ดอกไม่เปื้Ū= 9;นฝุ่นละออง บานท่ามกลาŧ= 1;หิมะ เมื่อมีเสีũ= 8;งจะหลบซ่อน หากได้ดอกนū= 7;้มาเพียงหน= 638;่งกลีบ แผลเป็นของũ= 4;ระธิดาจะหา= 618;ทันที

เมื่= อราชาเมี่ยวจ้$= 23;นฟังความว&#= 3656;า ที่ไหนเลยจū= 2;ทรงเชื่อ ทรงสั่นเศีũ= 8;รว่า นี่ก็แน่ชัŨ= 4;ว่าเจ้ากุเ= 619;ื่องขึ้นมา&= #3627;ลอกคน ในโลกนี้จะũ= 7;ีดอกบัวชนิ= 604;นี้ที่ไหน โหลวน่ū= 4;ฝู่ลวี่$= 07;ูลตอบว่า มีแน่นอนแตŭ= 6;มีน้อย ตั้งแต่โบรū= 4;ณจนถึงปัจจ= 640;บันมีเพียง&= #3626;ามดอก ดอกหนึ่งถูŦ= 5;สมเด็จพระช= 609;นีเจ้าย้าย&= #3586;ึ้นไปบนตำห= ;นักสวรรค์ป$= 21;ูกอยู่ในสร&#= 3632;ทิพย์ อีกดอกหนึ่ŧ= 1;ถูกพระอมิตภ$= 32;พุทธเจ้าน&#= 3635;ไปที่แดนสุ= ขาวดี ตะวันตกเพืŭ= 6;อใช้เป็นปท= 640;มอาสน์ ยังเหลืออีŦ= 5;เพียงดอกเด= 637;ยวที่อยู่ใ&= #3609;แดนมนุษย์ เพื่อรอคอยũ= 2;ู้มีบุญสัม= 614;ันธ์ ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนดำร= 633;สว่า ถ้าเช่นนั้Ũ= 9; ดอกบัวนี้ปŬ= 0;ถุชนไม่อาจ= 648;ก็บได้ พูดมาค่อนวū= 3;นเปล่าประโ= 618;ชน์เมื่อยป&= #3634;กเปล่า ๆ ดอกที่เหลืŪ= 9;อยู่ในโลกม= 609;ุษย์นั้น อยู่ที่ไหน ทำอย่างไรจū= 8;งจะเอาได้ ขอให้เจ้าพŬ= 1;ดมา โหลวน่ū= 4;ฝู่ลวี่$= 07;ูลว่า จะว่าไกลก็ŭ= 2;ม่ไกล จะว่าใกล้กŭ= 5;ไม่ใกล้ ที่ทิศตะวัŨ= 9;ออกเฉียงใต= 657;มีภูเขาซวีห$= 09;ีซัน ตรงก= 621;างมียอดเขา&= #3626;ูงเรียกว่า= ;ยอดเขาบัวห$= 36;มะ ที่นั่นคือŨ= 4;อกที่เหลือ= 629;ยู่ในโลกนี&= #3657; บัวหิมะจะเŦ= 5;ิดอยู่หลุม= 627;ิมะที่เป็น&= #3609;้ำแข็ง ถ้าอยู่ที่Ũ= 5;ีนเขา บางครั้งจะũ= 7;องเห็น มีหิมะล้อมũ= 9;อบ มีกลิ่นขจรŭ= 2;ปไกลซึ่งแส= 604;งว่าเป็นขอ&= #3591;วิเศษล้ำค่= ;า

หากต= ้องการของสū= 6;่งนี้ผู้ที= 656;ไม่มีบุญสั&= #3617;พันธ์แม้จะ= ;เหน็ดเหนื่$= 29;ยสักปานใดก&#= 3655;ไม่มีทางเอ= าได้ หากเป็นผู้มีบัญสั$= 17;พันธ์แล้วเ&#= 3614;ียงศรัทธาช= ั่วขณะจิต ไม่ต้องลำบū= 4;กอะไร ช้าเร็วก็จū= 2;สมหวัง ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนทรง= 588;ิดอย่างรอบ&= #3588;อบแล้วสั่น= ;เศียรว่า ไม่ได้ ไม่ได้ เจ้า$= 06;ึงแม้จะรู้&#= 3626;ถานที่ของด= อกบัวและรูŭ= 7;คุณประโยชน= 660;อเนกอนันต์ หากแต่เจ้าŦ= 5;็ไม่สามารถ= 629;ธิฐานด้วยค&= #3623;ามศรัทธาเพ= ;ื่อไปนำดอก$= 10;ัวนั้นมาได&#= 3657; จึงได้มาทีŭ= 6;นี่มาเล่นล= 636;้นเพื่ออะไ&= #3619; นี่ก็ชัดแจŭ= 7;งว่าเป็นกา= 619;พูดจามดเท็&= #3592; แล้วก็มาพูŨ= 4;จาออกหน้าร= 633;บแทนพวกแพท&= #3618;์อีก มาทำหลอกล่Ū= 9;อยู่หน้าพร= 632;พักตร์ ข้าจะไม่พูŨ= 4;มากกับเจ้า= 649;ล้ว สั่งให้ควบŦ= 8;ุมตัวเจ้าไ= 623;้ก่อน รอให้ข้าส่ŧ= 1;คนไปที่เขาซวีห$= 09;ีซัน เพื่อสืบหาŭ= 1;ห้แน่ชัด

&= #3606;้าหากมีราย= ;งานว่าของส$= 36;่งนี้มีจริ&#= 3591;ตอนนั้นค่อ= ยต้อนรับเจŭ= 7;าดุจแขกอัน= 607;รงเกียรติ ถ้าหากไม่มū= 7;สิ่งของนี้= 585;็อย่าได้ว่&= #3634;ข้านี้ใช้อ= ;ำนาจดังขุน$= 48;ขา ไม่ปล่อยใหŭ= 7;ชีวิตเจ้าร= 629;ดหรอก โหลวน่ū= 4;ฝู่ลวี่$= 19;ับคำว่าได้&#= 3614;่ะยะค่ะ แล้วทูลต่อŭ= 2;ปว่า ถ้าหากเป็นŬ= 8;ช่นนั้นเอง= 648;นรเทศเหล่า&= #3649;พทย์ออกนอก= ;ประเทศก็ขอ$= 14;ักเอาไว้ก่&#= 3629;นชั่วคราวร= อคอยให้กระŧ= 2;่างก่อนค่อ= 618;เจรจากันให&= #3617;่ ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนก็ท= 619;งตอบรับ จากนั้นก็มū= 7;รับสั่งให้= 585;ักบริเวณโหลวน่าฝู่ลวี่ = 604;ูแลอย่างดี ด้านหนึ่งกŭ= 5;ปรึกษากับเ= 626;นาบดีคอนาโลเกี$= 56;ยวกับหาคนไ&#= 3611;เก็บดอกบัว คอนาโลŨ= 7;ูลว่า นี่ก็เป็นบū= 3;ญชาที่ยาก จากที่นี่ไũ= 1;ถึงภูเขาซวีห$= 09;ีซันนั้น$= 52;กลมาก พื้นที่เป็Ũ= 9;ทะเลทรายสู= 591;ชันมีป่าทึ&= #3610; มีอันตรายสū= 4;รพัด หากมิใช่ชาũ= 8;ชาตรีที่กล= 657;าหาญเด็ดเด&= #3637;่ยวยอดคนแล= ;้วจะไปได้อ$= 18;่างไรกัน เป็นประการŬ= 9;รก อีกประการหŨ= 9;ึ่งคือ คน ๆ นี้ต้อง= 651;จคอหนักแน่&= #3609;มิฉะนั้นก็= ;อาจถูกคนหล$= 10;ซ่อนระหว่า&#= 3591;ทางสร้างเร= ื่องรายงานŬ= 8;ท็จ

ดังน= ั้น จึงขอพระองŦ= 8;์ได้โปรดคิ= 604;ทบทวน ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนก้ม= 614;ระพักตร์คิ&= #3604;สักครู่ก็ย= ;ังหาคนไม่ไ$= 04;้ จึงกล่าวว่ū= 4; เรื่องนี้ไ&#= 3623;้พรุ่งนี้เ= ช้านัดประชŬ= 0;มขุนนางบุ๊นบู๊$= 48;พื่อปรึกษา&#= 3627;ารือกัน แล้วค่อยดำŬ= 8;นินการดำรั= 626;จบก็เสด็จเ&= #3586;้าในตำหนัก คอนาโลŦ= 5;็ทูลลากลับ= 592;วนไป วันรุ่งขึ้Ũ= 9; เหล่าขุนนา&#= 3591;นับร้อยเข้= าประชุมพร้Ū= 9;มเพรียงกัน หลังจากถวาũ= 8;บังคมแล้ว ก็แบ่งกันยū= 9;นเป็นแถวเป= 655;นแนว ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนทรง= 648;ล่าเรื่องด&= #3633;งกล่าวให้ข= ;ุนนางฟัง แล้วทรงถามŪ= 3;่าใครกล้าไ= 611;บ้าง ขณะนั้นก็มū= 7;ขุนพลเจี่ยเย่ยอมไป บุคคลคนนี้Ũ= 9;ับว่าเป็นผ= 641;้ที่มีความ<= span class=3DSpellE>เฉลี่ยว#= 93;ลาดและกล้า&#= 3627;าญชาญชัยพร= ้อม เหมาะที่จะũ= 9;ับหน้าที่อ= 633;นนี้ ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนรู้= 626;ึกพอพระทัย จ= 638;งประทานสุร&= #3634;สามจอกเป็น= ;การเลี้ยงส$= 56;ง ภายหลังขุนũ= 4;ลเจี่ยเย่กลับถึงจวน&#= 3649;ล้วก็รีบคั= ดเลือกพล 50 นาย ตระเ= ;ตรียมเสบีย#= 91;น้ำดื่มและ&#= 3585;ระโจมที่พั= กแต่ละอย่าŧ= 1;เอาขึ้นบรร= 607;ุกบนหลังอู&= #3600; เมื่อเตรียũ= 7;การเรียบร้= 629;ยแล้วก็ออก&= #3648;ดินทางทันท= ;ี มุ่งหน้าสูŭ= 6;ทิศตะวันออ= 585; เพื่อสืบหาŦ= 6;องล้ำค่าที= 656;ภูเขาซวีห$= 09;ีซัน กองคาราวานŪ= 7;มู่นี้ เดินท่ามกลū= 4;งทะเลทรายท= 637;่กว้างใหญ่ แม้จะเป็นหŨ= 9;ทางที่ลำบา= 585; ทุรกันดารยū= 6;่ง นั่นคือ = มีใจอยากร&#= 3633;กษาแผลเป็น สืบหาบัวหิũ= 7;ะขาว