ตอนที่ 6

ตอน&= #3607;ี่ 6<= span style=3D'mso-spacerun:yes'> เŪ= 6;าะหาบัวบาน= 610;นเขาซวีห$= 09;ีซัน มเหสีเป่าเต๋อทรง$= 11;ระชวร

เม= ;ื่อขุนพลเจี่ยเย่ตระเตรียมท&#= 3640;กสิ่งเรียบ= ร้อยแล้ว ก็นำพล 50 น= ;าย เดินทางโดยŪ= 9;าศัยอูฐเป็= 609;ยานพาหนะ ตรงสู่เŦ= 6;าซวีหนีซัน ตลอด= 607;างถ้าไม่ใช&= #3656;ทะเลทรายก็= ;จะเป็นป่าร$= 33;กทึบ เดินทางด้วũ= 8;ความยากลำบ= 634;ก เดินทางในชŭ= 6;วงกลางวัน ตกกลางคืนกŭ= 5;สร้างกระโจ= 617;ค้างแรม ในระยะทางเŦ= 5;ือบ 10 ลี้ ไม่พ= ;บผู้คนและส$= 33;ตว์เลี้ยง แม้แต่หญ้าŬ= 9;ละน้ำก็พบเ= 627;็นได้ยาก ดีที่ว่าอูŨ= 0;มีความอดทน= 605;่อการหิวกร&= #3632;หาย มิฉะนั้นคงŪ= 1;ำบากมากทีเ= 604;ียว รอนแรมมาเชŭ= 6;นนี้ประมาณ= 585;ึ่งเดือนกว&= #3656;า จึงสามารถแŪ= 1;เห็นยอดเขา= 627;ิมะของภูเขาซวีห$= 09;ีซัน ท่าน= 619;ู้หรือไม่ว&= #3656;าทำไมแต่ละ= ;ยอดล้วนมีห$= 36;มะ ที่จริงแล้Ū= 3;ภูเขาซวีห$= 09;ีซันมียอ$= 04;เขาสูงเสีย&#= 3604;ฟ้า ข้างบนมีอุŨ= 3;หภูมิที่หน= 634;วจัด แม้แต่ในฤดŬ= 1;ร้อนก็ยังห= 609;าวกว่าอากา&= #3624;ในฤดูหนาวถ= ;ึงสองเท่า

ดังน= ั้นเมื่อหิũ= 7;ะตกในฤดูหน= 634;ว สะสมขึ้นแลŭ= 7;วก็ไม่มีโอ= 585;าสได้ละลาย&= #3648;ลย ดังนั้นบนยŪ= 9;ดเขาจึงกลา= 618;เป็นหิมะขา&= #3623;โพลน มองจากที่ไŦ= 5;ล ๆ ก็เหมือนม$= 37;หัวคนแก่ที&#= 3656;ขาวโพลนมาก= มาย ต่างก็ตั้งŬ= 8;รียงรายกัน กลายเป็นทัŪ= 4;นียภาพที่แ= 611;ลกตา เมื่อกองคาũ= 9;าวานมาใกล้= 616;ูเขาซวีห$= 09;ีซันแล้ว$= 07;ุกคนต่างพา&#= 3585;ันดีใจ การเดินทางŭ= 1;กล้จะถึงแล= 657;ว ชั่วเวลาผ่ū= 4;นไปไม่ถึงว= 633;นกองคาราวา&= #3609;ก็มาถึงภูเขาซวีห$= 09;ีซันทางด$= 57;านทิศเหนือ&#= 3616;ายในรัศมี 10 ลี้ ไม่มีหมู่บŭ= 7;านและยอดเข= 634;จำนวนสี่ห้&= #3634;สิบยอดนี้ไ= ;ม่รู้ว่ายอ$= 04;ไหนบ้าง เป็นยอดเขาũ= 0;ัวหิมะ แม้จะเชื่อŨ= 6;ือก็ไม่รู้= 592;ะไปถามที่ไ&= #3627;น ฟ้าก็ใกล้พŪ= 1;บค่ำแล้ว ยากต่อการเŨ= 4;ินทาง ขุนพลเจū= 7;่ยเย่จึงน= 635;กองคาราวาน&= #3627;าทำเลที่สง= ;บแล้วตั้งก$= 19;ะโจมนอน รอวันรุ่งขū= 8;้นค่อยคิดห= 634;วิธีค้นหา

เมื่= อแต่ละคนอิŭ= 6;มท้องกันแล= 657;วก็เข้ากระ&= #3650;จมนอน เจี่ยเยŭ= 6;มีเรื่องค= 619;ุ่นคิดจึงน&= #3629;นไม่หลับ พลิกกลับไปŦ= 5;ลับมา รู้สึกไม่สũ= 0;าย จึงเอาผ้าสū= 3;กหลาดหนาคล= 640;มตัวและนำก&= #3619;ะบี่ยาวติด= ;ตัวเดินออก$= 17;านอกกระโจม เพื่อเที่ยŪ= 3;ชมทัศนียภา= 614;กลางคืนของ&= #3616;ูเขาซวีห$= 09;ีซัน เขาเ= 604;ินคนเดียวเ&= #3604;ินเข้าไปใน= ;ป่าทึบรู้ส$= 38;กว่าเมื่อเ&#= 3604;ือนมืดลงลม= ก็พัดแรงขึŭ= 7;น ความหนาวเหŨ= 9;็บเสียดแทง= 648;ข้าไปในกระ&= #3604;ูก ทอดสายตามอŧ= 1;ไกลออกไป ก็เห็นแนวดū= 5;ทะมึนของแน= 623;ป่า ที่ไหวโอนเŪ= 9;นอยู่ท่ามก= 621;างแสงจันทร&= #3660;ที่ขมุกขมั= ;ว ทางกลับกัน $= 27;ิมะที่ทับถ&#= 3617;กันอยู่บนย= อดเขาเมื่อŨ= 6;ูกแสงจันทร= 660;ส่องก็จะสะ&= #3607;้อนระยิบระ= ;ยับขาวสว่า#= 91;ยิ่งยัก เจี่ยเยŭ= 6;ค่อย ๆ ดูแต่ละยอ$= 04; ๆ มีความเพลิŨ= 4;เพลินดูไปด= 641;มาก็เห็นยอ&= #3604; ๆ หนึ่ง รู้ส= 638;กว่าแสงสีจ&= #3632;ผิดไปจากยอ= ;ดอื่น ใจก็เต้นระŨ= 7;ึกขึ้นมา ในใจอดคิดไũ= 7;่ได้ว่า นี่คงเป็นยŪ= 9;ดเขาบัวหิม= 632;กระมัง แสงสีก็แปลŦ= 5;กว่ายอดอื่= 609; คงเป็นยอดทū= 7;่พวกเราจะม= 634;เก็บดอกบัว&= #3585;ระมัง เขาคิดได้ดū= 3;งนั้นแล้ว จึงตั้งสติŨ= 4;ูให้แน่ใจ ก็พบเห็นดอŦ= 5;บัวขาวดอกห= 609;ึ่งมีขนาดเ&= #3607;่าบาตร ตั้งตระหง่ū= 4;นอยู่ท่ามก= 621;างหิมะ มีรัศมีเปลŭ= 6;งออกมาจากก= 621;ีบของดอกบั&= #3623; ความปีติยิŨ= 9;ดีครั้งนี้= 617;ิใช่ธรรมดา เพียงอึดใจŬ= 8;ดียวก็พุ่ง= 607;ะยานกลับมา&= #3606;ึงกระโจมที= ;่พักเรียกผ$= 41;้ติดตามให้&#= 3605;ื่น พาทุกคนออกŧ= 2;ากกระโจมเพ= 639;่อไปชมดู พวกเขาเหล่ū= 4;นั้นล้วนเป= 655;นปุถุชนตาเ&= #3609;ื้อ จะไปเห็นอะŭ= 2;รกับความล้= 635;ค่าของสิ่ง&= #3609;ี้

ดังน= ั้นเมื่อทุŦ= 5;คนเห็นแล้ว= 585;็ดีใจจนโลด&= #3648;ต้นไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ตū= 3;วก็ส่งเสีย= 591;ร้องออกมา เพียงเพราะŬ= 8;สียงร้องนี= 657;ทีเดียว ก็ทำให้ดอกũ= 0;ัวตกใจ จึงค่อย ๆ ซ่อนจมลงในŪ= 7;ิมะ เจี่ยเยŭ= 6;พึ่งจะรู้= 623;่าเสียงทำใ&= #3627;้ดอกบัวซ่อ= ;นตัว จึงให้พวกเŦ= 6;ากลับเข้าก= 619;ะโจมนอน เตรียมตัววŭ= 6;าจะคอยดูให= 657;ละเอียดในว&= #3633;นรุ่งขึ้น ปรากฎวŭ= 6;าดอกบัวไม่= 618;อมโผล่ออกม&= #3634;อีก รอไปอีก 4 - 5 วันก็ไม่เห= ;็นแม้แต่เง$= 34; เจี่ยเยŭ= 6;แม้จะรู้ก= 655;ไร้ประโยชน&= #3660; ดีที่ว่าครū= 4;วนี้ได้รับ= 619;าชโองการให&= #3657;มาสืบหาว่า= ;มีหรือไม่ม$= 37; ตอนนี้รู้วŭ= 6;ามีก็พอ และทุกคนต่ū= 4;งก็ได้เห็น= 585;ันแล้วก็สา&= #3617;ารถเดินทาง= ;กลับได้ จึงได้เดินŨ= 7;างกลับทางเ= 604;ิมที่มา ก็ได้รับข่ū= 4;วอื่นที่ทำ= 651;ห้เจี่ยเย่รู้สึกตกใจ&#= 3585;ลัว นั่นคือ พระ$= 17;เหสีแห่งรา&#= 3594;าเมี่ยวจ้$= 23;น พระนางเป่าเต๋อมาร$= 04;าแห่งแผ่นด&#= 3636;นได้สวรรคต= เสียแล้ว เมื่อเดือนŦ= 5;่อน

ในขณ= ะนั้นประเทŪ= 4;ตกอยู่ในคว= 634;มเศร้าสลด เจี่ยเยŭ= 6;จึงคิดคำน= 623;ณดู วันที่พระนū= 4;งเป่าเต๋อสิ้$= 09;พระชนม์ ก็พอดีกับตŨ= 9;เองได้พบบั= 623;หิมะที่ภูเขาซวีห$= 09;ีซัน ในใจรู้สึกũ= 1;ระหลาด ทำไมจึงช่าŧ= 1;บังเอิญเช่= 609;นี้ ที่นี่คงมีŬ= 8;หตุสัมพันธ= 660;แน่นอน มิใช่เรื่อŧ= 1;บังเอิญ เมื่อเขาจัŨ= 4;การกับผู้ต= 636;ดตามเรียบร&= #3657;อยแล้ว วันรุ่งขึ้Ũ= 9;จึงเข้าวัง= 652;ปถวายรายงา&= #3609;ตัว เล่าถึงเหตŬ= 0;การณ์ที่ทุ= 619;กันดารอันต&= #3619;ายต่าง ๆ และการได้$= 14;บเห็นดอกบั&#= 3623;ขาวกลางหิม= ะให้ฟังอย่ū= 4;งละเอียดตั= 657;งแต่ต้นจนจ&= #3610; ราชาเที่ยวจ้วนซึ่#= 91;อยู่ในระหว&#= 3656;างเศร้าโศรก = 614;ระทัยกลัด&= #3585;ลุ้ม ไม่ทรงเกษมŪ= 6;ำราญ

ยิ่ง= ตอนนี้ได้เũ= 9;ื่องราวเกี= 656;ยวกับบัวหิ&= #3617;ะแล้วยิ่งเ= ;พิ่มความตร$= 32;หนกพระทัยก$= 33;บการสำนึกผ&#= 3636;ด แต่ก็ได้ฝืŨ= 9;พระทัยป$= 21;อบขัวญถึง#= 88;วามเหนื่อย&#= 3618;ากของเจี่ยเย่พอสมควรแล้&#= 3623;กลับเข้าตำ= หนักใน ว่าการตามเŪ= 7;ตุผลแล้ว การมีอยู่ขŪ= 9;งบัวหิมะน่= 634;จะเป็นเรื่&= #3629;งปีติยินดี พระองค์ควรŧ= 2;ะพอพระทัยแ$= 05;่ทำไมกลับต&#= 3619;ะหนกพระทัยแ$= 21;ะการรู้สึก&#= 3626;ำนึกผิดล่ะ พระองค์ตระŪ= 7;นกพระทัยเ$= 19;ื่องอะไรหร&#= 3639;อ สิ่งที่พระŪ= 9;งค์ตระหนกพระทัยค$= 39;อในโลกนี้ม&#= 3637;ดอกบัวชั้น= เลิศกระนั้Ũ= 9;หรือ ที่รู้สึกสū= 5;นึกผิดนั้น= 588;ือพระองค์ไ&= #3617;่น่าจะเลิน= ;เล่อชั่วขณ$= 32;หนึ่ง ที่ไม่เชื่Ū= 9;ในความหวัง= 604;ีของโหลวน่าฝู่ลวี่$= 49;ต่กลับนำเข&#= 3634;ไปคุมขังให= ้ได้รับควาũ= 7;ทุกข์ยาก

&= #3592;นในที่สุดเ= ;ขาก็ได้หลบ$= 27;นีไปหากไม่&#= 3648;ช่นนั้นแล้= ว พระองค์คงไŨ= 4;้บัวหิมะนั= 657;นแล้วเรื่อ&= #3591;อื่น ๆ ก็คงไม่ลำบū= 4;ก ในการพึ่งพū= 4;เขาช่วยชี้= 649;นะเพื่อการ&= #3605;ิดสินพระทัย ย= 636;่งในขณะนี้&= #3649;ล้วทุกอย่า= ;งก็หมดหวัง$= 49;ล้ว ไฉนเลยจะไมŭ= 6;ให้พระองค์= 605;ระหนกพระทัยแ$= 21;ะรู้สึกสำน&#= 3638;กผิดเล่า ในตอนหลังโหลวน่าฝู่ลวี่$= 52;ม่เพียงแต่&#= 3606;ูกกักบริเว= ณเท่านั้น เขากลับได้ũ= 9;ับการกระทำ= 629;ย่างเลวร้า&= #3618; แล้วเรื่องŦ= 5;ารรายงานขอ= 591;เจี่ยเย่ละ ทำไมจึงต้อŧ= 1;คุมขังและก= 634;รหลบหนีล่ะ คงต้องมีสาŬ= 8;หตุอื่นอีก= 648;ป็นแน่แท้จ&= #3632;ค่อย ๆ เล่าให้ฟั#= 91;ดังนี้

ภายห= ลังเมื่อขุŨ= 9;พลเจี่ยเย่ได้นำกองกำ&#= 3621;ัง 50 นายออกเ= ดินทางไปแลŭ= 7;ว บัณฑิตหนุ่ũ= 7;โหลวน่าฝู่ลวี่#= 85;็ถูกกักบริ&#= 3648;วณไว้ในอุท= ยาน การเป็นอยูŭ= 6;มีอิสระสะด= 623;กสบาย การบริการทŬ= 0;กระดับก็ดี= 648;ยี่ยม เพียงแต่ไมŭ= 6;ยอมให้เขาอ= 629;กนอกอุทยาน&= #3648;ท่านั้น เวลาผ่านพ้Ũ= 9;ไปไม่กี่เพ= 621;า พระมเหสีเปŭ= 6;าเต๋อก็ท$= 19;งประชวรในร&#= 3632;ยะเริ่มแรก= ก็ให้รู้สึŦ= 5;ไม่สู้มีสต= 636; แต่ละวันก็ŭ= 2;ด้แต่บรรทม แต่พอปลุกใŪ= 7;้ตื่นก็มีส= 605;ิเป็นปกติ ไม่รู้สึกวŭ= 6;ามีอาการปร= 632;ชวรแต่อย่า&= #3591;ไร เพียงแต่ไมŭ= 6;อยากจะพูดค= 640;ยกับใครได้&= #3649;ต่บรรทมอย่= ;างเดียว เมื่อราชาเมี่ยวจ้$= 23;นดำรัสถาม&#= 3614;ระนาง พระนางก็ทรŧ= 1;ตอบว่าไม่ร= 641;้สึกเจ็บปว&= #3604;แต่ประการใ= ;ด ทำให้ราŧ= 4;าเมี่ยว จ้วนรูŭ= 7;สึกแปลกประ= 627;ลาด เพื่อเป็นกū= 4;รระมัดระวั= 591; จึงให้แพทยŮ= 0;หลวงเข้ามา= 605;รวจอาการ แต่ละคนก็ไŨ= 4;้แต่ส่ายหั= 623;แล้วกล่าวเ&= #3611;็นเสียงเดี= ;ยวกันหมดว่$= 34; ชีพจรทั้งหŦ= 5;ไม่มีเลย ไม่ทราบว่าŨ= 7;รงประชวรด้= 623;ยโรคอะไร ไม่รู้จะถวū= 4;ยพระโอสถอย= 656;างไรดี

เมื่= อราชาเมี่ยวจ้$= 23;นได้ฟังแล&#= 3657;ว ทำไมจะไม่รŭ= 7;อนรนพระทัยเ$= 21;่า ไม่ว่าจะหาŬ= 9;พทย์มาอีกส= 633;กกี่คน ทุกคนก็หมดũ= 1;ัญญา ดังนั้นราชū= 4;เมี่ยวจ้$= 23;นจึงเรียก&#= 3611;ระชุมเสนาบ= ดีเพื่อปรึŦ= 5;ษาถึงเรื่อ= 591;นี้ เสนาบดีคอนū= 4;โลกราบบังค= 617;ทูลว่า เมื่อครั้งŨ= 7;ี่แล้วบัณฑ= 636;ตโหลวน่าฝู่ลวี่$= 52;ด้พูดว่าเข&#= 3634;ได้ศึกษาวิ= ชาแพทย์และŦ= 8;้นคว้ายาสม= 640;นไพรมา กระหม่อมเหŭ= 5;นว่าเขามีค= 623;ามชำนาญอยู&= #3656;บ้าง ดูเหมือนจะũ= 7;ีความสามาร= 606;พิเศษ ขณะนี้ก็ถูŦ= 5;กักบริเวณอ= 618;ู่ในอุทยาน&= #3627;ลวง ทำไมไม่ลองŬ= 8;รียกเขามาส= 629;บถาม บางทีอาจจะŪ= 6;ามารถรักษา= 650;รคนี้ได้ ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนก็ท= 619;งเห็นด้วยจ&= #3638;งมีรับสั่ง= ;ให้มหาดเล็#= 85;ไปตามตัวโหลวน่าฝู่ลวี่$= 51;ห้ไปตรวจพร&#= 3632;นางเป่าเต๋อ

เวลา= ผ่านไปเพียŧ= 1;ครึ่งชั่วย= 634;ม เมื่อโหŪ= 1;วน่าฝู่ลวี่$= 05;รวจเสร็จออ&#= 3585;มาข้างนอก ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนก็ร= 633;บสั่งถามอย&= #3656;างร้อนรนว่= ;าเป็นอย่าง$= 52;ร เจ้าสามารถũ= 9;ักษาโรคนี้= 652;ด้ไหม โหลวน่ū= 4;ฝู่ลวี่$= 26;ั่นหัวแล้ว&#= 3607;ูลว่าไม่ไห= วแล้ว ๆ ชีพจรทั้ง$= 27;กหมดแล้ว วิญญาณได้แũ= 8;กจากสังขาร= 649;ล้ว กระหม่อมเมū= 9;่อเริ่มจับ= 594;ีพจรดูก็ไม&= #3656;พบชีพจรทั้= ;งหกเลย เมื่อเป็นเŧ= 4;่นนี้ก็ไม่= 629;าจมีชีวิตอ&= #3618;ู่ได้ รู้สึกแปลกŭ= 1;จมาก ภายหลังจึงŭ= 2;ด้ตรวจละเอ= 637;ยดอีกครั้ง ก็ยังพบว่าũ= 7;ีชีพจรอย่า= 591;แผ่วเบาเส้&= #3609;หนึ่ง ประเดี๋ยวมū= 7;ประเดี๋ยวข= 634;ด ดังนั้นจึงũ= 8;ังไม่สวรรค= 605;ทันที แต่ว่าสติไũ= 7;่มีอยู่แล้= 623; อย่างน้อยกŭ= 5;มีพระชนมชีพอ$= 18;ู่ได้ไม่เก&#= 3636;น 7 วัน นี่เป็นเพรū= 4;ะกรรมเก่าย= 633;งไม่หมด จึงต้องได้ũ= 9;ับการเจ็บป= 656;วยบนที่บรร&= #3607;มอีกระยะหน= ;ึ่งจึงจะสิ$= 57;นลม

เมื่= อราชาเมี่ยวจ้$= 23;นได้ฟังเช&#= 3656;นนั้นดวงหท= ัยราวกับถูŦ= 5;น้ำร้อนลวก สายพระชลอาũ= 0;แก้มทั้งสอ= 591;ข้างพลางดำ&= #3619;ัสว่า เจ้าอย่าไดŭ= 7;พูดแต่เรื่= 629;งไร้สาระเช&= #3656;นนี้อีกเลย ข้าเพียงถาũ= 7;เจ้าว่า โรคนี้ที่จũ= 9;ิงเกิดจากอ= 632;ไร ตอนนี้มีวิŨ= 8;ีรักษาอย่า= 591;ไร รีบ ๆ บอกมา จ&#= 3632;ได้ช่วยพระ= ชนมชีพม$= 48;หสีไว้ โหลนน่ū= 4;ฝู่ลวี่$= 26;ั่นหัวแล้ว&#= 3606;อนใจทูลว่า= ไม่ได้แล้วũ= 4;ระเจ้าค่ะ ถ้าจะรักษาŭ= 0;รคนี้ นอกจากพระโŪ= 9;สถของพระพุ= 607;ธเจ้าหรือไ&= #3617;่ก็ ยอดโอสถของŪ= 4;าสดาเล่ากุง หรือไม่ก็ไũ= 1;เกิดใหม่ หากจะอาศัยũ= 8;าสามัญในโล= 585;นี้ก็หามีป&= #3619;ะสิทธิผลไม= ;่ ขอพระองค์อũ= 8;่าได้ตั้งค= 623;ามหวังเลย ควรรีบ ๆ ตระเตรียมงū= 4;นพิธีได้แล= 657;ว พูดถึงสาเหŨ= 5;ุของโรคนี้= 617;ิใช่เป็นเร&= #3639;่องภายใน 2 วัน 3 = 623;ัน เรื่องนี้ยū= 4;ว กระหม่อมทูŪ= 1;ให้ฟัง ชีวิตมนุษยŮ= 0;ในโลกนี้

เมื่= อเติบโตจนเŦ= 6;้าใจความได= 657;แล้ว ก็จะมีอารมŨ= 3;์ทั้งเจ็ดอ= 633;นได้แก่ ความดีใจ ความโกรธ คว$= 34;มเศร้า ความกลัว ความรัก ความเลวร้าũ= 8; และความอยา&#= 3585; รูปเสียงกลū= 6;่นรสสัมผัส= 649;ละธรรมารมณ&= #3660;คือ โจรร้ายทั้ŧ= 1;หกหลอกล่ออ= 618;ู่ภายนอก ทำให้พรหมจũ= 9;รย์ไอธาตุแ= 621;ะสติที่หล่&= #3629;หลอมรวมกัน= ;อยู่ ถูกโจรทั้งŪ= 7;กหลอกล่อทำ= 621;ายให้สับสน&= #3592;นไม่สามารถ= ;ครองสติอยู$= 56;ได้ ดังนั้นชีวū= 6;ตมนุษย์อัน= 626;ั้นดุจฝันส&= #3621;ายที่ยืนยา= ;วก็ไม่เกิน$= 19;้อยปี เมื่อพรหมจũ= 9;รย์ไอธาตุแ= 605;กสลายแล้วก&= #3655;จะหลับไหล$= 18;าวนาน ยิ่งพระแม่Ŭ= 8;จ้าแห่งแผ่= 609;ดินสูงศักด&= #3636;์ เมื่อดูจากũ= 6;ายนอก ย่อมดีกว่าũ= 2;ู้อื่นในทุ= 585; ๆ ประการ แต่ทว่าเจ้ū= 4;อารมณ์ทั้ง= 648;จ็ดและหกโจ&= #3619;ที่โจมตี ก็จะร้ายแรŧ= 1;กว่าคนธรรม= 604;า การแตกสลายŦ= 6;องพรหมจรรย= 660;ไอธาตุและส&= #3605;ิก็จะเร็วก= ;ว่าเป็นธรร$= 17;ดา ยามปกติสุขŦ= 5;็มีการฆ่าส= 633;ตว์ตัดชีวิ&= #3605;เพื่อเอมโอ= ;ษฐ์ จึงได้สร้าŧ= 1;บาปกรรมเอา= 652;ว้มาก

ดังน= ั้นจึงยังตŭ= 7;องทนทุกข์อ= 637;กหลายวันบน&= #3607;ี่บรรทมรอค= ;อยจนกว่าหม$= 04;กรรมจึงจะส&#= 3636;้นลม หากจะถามว่ū= 4;ชื่อโรคอะไ= 619;ก็เรียกว่า&= #3650;รคเจ็ดอารม= ;ณ์หกกามรมณ์ ไม่มียาจะรū= 3;กษาได้ เมื่อราชาเมี่ยวจ้$= 23;นได้ฟังทั&#= 3657;งหมดของโหลวฝู่ล$= 23;ี่แล้ว ทรงพระพิโรŨ= 8; ยิ่งตรัสว่ū= 4; เมื่อเจ้าร&#= 3633;กษาโรคนี้ไ= ม่ได้ก็แล้Ū= 3;ไป ทำไมจึงได้Ū= 6;ร้างเรื่อง= 619;าวต่าง ๆ เหล่านี้เ$= 11;็นการสร้าง&#= 3588;วามอัปยศอด= สู่ต่อพระแũ= 7;่เจ้าแห่งแ= 612;่นดิน จะใช้ได้หรū= 9;อ มหาดเล็กเอū= 4;อ้ายโจรปาก= 585;ล้านี้ไปปร&= #3632;หาร ดูว่าเขาจะŦ= 5;ล้าตอแหลอี= 585;ไหม มหาดเล็กกรŬ= 1;เข้ามาทั้ง= 595;้ายขวา ช่วยกันจับũ= 7;ือมัดเท้าจ= 609;แน่นหนา แล้วหามออกŭ= 2;ปยังนอกตำห= 609;ัก ทั้งมีดดาบ มีพร้าวาววū= 3;บแสบตา ลมอสูรฉวัดŬ= 8;ฉวียนอยู่บ= 609;คมดาบ รอคอยที่ลงŨ= 4;าบ ขณะนี้ชีวิŨ= 5;ของโหลวน่าฝู่ลวี่$= 49;ขวนอยู่บนเ&#= 3626;้นผม ที่หน้าบัลŪ= 1;ังก์มีบุคค= 621;ที่กำลังร้&= #3629;งขอชีวิตขอ= ;งเขาอยู่ นั้นคือ ปิ&= #3618;วาจาเคราะห= ;์มา อันหมายอยูŭ= 6;บนแท่นประห= 634;ร