ตอนที่ 7

ตอน&= #3607;ี่ 7<= span lang=3DTH> โศลกทิ้งเŧ= 1;ื่อนงำ เห็นการเกิŨ= 4;ตายแจ้งในส= 633;จธรรม

ขณะท= ี่โหลวน่าฝู่ลวี่$= 06;ูกคุมตัวไป&#= 3607;ี่แดนประหา= ร เสนาบดีคอนาโลผลุน$= 12;ลันเข้ามา&#= 3585;ราบทูลว่า ขอฝ่าบาทโปũ= 9;ดหยุดความพ= 636;โรธไว้ก่อน โปรดฟังกระŪ= 7;ม่อมสักคำ โหลวน่ū= 4;ฝู่ลวี่$= 17;ีวาจาก้าวร&#= 3657;าวโทษควรปร= ะหาร แต่ขณะนี้พũ= 9;ะมารดาแห่ง= 649;ผ่นดินทรงพ&= #3619;ะประชวรด้ว= ;ยโรคประหลา$= 04; ยังไม่ได้รū= 3;บการรักษาก= 621;ับจะมาประห&= #3634;รคนในเวลาน= ;ี้ จะเป็นอัปมŧ= 1;คล ทำไมจึงต้อŧ= 1;หาความขุ่น= 586;้องให้ลำบา&= #3585;ตัวเพิ่ม ตามความเห็Ũ= 9;ของกระหม่อ= 617; สู้อภัยโทษŬ= 8;ขาดีกว่า เพื่อหาวิธū= 7;รักษาพระมเ= 627;สี ราชาเมีŭ= 6;ยว จ้วนดำũ= 9;ัสว่า เมื่อข้าแผŭ= 6;นดินอาวุโส= 586;อเอาไว้ ข้าก็เห็นแŦ= 5;่ท่าน โทษตายอภัยŭ= 1;ห้ แต่โทษอื่นŪ= 1;ะเว้นไม่ได= 657; ว่าแล้วก็มū= 7;โองการให้ค= 609;ไปตามกลับม&= #3634; แล้วลงโทษตū= 7;ด้วยกระบอง= 626;องร้อยที

จากน= ั้นก็นำไปจŪ= 9;งจำในแดนนั= 585;โทษเด็ดขาด&= #3604;้วยคำพูดเพ= ;ียงไม่กี่ค$= 35;ของคอนาโลก็ไ$= 04;้ช่วยชีวิตโหลวน่าฝู่ลวี่$= 52;ว้แล้ว จึงได้ยืนนū= 6;่งอยู่ข้าง ๆ พวกมหาดเล$= 55;กก็ช่วยกัน&#= 3649;ก้มัดโหลวน่าฝู่ลวี่$= 51;ห้หลวม ๆ แล้วผลักเขū= 4;นอนลงกับพื= 657;น แล้วก็ตีด้Ū= 3;ยกระบองสอง= 619;้อยที เสร็จแล้วกŭ= 5;นำไปขังในแ= 604;นนักโทษเด็&= #3604;ขาด เข้าขื่อเขŭ= 7;าโซ่เพื่อร= 633;บการทรมานต&= #3656;อไป พอย่างเข้าŦ= 8;ืนที่ 6 เมื่อยา&= #3617;เฝ้าห้องคุ= ;มขังตรวจไป$= 06;ึงสถานที่โหลวน่าฝู่ลวี่$= 09;ั่งอยู่ ก็ถึงกับสะŨ= 4;ุ้งตกใจ ไม่มีแม้แตŭ= 6;ร่องรอย พบแต่โซ่ตรŪ= 3;นที่แตกหัก= 607;ิ้งเกลื่อน&= #3629;ยู่บนพื้น มีกระดาษแผŭ= 6;นหนึ่งวางไ= 623;้ม้านั่ง มีโศลก 4 ป= ระโยคเขียนŭ= 2;ว้ดังนี้

เมี่ยว วิธีอัศจรรũ= 8;์อายตนะหกส= 632;อาด

ส้าน สัมพันธ์ดีŬ= 9;ปรเปลี่ยนเ= 611;็นธาตุแท้

กŪ= 3;น เพ่งว่างเพŭ= 6;งรูปรู้สึก= 649;น่

อิม เสียงแท้หาŦ= 5;ได้ยินแสวง= 627;า

พนักงา= ;นแดนขังต่า#= 91;พากันถามไถ&#= 3656; ทุกคนต่างกŭ= 5;พูดเป็นเสี= 618;งเดียวกันว&= #3656;า ขณะที่เข้าŦ= 8;ุมขังก็ได้= 651;ส่กุญแจเพิ&= #3656;มขึ้น เพราะเขาเปŭ= 5;นนักโทษเด็= 604;ขาด ทั้งยังเข้ū= 4;ขื่อไว้ที่= 588;ออีกด้วย ถ้าประตูไมŭ= 6;เปิดเขาจะห= 609;ีออกไปได้อ&= #3618;่างไร ทุกคนช่วยกū= 3;นจุดคบไฟขึ= 657;นค้นหา แม้แต่ซอกหū= 6;นแต่ละก้อน= 585;็ส่องเห็น ไม่มีแม้แตŭ= 6;เงา หัวหน้าหน่Ū= 3;ยคุมขังไม่= 585;ล้าเอื่อยเ&= #3593;ื่อย รีบ ๆ นำความรายงū= 4;นต่อขุนนาง= 612;ู้ใหญ่สัสด&= #3637;เรื่อนจ$= 35;นำกระดาษแผ&#= 3656;นนั้นแล้วร= ีบเข้าถวายũ= 9;ายงานในวัง= 627;ลวงคืนนั้น&= #3648;ลย

ขณะน= ั้นอาการปรū= 2;ชวรของมเหส= 637;เป่าเต๋อเพีย$= 10;หนัก ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนกำล= 633;งปรึกษาถึง&= #3648;รื่องงานพิ= ;ธีศพอยู่ เมื่อได้รัũ= 0;ข่าวนี้ก็ไ= 617;่รู้สึกกริ&= #3657;วมากนัก กำลังคิดจะũ= 7;ีโองการให้= 626;ัสดีเรือนจ&= #3635;นำพนักงานแ= ;ดนขังไปประ$= 27;ารฐานที่เผลอเรอ$= 05;่อหน้าที่ อีกทางหนึ่ŧ= 1;ก็จะให้ทหา= 619;นำกองกำลัง&= #3629;อกติดตามเพ= ;ื่อนำโหลวน่าฝู่ลวี่#= 85;ลับมาลงโทษ ในพระทัũ= 8;กำลังครุ่= 609;คิดถึงตรงน&= #3637;้ แต่ยังมิทัŨ= 9;เปล่งวาจาอ= 629;กมา ก็พลันได้ยū= 6;นนางกำนัลน= 634;งหนึ่งลุกล&= #3637;้ลุกลนกราบ= ;บังคมทูลอย$= 41;่ตรงพื้นว่&#= 3634; พระมเหสีเสŨ= 4;็จสวรรคตแล= 657;วเพคะ ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนพอไ= 604;้ยินข่าวนี&= #3657;รู้สึกเศร้= ;าสลดพระทัยม$= 34;ก น้ำพระเนตรŭ= 2;หลอาบแก้มท= 633;้งสองข้าง จึงไม่มีกะŧ= 2;ิตกะใจไปถา= 617;เรื่องโหลวน่าฝู่ลวี่ รีบลุกจากทū= 7;่ประทับแล้= 623;ผลุนผลั$= 09;เข้าไปในตำ&#= 3627;นัก

ตั้ง= แต่วันก่อนŨ= 7;ี่บรรดานาย= 649;พทย์หมดปัญ&= #3597;าจะเยียวยา= ;พระมเหสีเป$= 56;าเต๋อแล้$= 23; ก็ได้เขียนŭ= 1;บยาบำรุงขึ= 657;นหนึ่งใบเพ&= #3639;่อถวายให้พ= ;ระนางเสวย แต่ทว่าเหมū= 9;อนรดน้ำลงบ= 609;ก้อนหิน ไม่มีประสิŨ= 7;ธิผลแม้แต่= 609;้อย แต่กลับรู้Ū= 6;ึกว่าอ่อนร= 632;โหยลงทุกวั&= #3609;จนกระทั่งถ= ;ึงคืนวันที$= 56; 19 เดือน 9 จึงได้เสด&#= 3655;จสวรรคตลาโ= ลกตลอดกาล ขณะนั้นพระũ= 9;าชาเมี่ยวจ้$= 23;นกำลังโศก&#= 3648;ศร้าพระทัย เรื่องต่าง $= 54; ก็สุดแท้แตŭ= 6;ขุนนางผู้ใ= 627;ญ่จะจัดการ เรื่องของโหลวฝู่ล$= 23;ี่ที่หายส&#= 3634;บสูญก็ไม่ม= ีการติดตามŪ= 7;า เวลาผ่านพ้Ũ= 9;ไปหลายวันร= 634;ชาเมี่ยว จ้วนก็ฉ$= 40;กคิดถึงโศล&#= 3585;ที่โหลวน่าฝู่ลวี่$= 52;ด้เขียนทิ้&#= 3591;ไว้ จึงนำมาอ่าŨ= 9;ทบทวนดูรู้= 626;ึกจะแปลควา&= #3617;หมายไม่สู้= ;กระจ่างนัก มีซ่อนเงื่Ū= 9;นงำอะไรไว้ ยากที่จะคาŨ= 4;เดาได้ โศลกทั้งสีŭ= 6;เขียนเรียง= 649;ถวกันไปโดย&= #3652;ม่คาดคิด ก็พบคำนำหนŭ= 7;าของโศลกทั= 657;งสี่ได้บอก&= #3606;ึงเลศนัยอะ= ;ไรไว้

คำแร= กของแถวหนึŭ= 6;งและสองคือ= 614;ระนามของพร&= #3632;ธิดาเมี่ยวส้$= 34;น และคำแรกขอŧ= 1;แถวสามกับส= 637;่คือกวนอิม แปลความหมาũ= 8;ก็ไม่เหมาะ= 609;ัก ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนทรง= 588;ิดว่า คำว่า กวน (เพ่ง) ต้องใช้ตาดŬ= 1; แต่อิม (เสียง) นี่ซิต้องใŪ= 7;้หูฟัง จะใช้ตาดูไũ= 7;่เห็นแล้วค= 635;สองตัวนี้ท&= #3635;ไมจึงเรียง= ;อยู่ด้วยกั$= 09; ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนไม่= 629;าจเข้าใจได&= #3657;ถ่องแท้ในโ= ;ศลกทั้งสี่$= 52;ด้ แต่ในพรū= 2;ทัยรู้ว่าโหลวน่าฝู่ลวี่$= 12;ู้นี้มิใช่&#= 3610;ุคคลธรรมดา= จึงสามารถเสดาะโซ$= 56;ตรวนได้ ราวกับเทพเŨ= 7;วดาที่ล่อง= 627;นไปได้ แต่ว่าเมื่Ū= 9;เขาหลบหนีไ= 611;แล้ว ย่อมไม่มาใŪ= 7;ม่อีกเป็นแ= 609;่ คิดถึงเขากŭ= 5;ไร้ประโยชน= 660; จะปล่อยควาũ= 7;คิดนี้ให้ผ= 656;านเลยไปเรา&= #3614;ักเรื่องนี= ;้ไปก่อน

กล่า= วถึงพระธิดū= 4;เมี่ยวส้$= 34;น นับตั้งแต่ũ= 4;ระองค์หกล้= 617;จนหายประชว&= #3619;แล้ว พระนางเป่าเต๋อก็เ$= 13;้าระมัดระว&#= 3633;งเป็นพิเศษ= ต่อการเดินŬ= 8;หิน โดยปกติจะไũ= 7;่ยอมปล่อยใ= 627;้ออกไปเล่น&= #3586;้างนอกตำหน= ;ัก แต่ถ้าไปทีŭ= 6;อุทยานก็จะ= 651;ห้นางกำนัล&= #3652;ปด้วย 3 ถึง 5 = 588;น และไม่ยอมใŪ= 7;้พระธิดาช่= 623;ยเหลือมดหร&= #3639;อจักจั่น ถ้าหากพบเรū= 9;่องเช่นนี้= 629;ีกแล้วไม่ห&= #3657;ามปรามไว้ หามีเรื่องŦ= 5;ลับมา ก็จะลงโทษนū= 4;งกำนัลอย่า= 591;หนัก น้ำพระทū= 3;ยของพระธิ= 604;าเมี่ยวส้$= 34;นอ่อนไหวม&#= 3634;ก เมื่อเป็นเŧ= 4;่นนี้ พระองค์ก็เŦ= 5;รงว่าการกร= 632;ทำของตนจะท&= #3635;ให้คนอื่นพ= ;ลอยได้รับโ$= 07;ษไปด้วย จึงแก้ไขเปŪ= 1;ี่ยนแปลงไป= 652;ม่น้อย ดังนั้นพระŪ= 9;งค์จึงไม่ย= 629;มออกไปเที่&= #3618;วเล่นข้างน= ;อก แต่ละวันก็Ū= 7;ัดอ่านหนัง= 626;ืออยู่ในตำ&= #3627;นัก ยามว่างก็ทũ= 9;งเล่นดนตรี= 585;ับพระพี่นา&= #3591;ทั้งสองเป็= ;นการฆ่าเวล$= 34;อันเงียบเห&#= 3591;า จึงสงบสุขไũ= 7;่มีเรื่องร= 634;วอะไร แต่ก็ทรงคาŨ= 4;ไม่ถึงว่าค= 623;ามสุขที่ผ่&= #3634;น ๆ มานี้ก็หมดŭ= 2;ป

เมื่= อพระมเหสีเũ= 1;่าเต๋อเกิดประชวรด้วย&#= 3650;รคแปลกประห= ลาด ในขณะนั้นพũ= 9;ะธิดาเมี่ยวส้$= 34;นมีพระชัน&#= 3625;าเพียง 7 พรรษ&#= 3634;เท่านั้น เป็นผู้ที่ũ= 7;ีรากปัญญาล= 638;ก พระนิสัยอ่Ū= 9;นโยน เมื่อเห็นเŪ= 6;ด็จแม่ประช= 623;รพระทัยก$= 55;ร้อนรุ่ม แต่ละวันก็ŭ= 2;ด้แต่ภาวนา= 629;้อนวอนพระเ&= #3592;้า ร้องขอต่อฟŭ= 7;าดิน ขอตัดทอนอาũ= 8;ุขัยตนเอง เพื่อต่อพรū= 2;ชนม์ชีพพระ= 617;ารดา แต่พระนางเũ= 1;่าเต๋อบุญ$= 17;ีกำหนด ไม่ว่าจะอ้Ū= 9;นวอนเพียงใ= 604;ก็ไร้ผล พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 585;็ได้แต่ป้อ&= #3609;ยาเฝ้าไข้ ไม่ยอมถอยหŭ= 6;างสักนาที จวบจนสาระสŬ= 0;ดท้ายมาถึง พระนางเป่าเต๋อจับ$= 14;ระหัตถ์พระ&#= 3608;ิดาเมี่ยวส้$= 34;นดำรัสด้ว&#= 3618;ความอ่อนระ= ทวยว่า "ลูกเอ๋ย! แม่นี้อนาถũ= 9;อให้เจ้าเต= 636;บใหญ่ แต่ก็ต้องลū= 2;ทิ้งเจ้าไป สุดแสนจะเศũ= 9;้าพระทัยน$= 33;ก ! เมื่อแม่จา= 585;เจ้าไปแล้ว เจ้าต้องเชū= 9;่อฟังเสด็จ= 614;่อนะ อย่าเอาแต่Ū= 9;ารมณ์เหมือ= 609;เมื่อก่อน จะทำให้เสดŭ= 5;จพ่อเพิ่มค= 623;ามโศกเศร้า&= quot; ดำรัสถึงตอŨ= 9;นี้ลำคอก็ต= 637;บตันไม่มีเ&= #3626;ียง เมื่อพระธิŨ= 4;าเมี่ยวส้$= 34;นได้ฟังแล&#= 3657;วราวกับว่า= ธนูนับหมื่Ũ= 9;แล่นผ่านทะ= 621;ุพระทัยอ$= 04;กลั้นไม่อย&#= 3641;่ ชลเนตรพรั่ŧ= 1;พรูไหลริน ฉับพลันหน้ū= 4;มืดล้มสลบอ= 618;ู่กับพื้น พระนางเป่าเต๋อก็เ$= 26;ด็จสวรรคตใ&#= 3609;ฉับพลันนั้= นเอง ลาจากโลกนิŧ= 2;นิรันดร์

ขณะน= ั้นทุกคนต่ū= 4;งช่วยกันปล= 640;กพระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นให้ตื่นข&#= 3638;้นมาและปลอ= บให้คลายเศũ= 9;้า หลายคนในตำŪ= 7;นกนอกจากพร= 632;ราชาเมี่ยวจ้$= 23;นแล้วนับว&#= 3656;าพระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นสุดแสนเศ&#= 3619;้าพระทัย แต่ท่ามกลาŧ= 1;สุดแสนเศร้= 634;พระทัยอ$= 18;ู่นั้น พระองค์ก็ไŨ= 4;้บรรลุถึงส= 633;จธรรมอีกด้&= #3634;นหนึ่ง พระองค์คิดŪ= 3;่า พระมารดาเปŭ= 5;นผู้ให้กำเ= 609;ิดเลี้ยงดู&= #3593;ัน ฟูมฟักอุ้มŧ= 4;ูจนฉันเติบ= 651;หญ่จนป่านน&= #3637;้ พระคุณใหญ่Ū= 7;ลวงนัก ขณะนี้ยังไũ= 7;่ได้ตอบแทน= 614;ระคุณสักนิ&= #3604; พระมารดาก็Ũ= 4;่วนจากไปเส= 637;ยแล้ว บาปอันหนักŨ= 9;ี้ จะมลายสิ้นŭ= 2;ปได้อย่างไ= 619;กัน ดวงญาณของพũ= 9;ะธิดาสั่นส= 632;เทือน ฉับพลันก็คū= 6;ดถึงความเม= 605;ตาของพระพุ&= #3607;ธเจ้า พระธิดาทรงŦ= 8;ิดว่า พุทธธรรมสาũ= 7;ารถช่วยให้= 627;ลุดพ้นทั้ง&= #3626;ามโลกทั่วส= ;ิบทิศ หากตอนนี้อũ= 8;ากจะตอบแทน= 614;ระคุณมารดา&= #3649;ละสำนึกบาป= ;ของตนเอง ก็คงมีเพียŧ= 1;ทางนี้ทางเ= 604;ียวเท่านั้&= #3609;ที่จะแสวงห= ;า เมื่อพระธิŨ= 4;ามีพระทัยเ#= 94;่นนี้ก็ตั้&#= 3591;ปณิธานจะมา= บำเพ็ญ อุทิศวรกายŪ= 6;ู่พุทธขัณฑ= 626;ีมา

แต่ใ= นขณะนั้นพรū= 2;ธิดาไม่เผย= 588;วามในใจให้&= #3651;ครรู้ แต่ละวันไดŭ= 7;แต่สวดมนต์= 652;หว้พระ แต่ละวันหมŨ= 4;เวลาไปกับก= 634;รศึกษาเล่า&= #3648;รียนพระสูต= ;ร บังเอิญพระŨ= 8;ิดามีแม่น้= 634;หม้าย นางก็เป็นผŬ= 1;้ศรัทธาในพ= 640;ทธเจ้า ในตอนนี้นาŧ= 1;ก็ได้กลายเ= 611;็นแม่อุปถั&= #3617;ภ์ดูแลพระธ= ;ิดา ทั้งสองจะขŪ= 1;ุกอยู่ด้วย= 585;ันเสมอ เหมือนน้ำกū= 3;บนมที่ไหลป= 609;กัน เมื่อมีเพืŭ= 6;อนก็ยิ่งรู= 657;สึกถึงรสชา&= #3605;ิแห่งการบำ= ;เพ็ญ แต่พระพี่นū= 4;งเมี่ยวอ$= 36;นเมี่ยวห$= 18;วนสองพระอง&#= 3588;์เห็นจริยา= วัตรของพวกŬ= 8;ธอแล้วไม่พ= 629;พระทัยแ$= 21;ะอดที่จะหั&#= 3623;เราะเยาะลั= บหลังในควาũ= 7;ฝันเฟื่องข= 629;งพวกเธอว่า&= #3629;ุตส่าห์กำเ= ;นิดมาในพระ$= 19;าชวังมั่งม&#= 3637;สูงศักดิ์เ= ป็นบุญวาสนū= 4;อย่างยิ่งแ= 621;้วไม่รู้จั&= #3585;เสวยสุขกลั= ;บทำอันไร้ส$= 34;ระเช่นนี้ จะไม่ทำให้Ŧ= 8;นเขาเย้ยหย= 633;นได้อย่างไ&= #3619; บางครั้งก็Ŧ= 5;ราบทูลแก่ร= 634;ชาเมี่ยวจ้$= 23;น แต่ราชาŬ= 8;มี่ยวจ้วน= 618;ังมีพระทัยว$= 57;าวุ่นอยู่ใ&#= 3609;ระยะเริ่มแ= รก จึงไม่ใส่พระทัยไ$= 11;ถามรายละเอ&#= 3637;ยด และคิดว่ามū= 3;นเป็นวิธีห= 609;ึ่งในการฆ่&= #3634;เวลาดีเสีย= ;กว่าไปช่วย#= 92;ักจั่นหรือ&#= 3613;ังพวกมดอีก อันจะทำให้Ŭ= 8;กิดอันตราย= 607;ี่คาดไม่ถึ&= #3591; จึงปล่อยตาũ= 7;ใจเธอ แต่ก็คิดไมŭ= 6;ถึงว่าพระธ= 636;ดาเมี่ยวส้$= 34;นองค์นี้ ได้ถวายตัวŪ= 6;ู่พุทธขัณฑ= 626;ีมาแล้ว ได้ตั้งปณิŨ= 8;านที่จะบำเ= 614;็ญให้ถึงที&= #3656;สุด

เรื่= องต่าง ๆ ในโลกนี้กวŭ= 6;าครึ่งหนึ่= 591;เกิดจากใจเ&= #3614;้อฝัน ทำให้ปรū= 4;กฎสภาวะต่= 634;ง ๆ ที่ไม่เหมืŪ= 9;นกันขึ้น นี่ก็คือสิŭ= 6;งที่กล่าวก= 633;นว่าสภาวะใ&= #3592;เป็นผู้สร้= ;าง เราไม่ต้องũ= 4;ูดถึงอย่าง= 629;ื่น เรามาพูดกัŨ= 9;ถึงเรื่องค= 623;ามฝัน ก่อนที่เราŧ= 2;ะมีความฝัน ภายในใจเราŧ= 2;ะมีความคิด= 629;ย่างหนึ่ง ภายหลังเมืŭ= 6;อนอนหลับสน= 636;ทความคิดอย&= #3656;างนั้นจึงปรากฎขึ$= 57;นในความฝัน สภาวะของควū= 4;มเป็นจะไม่= 614;้นไปจากควา&= #3617;คิดในขณะนั= ;้นพระทัยข$= 29;งพระธิดาเฝ&#= 3657;าวนเวียนอย= ู่กับพุทธเŧ= 2;้าแดนสุขาว= 604;ี กับคิดเสมอŪ= 3;่าเมื่อบำเ= 614;็ญจนบรรลุผ&= #3621;จะปกโปรดคว= ;ามทุกข์ของ$= 26;รรพสัตว์ให&#= 3657;พ้นจากเภทภ= ัยได้อย่างŭ= 2;ร เพื่อให้ชาŪ= 3;โลกได้ขึ้น= 626;ู่แดนหรรษา&= #3618;ิ่งพร้อมกั= ;น พระองค์คิดŦ= 8;ำนึงถึงสิ่= 591;เหล่านี้เป&= #3655;นอาจิณจึงไ= ;ม่พ้นที่จะ$= 26;ร้างสภาวะอ&#= 3633;นหนึ่งขึ้น= มา

ในวั= นนั้นขณะทีŭ= 6;พระองค์บรร= 607;มอยู่บนที่&= #3610;รรทม เหมือนหลับŬ= 9;ต่ไม่หลับ ในท่ามกลางŦ= 8;วามมืดสลัว= 609;ั้นฉับพลัน&= #3627;้องทั้งสาม= ;ก็สว่างไสว#= 86;ึ้น ท่ามกลางควū= 4;มสว่างไสวก= 655;ทอดพระเนตร&= #3648;ห็นพุทธเจ้= ;าที่สง่างา$= 17; มีพระวรกายŪ= 6;ูงใหญ่ถึงห= 585;วา พระสารีริกŨ= 8;าตุบนพระเศ= 637;ยรเปล่งรัศ&= #3617;ีจ้า พระบาทประทū= 3;บยืนอยู่บน= 604;อกปทุม พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 648;ห็นดังนั้น&= #3649;ล้วก็ทรุดพ= ;ระวรกายกรา$= 10;บังคมไหว้ ทรงร้องขอใŪ= 7;้พุทธเจ้าช= 637;้แนะทางสว่&= #3634;ง พุทธเจ้าดำũ= 9;ัสว่า "เภทภัยย$= 33;งไม่หมดยัง&#= 3652;ม่ได้รับคว= ามทุกข์ยาก จะบรรลุธรรũ= 7;ได้อย่างไร ถ้าหากสามาũ= 9;ถอดทนต่อคว= 634;มทุกข์ยากไ&= #3604;้อย่างเข้ม= ;แข็งและบำเ$= 14;็ญตลอดไปแล&#= 3657;ว สภาวะของจิŨ= 5;ก็จะค่อย ๆ สว่างขึ้น จวบจนกระทัŭ= 6;งใสสว่างดุ= 592;ดั่งกระจกเ&= #3591;าแล้วนั้น ก็จะสามารถũ= 0;รรลุธรรมได= 657;" พระธิดา= ;เมี่ยวส้$= 34;นยังได้ทู&#= 3621;ถามถึงกำหน= ดเวลา พุทธเจ้าดำũ= 9;ัสว่า "ในยามเ&= #3594;้า ๆ เมื่อเจ้าไŨ= 4;้รับบัวขาวจากซวีห$= 09;ีซันแล้ว$= 49;ละมีคนถวาย&#= 3649;จกันสีขาวท= ี่มีน้ำบริŪ= 6;ุทธิ์นั่นค= 639;อเวลาที่เจ&= #3657;าสำเร็จธรร= ;ม จำจำไว้ ๆ อาตมาไปแล้Ū= 3;" เมื่อดำ= ;รัสจบรัศมี$= 26;ีทองก็หายไ&#= 3611; ภาพที่เห็นŦ= 5;็ดับวูบลง ทุกอย่างกลū= 3;บมืดสลัวเห= 617;ือนเดิม ยังคงบรรทมŪ= 9;ยู่บนที่บร= 619;ทม ทำไมจึงมีพŬ= 0;ทธเจ้าเช่น= 609;ี้เล่า มันเป็นเพีũ= 8;งความฝัน แต่สำหรับพũ= 9;ะธิดาเมี่ยวส้$= 34;นแล้วคือก&#= 3634;รปรากฎกา$= 18;ของพุทธเจ้&#= 3634;เพื่อมาชี้= นำตนเองโดยŬ= 8;ฉพาะความเช= 639;่อศรัทธาจึ&= #3591;แน่วแน่ นั่นคือ สภาวะอัศจ&#= 3619;รย์ใจสว่าง= ขึ้น เพียงพริบตū= 4;ความฝันก็ส= 621;าย