ตอนที่ 9

ตอน&= #3607;ี่ 9<= span style=3D'mso-spacerun:yes'> แŪ= 6;ดงธรรมหน้า= 650;ต๊ะเสวย ถูกขับรับงū= 4;นหนักโรงคร= 633;ว.

พ= ระธิดาเมี่ũ= 8;วส้านเก็บก= 623;าดอุทยานเร&= #3637;ยบร้อยแล้ว ก็รอคอยจนเŨ= 7;ี่ยง หูก็ได้แว่Ū= 3;เสียงดนตรี= 607;ี่พัดมาตาม&= #3621;ม ติดตามด้วยŬ= 8;สียงหัวเรา= 632;ร่าเริงเป็&= #3609;ระลอก ๆ ก็รู้ว่าพ$= 23;กเขามากันแ&#= 3621;้ว ครั้งแรกก็Ŧ= 8;ิดว่าจะรอร= 633;บเสด็จ แต่ภายหลังũ= 7;าฉุกคิดได้= 623;่า ได้ยินพระบū= 6;ดาดำรัสว่า จะเสด็จพร้Ū= 9;มพระราชบุต= 619;เขยทั้งสอง ชายหญิงนั้Ũ= 9;ต่างกันไม่= 588;วรออกไปพบห&= #3609;้าเป็นการไ= ;ม่สมควร สู้รอดูว่าũ= 4;ระราชบุตรเ= 586;ยทั้งสองจะ&= #3617;าด้วยหรือไ= ;ม่แล้วค่อย$= 05;ัดสินพระทั&#= 3618; จึงหลบอยู่ŭ= 1;นที่สงบเพื= 656;อคอยดูพลัน&= #3585;็เห็นนางกำ= ;นัลคู่หนึ่#= 91;เล่นเครื่อ&#= 3591;ดนตรีนำหน้= ามา ติดตามด้วยũ= 9;าชาเมี่ยวจ= 657;วน พระธิดาใหญŭ= 6;และพระธิดา= 619;องต่างก็จู&= #3591;มือพระสวาม= ;ีตามเสด็จต$= 34;มหลังมา ด้านท้ายขบŪ= 3;นก็เป็นเหล= 656;ามหาดเล็ก ดูพวกเขาแตŭ= 6;ละองค์พระพ= 633;กตร์สดชื่น&= #3626;ีหน้าแสดงถ= ;ึงความปีติ$= 18;ินดี

พระธ= ิดาเมี่ยวสŭ= 7;านถอนพระทั= 618;เล็กน้อยโด&= #3618;ไม่รู้สึกพ= ;ระองค์ คิดในใจว่า #= 94;ีวิตคนเราก&#= 3655;ไม่เกินร้อ= ยปี ความรุ่งโรŧ= 2;น์ปีติยินด= 637;เช่นนี้ จะเสพสุขไปŭ= 2;ด้นานสักเท= 656;าไร ในที่สุดก็Ŭ= 8;ป็นความฝัน= 629;ันว่างเปล่&= #3634; จะลำบากทุกŦ= 6;์ยากสักเท่= 634;ไร เมื่อพระธิŨ= 4;าเมี่ยวส้า= 609;เห็นพระราช&= #3610;ุตรเขยติดต= ;ามมาด้วย รลาก็หันกลū= 3;บไปยังห้อง= 614;ระ ไม่ยอมที่จū= 2;ออกไปพบหน้= 634;ด้วย กล่าวฝ่ายรū= 4;ชาเมี่ยวจ้= 623;นนำเสด็จมา&= #3648;ป็นขบวนใหญ= ;่ เมื่อเสด็จũ= 7;าถึงเก๋งสร= 634;ญรมย์แล้วไ&= #3617;่พบพระธิดา= ;เมี่ยวส้าน$= 49;ม้แต่เงา คิดว่าคงรอũ= 9;ับเสด็จอยู= 656;ชั้นบนของเ&= #3585;๋ง เมื่อเสด็จũ= 7;าถึงชั้นบน= 586;องเก๋งแล้ว&= #3585;็ยังไม่เห็= ;นอีกเห็นแต$= 56;แม่อุปถัมภ&#= 3660;รอรับเสด็จ เมื่อเข้าทū= 7;่ประทับแล้= 623; พระราชทานใŪ= 7;้พระราชบุต= 619;เขยทั้งสอง&= #3609;ั่งลงแล้ว

จึงร= ับสั่งถามแũ= 7;่อุปถัมภ์ว= 656;าพระธิดาเม&= #3637;่ยวส้านอยู= ;่ที่ไหน ทำไมจึงไม่ũ= 7;าพบข้า แม่อุปถัมภŮ= 0;รู้อุปนิสั= 618;ของพระธิดา&= #3648;มี่ยวส้านจ= ;ึงกราบทูลว$= 56;า พระธิดาสามŭ= 2;ด้รอเฝ้าเส= 604;็จอยู่ในสว&= #3609;นานแล้ว ต่อมาทรงเหŭ= 5;นพระราชบุต$= 19;เขยทั้งสอง&#= 3617;าด้วย เป็นเพราะจū= 2;เป็นการไม่= 626;มควรระหว่า&= #3591;ชายกับหญิง= ;จึงหลบไปเส$= 37;ย ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนตรัสว่า เหลวไหล นี่แสดงว่า ไม่เคารพผูŭ= 7;อาวุโส จึงจงใจหลบŪ= 7;น้า บุตรเขยทั้ŧ= 1;สองก็เป็นพ= 637;่เขย การพบหน้ากū= 3;นก็สมควรอย= 641;่ หรือว่าจะคū= 6;ดหลบหน้าไป= 605;ลอด รีบ ๆ ไปตามเขามาŪ= 7;าข้าที่นี่ หากยังทำท่ū= 4;ทีอย่างนี้= 629;ีก ข้าจะให้คนŭ= 2;ปจับมา แม่อุปถัมภŮ= 0;ได้ยินดังน= 633;้นแล้ว ก็มิกล้าจะŬ= 8;อ่ยอะไรต่อ= 652;ป รีบ ๆ รับคำแล้วเŨ= 4;ิกหกลุกหกน= 633;่งเผ่นจากเ&= #3585;๋งสราญรมย์ ตรงไปยังห้Ū= 9;งพระธิดา นำเอาเรื่อŧ= 1;ราวต่าง ๆ ทูลให้องค$= 60;หญิงฟังทั้&#= 3591;หมดทีแรกอง= ค์หญิงเมี่ũ= 8;วส้านก็ทำแ= 586;็งขืนไม่ยอ&= #3617;ไป

เมื่= อแม่อุปถัมũ= 6;์ได้ปลอบเต= 639;อนอีกหลายค&= #3619;ั้งก็รู้ว่= ;าจะหลบต่อไ$= 11;อีกไม่ได้ จึงทำเฉยเมũ= 8;เดินตามแม่= 629;ุปถัมภ์ไป เมื่อขึ้นไũ= 1;บนเก๋งแล้ว= 585;็เข้าถวายค&= #3634;ราวะเสด็จพ= ;่อและเสด็จ$= 14;ี่ทั้งสอง ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนก็เรียก= 651;ห้ไปคาราวะ&= #3614;ี่เขยทั้งส= ;อง การครั้งนีŭ= 7;ทำให้องค์ห= 597;ิงเมี่ยวส้&= #3634;นไม่อาจหลบ= ;เลี่ยงได้ จึงฝืนใจคาũ= 9;าวะพี่เขยท= 633;้งสองแล้วห&= #3621;บไปข้าง ๆ องค์หญิงเ$= 17;ี่ยวส้านกว&#= 3634;ดสายตาสำรว= จไปรอบ ๆ เก๋ง ก็เห็นจัดเũ= 9;ียงโต๊ะไว้= 626;ี่ตัว โต๊ะตัวหนึŭ= 6;งเป็นของรา= 594;าเมี่ยวจ้ว&= #3609;แน่นอน ถัดลงไปเป็Ũ= 9;โต๊ะของพระ= 608;ิดาองค์ใหญ&= #3656;และพระสวาม= ;ี โต๊ะถัดไปเũ= 1;็นของพระธิ= 604;าองค์รองแล&= #3632;พระสวามี แล้วโต๊ะทีŭ= 6;ต่ำสุดก็จั= 604;ที่ไว้สองท&= #3637;่ไม่มีคนนั= ;่ง ในใจขององคŮ= 0;หญิงสงสัยย= 636;่งนัก กำลังคิดจะŬ= 8;ดาดู ก็เห็นพระธū= 6;ดาเมี่ยวอิ= 609;จูงมือพระธ&= #3636;ดาเมี่ยวหย= ;วนเดินมายั#= 91;ด้านหน้าขอ&#= 3591;ตน พลางเอ่ยว่ū= 4; น้องรัก ตั้งแต่เราŬ= 9;ยกจากกัน คิดถึงเธอบŭ= 6;อย ๆ

เมื่= อได้ยินข่าŪ= 3;ว่าเธอขัดค= 635;สั่งเสด็จพ&= #3656;อ จนถูกส่งมาũ= 9;ับทุกข์ที่= 626;วนนี่ วันนี้ได้พũ= 0;กันก็เห็นเ= 608;อซูบผอมลง แม้จะพูดว่ū= 4;เสด็จพ่อลง= 650;ทษ คิดแล้วก็เũ= 1;็นเพราะเธอ= 627;าเรื่องเอง&= #3609;ี่นา ! เธอคิดดูซิ= 594;ีวิตคนในโล&= #3585;นี้อยู่เพื= ;่ออะไรกัน เกียนรติยศŨ= 7;รัพย์ศฤงคา= 619;ใคร ๆ ก็แสวงหาย$= 33;งหาไม่ได้ เธอมีอยู่แŪ= 1;้วกลับไม่เ= 626;พสุขมิใช่โ&= #3591;่งมงายหรอก= ;หรือ ยิ่งว่าชายŪ= 7;ญิงแต่งงาน= 648;ป็นสิ่งที่&= #3614;ึงได้ ทำไมจึงฝ่าũ= 3;ืนเสียเล่า เธอดูพี่ทัŭ= 7;งสองซิ ตอนนี้มิใชŭ= 6;เสพสุขยิ่ง= 618;วดหรอกหรือ เรื่องอื่นŪ= 9;ย่าพูดถึงเ= 621;ย เวลาเรามาดŭ= 7;วยกันก็ไปด= 657;วยกัน หยุดพักพร้Ū= 9;มกันเที่ยว= 614;ร้อมกัน เพียงพอที่ŧ= 2;ะให้ผู้อื่= 609;อิจฉา นี่มิใช่เพū= 7;ยงมนุษย์คว= 619;ได้รับอย่า&= #3591;นี้เท่านั้= ;น เธอดูนกนางŬ= 9;อ่นบนขื่อน= 633;่นประไร ก็ยังอยู่กū= 3;นเป็นคู่เล= 618;

ถึงต= อนนี้พระธิŨ= 4;าเมี่ยวหยว= 609;ก็สนับสนุน&= #3605;่อไปว่า "ถูกแล้ว$= 21;่ะ ! พี่ใหญ่พูดŨ= 6;ูก เราอย่าพูดŨ= 6;ึงความสุขเ= 593;พาะหน้าตอน&= #3609;ี้เลย การมีทายาทŪ= 6;ืบทอดก็เป็= 609;สิ่งจำเป็น ถ้าหากหญิงŭ= 1;นโลกนี้มีค= 623;ามคิดเหมือ&= #3609;น้องสามเช่= ;นนี้ มนุษยชาติมū= 6;ต้องสาบสูญ= 627;มดหรือ แล้วตอนนั้Ũ= 9;จะเป็นโลกไ= 604;้อย่างไรกั&= #3609; ความหวังขอŧ= 1;เสด็จพ่อก็= 629;ยู่ที่จุดน&= #3637;้แหละ ดังนั้นจึงŧ= 2;ัดโต๊ะคู่ห= 609;ึ่งไว้ให้น&= #3657;องสาม เธอก็เข้าไũ= 1;นั่งยังโต๊= 632;สุดท้ายที่&= #3623;่างข้าง ๆ ก็รอแขกผู้Ū= 9;งอาจเถอะ! น้องรัก เห็นแก่หน้ū= 4;พี่ทั้งสอง= 629;ย่าได้ดื้อ&= #3604;ึงเลย" พูดจบเม= ;ี่ยวอินและ$= 48;มี่ยวหยวนต&#= 3656;างก็จูงแขน= องค์หญิงเมū= 7;่ยวส้านคนล= 632;ข้าง เพื่อให้องŦ= 8;หญิงเข้าไป= 611;ระทับนั่ง โดยไม่ทันคū= 4;ด องค์หญิงเมū= 7;่ยวส้านได้= 615;ังความจากพ&= #3637;่ทั้งสองแล= ;้วจิตใจว้า$= 23;ุ่นเต้นไม่&#= 3648;ป็นจังหวะ พระพักตร์แŨ= 4;งก่ำ พูดอะไรไม่Ū= 9;อก ยิ่งตอนนี้Ŧ= 5;็ถูกดึงอีก องค์หญิงจึŧ= 1;รีบปัดป้อง= 614;ร้อมทูลว่า เสด็จพี่ทัŭ= 7;งสองหยุดก่= 629;น ฟังน้องเล็Ŧ= 5;สักหน่อย คำพูดของเสŨ= 4;็จพี่ทั้งส= 629;งไม่ผิดหรอ&= #3585;

เมื่= อพูดกับคนทū= 3;่วไป และเป็นควาũ= 7;คิดเห็นของ= 588;นทั่วไป แต่ไม่ใช่สū= 5;หรับผู้ที่= 617;าบำเพ็ญจริ&= #3591; ฝึกเรียนธรũ= 9;มะ คนทั่วไปปลŧ= 1;ไม่ตกกับเก= 637;ยรติยศและท&= #3619;ัพย์สมบัติ เพราะปลงไมŭ= 6;ตก ทุกคนจึงคิŨ= 4;จะได้เสพสุ= 586;เช่นนี้ จึงได้แก่งŬ= 9;ย่งชิงกัน ตลอดจนวางแũ= 2;นชั่วร้ายไ= 617;่กลัวตายที&= #3656;จะแสวงหา ที่แย่งชิงũ= 7;าได้ก็มีเพ= 637;ยงคนสองคนใ&= #3609;ร้อยเท่านั= ;้น เมื่อแย่งมū= 4;ได้แล้วใช่= 592;ะสามารถเสพ&= #3626;ุขไปได้นาน= ;สักเท่าไร ชั่วพริบตาŦ= 5;็จะกลายเป็= 609;ฟองน้ำหรือ&= #3648;งาไป พวกตีรันฟัŨ= 9;แทงปล้นฆ่า= 607;ั้งหลายก็เ&= #3585;ิดจากสิ่งเ= ;หล่านี้ทั้#= 91;นั้น สร้างบาปกรũ= 9;มล้นฟ้า จะเห็นได้วŭ= 6;าเกียรติยศ= 607;รัพย์สมบัต&= #3636;เป็นควันพิ= ;ษที่ทำให้ค#= 91;หลงไหล เป็นมารขัดŦ= 6;วางความฉลา= 604;ของคน เป็นทะเลทุŦ= 5;ข์ที่ทำให้= 588;นจมลงเมื่อ&= #3605;กลงไปแล้ว ก็ไม่อาจถอŨ= 9;ตัวขึ้นเอง= 652;ด้ มีแต่พุทธธũ= 9;รมเท่านั้น

พุทธ= ธรรมสงบเงีũ= 8;บขจัดมารร้= 634;ยทั้งปวง ทำให้ใจคนสŪ= 3;่างหมดกังว= 621;สู่อารมณ์ส&= #3633;จธรรม สามารถบำเพŭ= 5;ญจนสำเร็จส= 633;มมาสติ อายตนะ ทั้ง$= 27;กบริสุทธิ์ ไม่มีเขาไมŭ= 6;มีเรา ไม่มีรูปไมŭ= 6;มีร่าง จะอิสระสบาũ= 8;ตลอดไป ภายหลังตั้ŧ= 1;ปณิธานเมตต= 634;เผยแผ่ธรรม&= #3649;ก่สรรพสัตว= ;์ ฉุดทุกข์ช่Ū= 3;ยภัยทั้งปว= 591;แก่ชาวโลกเ&= #3614;ื่อคืนสู่แ= ;ดนหรรษา มีแต่พระพุŨ= 7;ธองค์เท่าน= 633;้นที่สามาร&= #3606;ดำรงอยู่คู= ;่ฟ้าดิน นี่คือมรรคũ= 2;ลที่ไม่อิจ= 593;าต่อเกียรต&= #3636;ยศทรัพย์สม= ;บัติ น้องเล็กไดŭ= 7;มองทะลุด้า= 609;นี้ไปแล้ว เพราะฉะนั้Ũ= 9;จึงได้ตั้ง= 617;ั่นยึดพระพ&= #3640;ทธเจ้าเป็น= ;สรณะ จะไม่ตกสู่Ũ= 7;างมารกิเลส= 609;ี้อีก มิใช่กล้าทū= 7;่จะขัดคำสั= 656;งเสด็จพ่อ ท่านพี่ทั้ŧ= 1;สองมีใจจริ= 591;ต่อน้อง น้องขอน้อมũ= 9;ับไว้ในใจ

ขอให= ้พี่ทั้งสอŧ= 1;จงมีสุข ๆ เถอะ โต๊ะน= 633;้นน้องไม่ก&= #3621;้านั่งไม่บ= ;ังควรประกา$= 19;หนึ่ง ประการสองนŭ= 7;องทานเจมาต= 633;้งแต่เกิด บนโต๊ะล้วนŪ= 9;าหารสัตว์ไ= 617;่กล้ารับแน&= #3656; ๆ ขอเชิญพี่$= 07;ั้งสองประท&#= 3633;บเสวยสุราเ= ถิด น้องจะคอยรū= 3;บใช้เสด็จพ= 656;อ พระธิดาเมีŭ= 6;ยวอินเมี่ย= 623;หยวนได้ฟัง&= #3585;ารแจกแจงอย= ;่างแบยลแล้$= 23; เหมือนกับถŬ= 1;กมีดเสียดแ= 607;ง ในพระทัยไมŭ= 6;สู้จะพอพระ= 607;ัยนักต่างก&= #3655;กลับไปยังท= ;ี่ประทับ แต่ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนเดิม= 607;ีก็มีความโ&= #3585;รธเป็นทุนเ= ;ดิมอยู่แล้$= 23; หากแต่ยังไũ= 7;่ระเบิดออก= 617;า มาตอนนี้ไดŭ= 7;ฟังคำพูดเช= 656;นนี้เข้าจึ&= #3591;ตบโต๊ะเสวย= ;ดังเปรี้ยง แล้วเปล่งดŭ= 7;วยเสียงดัง= 623;่า เจ้านี่ไม่ŧ= 3;ลาดเสียเลย ทำต่ำช้า เจ้ายินยอมŨ= 7;ำงานไพร่ก็= 618;ังไม่ว่า ไม่ควรที่จū= 2;กล่าววาจาล= 623;นลามว่าคนเ&= #3594;่นนี้ ยังกล้ากล่ū= 4;วจาบจ้วงทำ= 627;น้าเย็นชาอ&= #3637;ก

แม้แ= ต่บิดาผู้ใŪ= 7;้กำเนิดกาย= 649;ละพี่สาวร่&= #3623;มอุทรก็ยัง= ;ถูกเจ้าด่า$= 19;วมไปหมด ช่างเป็นพรū= 2;ธิดาที่ฝึก= 614;ุทธะดีเสีย&= #3592;ริงนะ เจ้าเป็นคนũ= 7;องไม่เห็นพ= 656;อ ไม่เห็นราชū= 4;เลย ไปถึงแดนสุŦ= 6;าวดีสำเร็จ= 648;ป็นพุทธะกล&= #3633;บมางั้นหรื= ;อ ! องค์หญิงเมū= 7;่ยวส้านกรา= 610;ทูลว่า เสด็จพ่ออยŭ= 6;าทรงกริ้ว ลูกมิกล้าลū= 2;ลาบละล้วง คำพูดเมื่อŦ= 8;รู่นี้เป็น= 626;ัจจะ ทูลออกด้วยŦ= 8;วามศรัทธา ไม่คิดว่าจū= 2;ทำให้เสด็จ= 614;่อทรงกริ้ว ลูกสมควรตาũ= 8;ยิ่ง หยังให้อภัũ= 8;โทษ อนุญาตให้ลŬ= 1;กได้ปรนนิบ= 633;ติเสด็จพ่อ&= #3648;ถอะเพคะ เสด็จพ่อเสŪ= 3;ยน้ำจัณฑ์เ= 606;ิดเพคะ ให้เสด็จพ่Ū= 9;อายุมั่นขว= 633;ญยืน ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนทรงกริ้= 623;แล้วถลึงตา&= #3651;ส่ว่าใครจะ= ;ให้เจ้าที่$= 05;่ำทรามมาปร&#= 3609;นิบัติ ไม่ทำให้ข้ū= 4;โกรธตายก็ด= 637;แล้วยังจะม&= #3634;ให้อายุยืน= ;อีก พลางสั่งใหŭ= 7;มหาดเล็กนำ= 612;้าทอเนื้อห&= #3618;าบเป็นปมมา= ;กมาย สั่งให้องคŮ= 0;หญิงเปลี่ย= 609;ฉลอง แม้แต่รองพũ= 9;ะบาทก็ไม่อ= 609;ุญาตให้ใส่ และมีคำสั่ŧ= 1;ว่า ตั้งแต่วันŨ= 9;ี้เป็นต้นไ= 611;

ให้ไ= ปทำงานหนักŭ= 1;นโรงครัว ทุกวันให้ตū= 3;กน้ำใส่ตุ่= 617; 17 ใบ ให้ผ่าฟืนเŨ= 9;ื้อไม้แข็ง ก่อไฟหุงข้ū= 4;วทั้งหมด ต้องการให้Ŭ= 8;ธอรับผิดชอ= 610; ไม่อนุญาตใŪ= 7;้ใครช่วยเห= 621;ือ ทั้งยังกำชū= 3;บนางกำนัลน= 634;งหนึ่งคอยค&= #3623;บคุมดูแล ถ้าหากมีกาũ= 9;เกียจคร้าน= 627;รือร่ำไร ให้ใช้แส้หŨ= 9;ังตีได้ กลางวันที่Ū= 3;่างอยู่ให้= 606;ักเชือกทำร&= #3629;งเท้าอย่าใ= ;ห้มีเวลาเห$= 21;ือว่าง หลังจากออกŦ= 8;ำสั่งให้อง= 588;์หญิงเมี่ย&= #3623;ส้านไปทำแล= ;้ว ก็เริ่มลงมū= 9;อเสวยน้ำจั= 603;ฑ์พร้อมพระ&= #3608;ิดาอีกสองพ= ;ระองค์และร$= 34;ชบุตรเขย

ทำไม= ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนจึงจำใจ= 607;ำอย่างนี้ ที่ใช้มาตรŦ= 5;ารรุนแรงกั= 610;พระธิดาของ&= #3605;นเองเช่นนี= ;้ ทั้งนี้เพรū= 4;ะโกรธจัดเป= 655;นประการแรก ที่จริงไม่Ũ= 5;้องลงโทษรุ= 609;แรงเช่นนั้&= #3609;ก็ได้ ประการที่สŪ= 9;งเพื่อผลบา= 591;ประการ เพราะการใหŭ= 7;องค์หญิงเม= 637;่ยวส้านดูแ&= #3621;อุทยานมีคว= ;ามลำบากน้อ$= 18; จึงทำให้องŦ= 8;์หญิงมีสุข= 652;ด้ เวลาว่างก็ũ= 8;ังมีมาก พอว่างก็เอū= 4;แต่สวดมนต์ เพราะฉะนั้Ũ= 9;จึงลงโทษให= 657;หนักเช่นนั&= #3657;นอีกประการ= ;หนึ่ง ต้องการให้Ū= 9;งค์หญิงรับ= 650;ทษจนถึงที่&= #3626;ุด จะได้คิดสำŨ= 9;ึกกลับใจได= 657;ง่าย อีกทางหนึ่ŧ= 1;ก็ไม่ต้องก= 634;รให้มีเวลา&= #3648;หลือว่างแม= ;่แต่นิดเดี$= 18;ว ให้ทำงานหนū= 3;กทั้งวัน ตกกลางคืนจū= 2;ได้เหน็ดเห= 609;ื่อยนอนหลั&= #3610;ในตอนกลางค= ;ืน จะได้ไม่มีŭ= 0;อกาสสวดมนต= 660; จะได้ค่อย ๆ = 627;่างไกลจากพ&= #3640;ทธะ ก็จะเลิกงมŧ= 1;ายเสีย แต่ว่าแผนกū= 4;รณ์อันนี้ข= 629;งราชาเมี่ย&= #3623;จ้วนต้องล้= ;มเหลว นั่นเพราะ ก&= #3634;รตั้งใจดุจ= ;หินผา มีอุปสรรคกŭ= 5;ยังสงบได้<= /o:p>