ตอนที่ 8

ตอน&= #3607;ี่ 8<= span style=3D'mso-spacerun:yes'> ป= ;ีตินิมิตเห$= 55;นพุทธเจ้า ขัดรับสั่งũ= 4;ระบิดาโทษด= 641;แลอุทยาน

พ= ระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นมีพระทัยจ$= 04;จ่ออยู่กับ&#= 3614;ุทธเจ้าเป็= นอาจิณจนในŨ= 7;ี่สุดก็กลา= 618;เป็นความฝั&= #3609; ในความฝันนū= 3;้นได้พบกับ= 614;ระพุทธเจ้า ทำให้พระธิŨ= 4;ามีศรัทธาเ= 594;ื่อมั่นอย่&= #3634;งยิ่ง และไม่คิดวŭ= 6;านั่นเป็นส= 616;าวะฝัน พระองค์เชืŭ= 6;ออย่างสนิท= 623;่าเป็นพระพ&= #3640;ทธเจ้ามาโป= ;รดชี้แนะ จึงได้ลุกขū= 8;้นมานมัสกา= 619;ไปยังเบื้อ&= #3591;บนเพื่อขอบ= ;คุณในการชี$= 57;แนะ เสร็จแล้วจū= 8;งกลับไปยัง= 607;ี่บรรทม คิดจะบรรทมŬ= 9;ต่ก็หาหลับ= 652;ม่ ในสมองเฝ้าŬ= 9;ต่ครุ่นคิด= 606;ึงพระวจนะข&= #3629;งพระพุทธเจ= ;้าคิดกลับไ$= 11;กลับมาหลาย&#= 3605;ลบ คิดถึงดอกบū= 3;วขาวที่ภูเขาซวีห$= 09;ีซันยิ่ง$= 07;ำให้ปีติยิ&#= 3609;ดียิ่งนัก ทำให้เข้าใŧ= 2;กระจ่างแจ้= 591;ถึงสิ่งที่&= #3614;ระบิดาได้เ= ;คยพูดถึง โหลวน่ū= 4;ฝู่ลวี่$= 48;คยบอกไว้ว่&#= 3634;ของสิ่งนี้= สามารถรักษū= 4;แผลเป็นบนพ= 619;ะนลาฏได้ และได้เคยใŪ= 7;้เจี่ยเย่ไปสืบมาดูแ&#= 3621;้ว ก็พบว่ามีขŪ= 9;งล้ำค่านี้= 604;้วย พระพุทธเจ้ū= 4;ก็ยังมาดำร= 633;สถึงสิ่งนี&= #3657;อีก ดูเหมือนว่ū= 4;ดอกบัวขาวด= 629;กนี้จะมีธร&= #3619;มสัมพันธ์ก= ;ับชะตาชีวิ$= 05;ของตนอย่าง&#= 3621;ึกซึ้ง คิดที่จะหลŬ= 0;ดพ้นจากปุถ= 640;ชนสู่อริยบ&= #3640;คคล ถ้าจะไม่สืũ= 0;หาถึงบัวล้= 635;ค่านี้คงไม&= #3656;ได้

พระอ= งค์คิดเรื่Ū= 9;ยไป จนในที่สุดŦ= 5;็ได้ยินเสี= 618;งไก่ขันท้อ&= #3591;ฟ้าทางตะวั= ;นออกเริ่มส$= 23;่างแล้ว พระองค์จึงŪ= 1;ุกจากที่บร= 619;ทมก็พอดีแม&= #3656;อุปถัมภ์ก็= ;เข้ามาในห้$= 29;งบรรทม หลังจากทรงŪ= 6;รงน้ำเรียบ= 619;้อยแล้ว พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 585;็นำเรื่องเ&= #3617;ื่อคืน เล่าเป็นคุŭ= 7;งเป็นแควให= 657;แม่อุปถัมภ&= #3660;ฟัง นางฟังแล้วŦ= 5;็พลอยยินดี= 652;ปด้วยถึงกั&= #3610;พนมมือขึ้น= ;แล้วท่องพร$= 32;นามของพุทธ&#= 3648;จ้า อันที่จริงŨ= 9;างเองก็ศรั= 607;ธาในพุทธเจ&= #3657;ามากอยู่แล= ;้ว ยิ่งได้ยินŪ= 3;่าพระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นมีความหว&#= 3633;งใน ความสำเร็จŨ= 8;รรมได้ ยิ่งทำให้เŧ= 4;ื่อว่าเมื่= 629;คนหนึ่งบรร&= #3621;ุธรรมผู้อย= ;ู่ข้างเคีย#= 91;ก็พลอยขึ้น&#= 3626;วรรค์ไปด้ว= ย ถ้าหากพระธū= 6;ดาเมี่ยวส้$= 34;นได้สำเร็&#= 3592;มรรคผลแล้ว อย่างน้อยตŨ= 9;เองก็มีผลพ= 621;อยได้ดีไปด&= #3657;วยเมื่อคิด= ;ถึงจุดนี้แ$= 21;้ว ทำไมจะไม่ใŪ= 7;้นางพลอยยิ= 609;ดีด้วยเล่า

&= #3605;ั้งแต่บัดน= ;ั้นมา ในพระทัũ= 8;พระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นก็คอยคำน&#= 3638;งถึงแต่ดอก= บัวขาวดอกนū= 3;้น แม้แต่ในควū= 4;มฝันก็มักจ= 632;ได้พบเห็นเ&= #3611;็นประจำ แต่ทว่าพระŪ= 9;งค์ก็คิดได= 657;ว่าตนเองอย&= #3641;่แต่ในตำหน= ;ัก ไม่สามารถทū= 7;่จะออกไปข้= 634;งนอกได้ ภูเขาซŪ= 3;ีหนีซันก็ไก$= 21;นับพัน ๆ ลี้ ถึงแม้= 592;ะมีดอกบัวข&= #3634;วดอกนี้แล้= ;วทำอย่างไร#= 92;ึงได้อยู่ใ&#= 3609;พระหัตถ์ อยากอาศัยแũ= 9;งของผู้อื่= 609;ก็นับว่าตน&= #3648;องยังไม่มี= ;บุญบารมีพอ คิดดูแล้วเũ= 9;ื่องนี้เป็= 609;ไปได้ยาก ทันใดพร&#= 3632;ทัยก็คิดไ= ด้ว่าไม่ถูŦ= 5; ๆ ผู้บำเพ็ญ$= 05;้องไม่มีคำ&#= 3623;่ายาก ยิ่งมีความũ= 8;ากอยู่เฉพา= 632;หน้า ยิ่งต้องฟัŨ= 9;ฝ่าความยาก= 609;ี้ไปให้ได้ จึงจะพบแสงŪ= 6;ว่าง จึงสามารถหŪ= 1;ุดพ้นขึ้นฝ= 633;่งได้ ถึงแม้จะทุŦ= 5;ข์สาหัสนับ= 614;ันหมื่น ก็ไม่เห็นแŦ= 5;่ความสะดวก= 626;บาย ปฏิบัติเช่Ũ= 9;นี้ไปเรื่อ= 618; ๆเมื่อธรรมŪ= 6;ัมพันธ์มาถ= 638;ง ก็อย่าได้พŬ= 1;ดถึงหนทางอ= 633;นยาวไกลเลย ย่อมมีโอกาŪ= 6;ไปถึงได้แน= 656;นอน แม้จะยากลำũ= 0;ากบ้างก็สา= 617;ารถไปถึงจุ&= #3604;หมายได้

พระอ= งค์คิดได้ดū= 3;งนั้นแล้วก= 655;ตัดความฟุ้&= #3591;ซ่านต่าง ๆ ไปได้หมด จ= 636;ตหนึ่งใจเด&= #3637;ยวจรดจ่อกั= ;บการค้นคว้$= 34;พระสูตรแห่&#= 3591;พุทธศาสนา รอคอยจนกว่ū= 4;ธรรมสัมพัน= 608;์จะมาถึง กาลเวลาผ่าŨ= 9;ไปรวดเร็ว ฤดูหนาวฤดูũ= 9;้อนสลับผลั= 604;เปลี่ยนไป พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 585;็เจริญพระช&= #3633;นษาได้ 16 ชันษาแล= ้ว การบำเพ็ญภū= 4;วนาก็ก้าวห= 609;้าไปทุก ๆ วัน การบำเพ็ญอũ= 8;่างเงียบ ๆ จนบรรลุถึ#= 91;สภาวะภายใน&#= 3652;ด้แล้ว ตลอดจนสามาũ= 9;ถเข้าสมาธิ= 652;ด้ เมื่อมาถึงŨ= 5;อนนี้สภาพจ= 636;ตใจยิ่งรู้&= #3626;ึกสว่างไสว= ;ทะลุปรุโปร$= 56;ง ไม่แปดเปื้Ū= 9;นแม้ธุลีเด= 637;ยว โดยไม่คาดคū= 6;ด เกิดมีมารอŬ= 0;ปสรรคอีกระ= 621;อกหนึ่ง

ภายห= ลังสิ้นสุดŦ= 5;ารไว้ทุกข์= 586;องมเหสีเป่&= #3634;เต๋อเรีย$= 10;ร้อยแล้ว ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนทรง= 604;ำริว่า พระธิดาองคŮ= 0;โตและรองต่= 634;งก็เจริญพร&= #3632;ชันษาเป็นผ= ;ู้ใหญ่แล้ว จึงได้จัดหū= 4;คู่ให้ โดยคัดเลือŦ= 5;ชายหนุ่มที= 656;มีชื่อเสีย&= #3591; คนหนึ่งũ= 3;่ายบู๊ คนหนึ่งũ= 3;่ายบุ๊นมา= 629;ภิเษกสมรสก&= #3633;บพระธิดาทั= ;้งสองไปเรี$= 18;บร้อยแล้ว เมื่อมาถึงũ= 4;ระธิดาเมี่ยวส้$= 34;น ก็ให้ความสŨ= 9;ใจเป็นพิเศ= 625; เพราะก่อนหŨ= 9;้านี้ได้เค= 618;ดำรัสไว้กั&= #3610;มเหสีเป่าเต๋อแล้$= 23; เพราะไม่มี&= #3614;ระโอรสจึงด= ;ำริจะทำตาม$= 07;ี่ดำริไว้

ตอนน= ี้พระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นก็เจริญเ&#= 3611;็นผู้ใหญ่แ= ล้ว จึงร้อนũ= 4;ระทัยที่จ= 632;จัดการให้เ&= #3626;ร็จ ด้านหนึ่งนū= 3;้นได้แสดงพระทัยใ$= 27;้เหล่าขุนน&#= 3634;งได้รู้ไว้ มีรับสั่งใŪ= 7;้พวกเขาใส่= 651;จสรรหา อีกด้านหนึŭ= 6;งก็ดำรัสกั= 610;พระธิดาให้&= #3607;ราบ โดยไม่คาดคū= 6;ดเมื่อพระธ= 636;ดาได้ยินเร&= #3639;่องเกี่ยวก= ;ับอภิเษกสม$= 19;สก็ตกพระทัยแ$= 21;้วรีบทูลห้&#= 3634;มพระบิดา ทูลบอกว่าตŨ= 9;เองยินยอมท= 637;่จะบำเพ็ญธ&= #3619;รมเพื่อหลุ= ;ดพ้นความทุ#= 85;ข์ ตัดสินพũ= 9;ะทัยไม่ยอ= 617;แต่งงาน และได้ตั้งũ= 1;ณิธานต่อหน= 657;าองค์พระพุ&= #3607;ธเจ้าแล้วจ= ;ะอุทิศตนเพ$= 39;่อพุทธศาสน&#= 3634; ถ้าหากตระบū= 3;ดสัตย์ก็จะ= 592;มอยู่ในนรก&= #3629;เวจี ไม่ได้ผุดไũ= 7;่ได้เกิดเป= 655;นหมื่น ๆ กัปป์ = 588;ำพูดของพระ&= #3629;งค์ก็ทำให้= ;พระราชาเมี่ยวจ้$= 23;นทรงพระพิ&#= 3650;รธ จนอ้ำอึ้งไũ= 1;พักใหญ่ ๆแล้วจึงปลŪ= 9;บประโลมกับ= 614;ระธิดาว่า “เจ้าอย= ่าหลงงมงายŬ= 8;ลย เจ้าคิดดูซū= 6;ว่าคนในโลก= 609;ี้มีใครบ้า&= #3591;ที่ไม่มีคร= ;อบครัวแล้ว#= 92;ะดี มีใครบ้างทū= 7;่ยอมปล่อยท= 636;้งความรุ่ง&= #3650;รจน์ ความมั่งมียศฐาบรรด$= 34;ศักดิ์ โดยไม่เสพสŬ= 0;ข กลับบำเพ็ญŦ= 8;วามว่างเปล= 656;าที่เวิ้งว&= #3657;างนั้น อย่าฟุ้งซ่ū= 4;นที่จะสำเร= 655;จเป็นพุทธะ&= #3648;ลย เจ้าอาจถูกŦ= 8;รอบงำด้วยพ= 619;ะสูตรคัมภี&= #3619;์ไปชั่วครู= ;่ชั่วยาม ปิดบังจิตใŧ= 2;ตนเองจนเป็= 609;ถึงขนาดนี้ ในที่สุดก็ŧ= 2;ะเสียใจภาย= 627;ลัง ฟังเสด็จพ่Ū= 9;รับสั่งจะด= 637;กว่า”

&= #3614;ระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นดำรัสตอบ&#= 3623;่า “ลูกได้= ตั้งพระทัยแ$= 09;่วแน่แล้วจ&#= 3632;บำเพ็ญให้ถ= ึงที่สุด ประการแรกจū= 2;ได้ทดแทนพร= 632;คุณเสด็จพ่&= #3629;เสด็จแม่ที= ;่ให้กำเนิด$= 49;ละช่วยพระบ&#= 3636;ดาพระมารดา= สร้างสมบุญũ= 0;ารมีเพื่อจ= 632;ได้บรรลุสู&= #3656;สัมมาสติ ประการที่สŪ= 9;งจะได้ขจัด= 629;กุศลกรรมขอ&= #3591;ลูกเอง และยอมรับคŪ= 3;ามทุกข์ของ= 626;รรพสัตว์ทั&= #3657;งมวล ได้ให้สัตยū= 4;บันเรียบร้= 629;ยแล้วย่อมไ&= #3617;่เกิดความเ= ;สียใจ ขอให้พระบิŨ= 4;าโปรดส่งเส= 619;ิมให้สัมฤท&= #3608;ิ์ผลด้วยเถ= ;ิด อย่าได้ดำรū= 3;สถึงเรื่อง= 649;ต่งงานอีกเ&= #3621;ย” ราชาเ= ;มี่ยวจ้วน$= 07;รงพิโรธจัด&#= 3592;ึงรับสั่งว= ่า นี่เพราะแมŭ= 6;อุปถัมภ์เส= 637;้ยมสอนเจ้า&= #3652;ว้แน่ ก็ให้แม่อุũ= 1;ถัมภ์ไปปลอ= 610;พระธิดา มีกำหนด 3 = วันให้ถวายũ= 9;ายงาน หากภายใน 3 วัน ถ้าพระธิดาũ= 8;ังไม่กลับใ= 592;ยังขัดคำสั&= #3656;งของราชา ถึงตอนนั้นŨ= 7;ั้งสองคนก็= 588;่อยรับโทษ จะไม่อภัยใŪ= 7;้เด็ดขาด แม่อุปถัมภŮ= 0;ได้แต่รับค= 635;

ราชา= เมี่ยวจ้$= 23;นทรงสะบัด&#= 3649;ขนฉลองพระอ= งค์แล้วเสดŭ= 5;จจากไป แม่อุปถัมภŮ= 0;รู้ดีว่านี= 656;เป็นปัญหาย&= #3636;่งใหญ่แต่ก= ;็ไม่กล้าขั$= 04;ราชโองการ ก็ได้แต่โนŭ= 7;มน้าวพระธิ= 604;า ทั้งที่รู้Ū= 3;่าพระธิดาน= 633;้นเด็ดเดี่&= #3618;ว ไม่ว่าจะตัŦ= 5;เตือนปลอบป= 619;ะโลมอย่างไ&= #3619;ก็ไม่สะทกส= ;ะท้านแม้แต$= 56;น้อย เมื่อนางตัŦ= 5;เตือนจนเหล= 639;ออดแล้ว นางก็กัดฟัŨ= 9;ทูลว่าถ้าไ= 617;่ยอมอภิเษก&= #3626;มรสแล้ว แม่อุปถัมภŮ= 0;ก็ไม่มีอะไ= 619;ต้องสนใจอี&= #3585;แล้ว นอกจากเตรีũ= 8;มรับโทษก็แ= 621;้วกัน แค่ชั่วพริũ= 0;ตาเวลา 3 วันก็มา&= #3606;ึง ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนก็ม= 637;รับสั่งให้&= #3649;ม่อุปถัมภ์= ;รายงาน เมื่อฟังควū= 4;มจากแม่อุป= 606;ัมภ์แล้ว ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนก็ท= 619;งกริ้วและต&= #3619;ัสว่า “ที่แท้ก= 655;ต่ำไพร่ ถ้าไม่ให้นū= 4;งได้รับทุก= 586;์บ้างก็คงไ&= #3617;่รู้สึก” แล้วก็มี= 614;ระบรมราชโอ&= #3591;การให้พระธ= ;ิดาเมี่ยวส้$= 34;นไปดูแลอุ&#= 3607;ยานหลวง ให้รดน้ำพรŪ= 3;นดิน หากทำไม่ดีŦ= 5;็จะถูกลงโท= 625; จนกว่าจะสำŨ= 9;ึกผิดยอมฟั= 591;เสด็จพ่อ ไม่ให้มีฐาŨ= 9;ันดรเป็นพร= 632;ธิดา ให้ปฏิบัติŨ= 5;่อเธอดุจนา= 591;กำนัล เมื่อราชโอŧ= 1;การตกมา ทุกคนต่างตũ= 9;ะหนกตกใจ แต่พระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นก็คงเฉยเมย แล้วย้ายออŦ= 5;จากตำหนักไ= 611;อยู่ในอุทย&= #3634;นกับแม่อุป= ;ถัมภ์

พอรุ= ่งเช้าก็ไมŭ= 6;กล้าที่จะข= 637;้เกียจ รีบสูบน้ำ รดน้ำ กวาดพ$= 39;้น เช็ดโต๊ะ เก$= 57;าอี้ และอื่น ๆ ทุกอย่างจะŨ= 7;ำด้วยพระหั= 605;ถ์หมด อุทยานหลวงŦ= 5;็กว้างใหญ่ การที่จะเกŭ= 5;บกวาดให้ทั= 656;วมิใช่เรื่&= #3629;งง่าย โชคดีที่แมŭ= 6;อุปถัมภ์ช่= 623;ยหุงหาอาหา&= #3619;ให้ จึงทุ่นแรงŭ= 2;ปไม่น้อย แต่พระองค์Ŧ= 5;็ถูกอบรมเล= 637;้ยงมาอย่าง&= #3648;จ้าขุนมูลน= ;ายตลอดเวลา$= 29;ยู่แต่ในตำ&#= 3627;นัก งานการต่าง $= 54; ก็มีแต่คนคŪ= 9;ยรับใช้ไม่= 605;้องเหนื่อย&= #3614;ระวรกาย ไฉนเลยจะทำŧ= 1;านที่หนักอ= 618;่างนี้ได้ เพียงไม่กีŭ= 6;วันก็ทำให้= 617;ือและเท้าอ&= #3656;อนล้าหมดเร= ;ี่ยวแรง การที่พระรū= 4;ชาเมี่ยวจ้$= 23;นฝืนพระทัยใ$= 27;้ทำเช่นนี้&#= 3585;็คงคิดว่าพ= ระธิดาคงทนũ= 9;ับการตรากต= 619;ำเช่นนี้ไม&= #3656;ได้ เมื่อได้รัũ= 0;ความลำบากแ= 621;้วคงจะเปลี&= #3656;ยนพระทัยไ$= 04;้

หากแ= ต่คาดไม่ถึŧ= 1;ว่าพระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นมีน้ำพระทัยเ$= 04;็ดเดี่ยวยิ&#= 3656;ง พระองค์คิดŪ= 3;่าผู้ที่บำ= 648;พ็ญจริงจำเ&= #3611;็นต้องรับก= ;ารฝึกฝนอย่$= 34;งหนักหน่วง เมื่อไรกรรũ= 7;หมดก็จะสำเ= 619;็จมรรคผล ความยากลำบū= 4;กที่ได้รับ= 586;ณะนี้ก็เป็&= #3609;เพียงการเร= ;ิ่มต้นเท่า$= 09;ั้น นับว่าไม่ใŪ= 7;ญ่ยิ่งกระไ= 619;นัก ถ้าหากยอมรū= 3;บความยากลำ= 610;ากที่ทำติด&= #3605;่อกันมาเลย= ;ไม่รู้สึกห$= 09;ักหนาอะไร ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนก็แ= 629;บตรวจตราดู&= #3614;ระ จริยวัŨ= 5;รของพระธิด= 634; เมื่อเห็นพũ= 9;ะธิดาเฉยเมยเช่น$= 09;ี้ ในพระทัũ= 8;ยิ่งพิโรธ= 627;นัก แต่ก็ไม่รูŭ= 7;จะทำเช่นไร

&= #3605;่อมาวันหนึ= ;่งอันเป็นว$= 33;นคล้ายวันป&#= 3619;ะสูติของรา= ชาเมี่ยวจ้$= 23;น พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 585;็เข้าวังแต&= #3656;เช้าเพื่อถ= ;วายพระพรรา#= 94;าเมี่ยวจ้$= 23;น ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนทอด= 614;ระเนตรเห็น&= #3614;ระธิดาฉลอง= ;พระองค์ด้ว$= 18;เสื้อผ้าเน&#= 3639;้อหยาบ ไม่แต่งหน้ū= 4;แต่งตา จริยวัŨ= 5;รเหมือนแม่= 594;ี เห็นแล้วไมŭ= 6;สบายพระทัย ท= 629;ดพระเนตรแล&= #3657;วพระทัยอ$= 33;ดอั้นว่านี&#= 3656;คือพระธิดา= แท้ ๆ ของพระองค$= 60;หรือ แม้จะไม่พอพระทัยอ$= 18;ู่บ้างจึงไ&#= 3617;่ทรงดำรัสอ= ะไรเลย ได้แต่ทอดถŪ= 9;นพระทัยเ$= 21;็กน้อย สักครู่หนึŭ= 6;งจึงรับสั่= 591;ถามพระธิดา&= #3623;่า “ลูกเอ๋= ย เจ้าได้รับŦ= 8;วามทุกข์ยา= 585;อย่างนี้แล&= #3657;ว น่าจะรู้สึŦ= 5;ตื่นตัวได้= 649;ล้ว”

พระธ= ิดาเมี่ยวส้$= 34;นกราบทูลว&#= 3656;า “ลูกไม่= ทุกข์ยากอะŭ= 2;รเลยเพคะ สิ่งที่ผ่าŨ= 9;มา เป็นภาพหนึŭ= 6;งของชีวิต ไม่นับว่ายū= 4;กลำบาก ตลอดจนสภาพŧ= 2;ิตของลูกก็= 588;งสว่างไสว อันที่จริงŭ= 2;ม่เคยมืดมน จึงไม่ต้องŦ= 5;ล่าวถึงการ= 619;ู้สึกตื่นต&= #3633;ว ก็ยังอ้อนวŪ= 9;นขอพระบิดา= 650;ปรดวินิจฉั&= #3618;ให้แจ่มแจ้= ;งด้วยเถิดเ$= 14;คะ” ราชาเ= ;มี่ยวจ้วน$= 52;ด้ฟังคำพูด&#= 3648;ช่นนั้นจึง= ทรงพระสรวลŪ= 9;ย่างเจื่อน ๆ แล้วรับสั่ŧ= 1;ว่า “ดี ! ที่แท้เจ้าŦ= 5;็ยังทุกข์ล= 635;บากไม่พอใช&= #3656;ไหม อีกสักครู่ũ= 4;ี่สาวเจ้าแ= 621;ะสวามีก็จะ&= #3648;ข้ามาถวายพ= ;ระพร ข้าจะจัดโตŭ= 8;ะเสวยในอุท= 618;าน คอยต้อนรับŭ= 1;ห้ดี ยังไม่รีบไũ= 1;กวาดให้สะอ= 634;ดเรียบร้อย&= #3629;ีกหรือ !”

พระธ= ิดาเมี่ยวส้$= 34;นรับพระรา&#= 3594;โองการรีบก= ลับไปที่อุŨ= 7;ยาน เก็บกวาดใหŭ= 7;เรียบร้อย ณ อุทยานหลว#= 91;นับตั้งแต่&#= 3614;ระธิดามาดู= แลรักษา ต้นไม้ใบหญŭ= 7;าที่มีอยู่= 585;็เขียวชอุ่&= #3617;ยิ่งขึ้น ศาลาพระที่Ũ= 9;ั่งก็สะอาด= 626;ะอ้านยิ่งน&= #3633;ก วันนี้ยิ่งŬ= 8;พิ่มการปัด= 585;วาด ไม่ว่าตามขū= 9;่อแปช่องบั= 597;ชร ก็ปราศจากฝŬ= 0;่นละออง พระธิดากับŬ= 9;ม่อุปถัมภ์= 594;่วยกันเก็บ&= #3585;วาดที่ทางเ= ;พื่อรอรับก$= 34;รเสด็จของร&#= 3634;ชาเมี่ยวจ้$= 23;น เวลาย่างเขŭ= 7;าเที่ยง ก็ได้ยินขบŪ= 3;นของนางกำน= 633;ลกำลังนำขบ&= #3623;นเสด็จมา ติดตามมาด้Ū= 3;ยเสียงหัวเ= 619;าะเฮฮาเป็น&= #3594;่วง ๆ พวกเขากำลัŧ= 1;มากันแล้วน= 633;่นคือ การũ= 0;ำเพ็ญเพราะ= 605;นยินยอม มั่งมีศรีสŬ= 0;ขสุดแต่เขา