ตอนที่ 10

ตอน&= #3607;ี่ 10= น= ;างกำนัลซาบ#= 95;ึ้งในความศ&#= 3619;ัทธา จึงอาสาช่วũ= 8;งานตรากตรำ

ก= ารที่ราชาเมี่ยวจ้$= 23;นฝืนพระทัยใ$= 27;้พระธิดาได&#= 3657;รับความลำบ= ากในงานโรงŦ= 8;รัวเช่นนี้ ก็เพื่อให้Ū= 9;งค์หญิงทนต= 656;อความลำบาก&= #3605;รากตรำไม่ไ= ;หว จะได้เปลี่ũ= 8;นใจยอมรับก= 634;รจัดการของ&= #3605;น หากแต่คาดไũ= 7;่ถึงว่าพระ= 608;ิดาจะมีพระทัยแ$= 09;่วแน่ อดทนยอมตราŦ= 5;ตรำพระวรกา= 618; โดยตั้งũ= 4;ระทัยว่าเ= 611;็นตายอย่าง&= #3652;รก็ไม่ยอมเ= ;ลิกการบำเพ$= 55;ญ ตั้งแต่องคŮ= 0;หญิงเข้าทำ= 591;านในโรงครั&= #3623; ก็เริ่มงานŨ= 5;ั้งแต่เช้า หลังจากตื่Ũ= 9;บรรทมแล้วก= 655;ไปตักน้ำจา&= #3585;บ่อ ถึงแม้เรี่ũ= 8;วแรงจะไม่เ= 614;ียงพอก็อดท&= #3609;ทำไปจนกว่า= ;จะได้น้ำเต$= 55;มโอ่งทั้ง 17 ใบ เสร็จ= ;แล้วก็ไปซา$= 23;ข้าวก่อไฟจ&#= 3609;ถึงเที่ยง ภายหลังอาหū= 4;รกลางวันก็= 592;ะถือมีดไปผ&= #3656;าฟืนจนกว่า= ;กองฟืนที่ถ$= 41;กกำหนดเอาไ&#= 3623;้จะหมด

พอตก= เย็นก็ไปจุŨ= 4;ไฟซาวข้าวเ= 614;ื่อหุงหามื&= #3657;อเย็น ตลอดวันไม่ũ= 7;ีเวลาว่างเ= 627;ลืออยู่เลย งานที่กำหนŨ= 4;ให้อย่างหน= 633;กหน่วงเช่น&= #3609;ี้ แม้แต่ชายวū= 3;ยฉกรรจ์ก็ย= 633;งรู้สึกทุก&= #3586;์เข็ญ นับประสาอะŭ= 2;รกับองค์หญ= 636;งผอมบางและ&= #3629;่อนแอเช่นพ= ;ระองค์ อย่าได้พูดŨ= 6;ึงว่าสายตั= 623;แทบขาดเรี่&= #3618;วแรงหมดเลย ไม่เหมือนเũ= 7;ื่อครั้งดู= 649;ลอุทยานยัง&= #3617;ีเวลาว่างท= ;ี่จะทำกิจส$= 56;วนพระองค์ไ&#= 3604;้บ้าง หากแต่น้ำพระทัยศ$= 19;ัทธาแน่วแน&#= 3656;จึงทนต่อกา= รตรากตรำเคū= 7;่ยวเข็ญได้= 648;ช่นนี้ ทั้งนี้เพรū= 4;ะพระองค์ยอ= 617;อดทนให้ร่า&= #3591;กายได้รับก= ;ารเคี่ยวเข$= 55;ญนั่นเอง ภายหลังอาหū= 4;รเย็นแล้วก= 655;จุดธูปขึ้น&= #3604;อกหนึ่ง ทางหนึ่งเอū= 4;เส้นปอป่าน= 617;าถักพลางตั&= #3657;งใจสวดพระน= ;ามของพุทธเ#= 92;้า

จนกร= ะทั่งดึกดืŭ= 6;นจึงขึ้นไป= 610;รรทมบนที่น&= #3629;นที่ปูด้วย= ;ฟาง วันแรกผ่านŭ= 2;ปแล้ว เหล่าพนักงū= 4;นในโรงครัว= 588;ิดว่าองค์ห&= #3597;ิงทำไปด้วย= ;ความโกรธ มีน้ำอดน้ำŨ= 7;นจึงไม่แปล= 585;อะไร ต่อมาภายหลū= 3;ง เมื่อเห็นวŭ= 6;าพระองค์ก็= 588;งทำอยู่เช่&= #3609;นั้นตลอดไป ไม่รังเกียŧ= 2;เกียจคร้าน= 649;ต่ประการใด จึงทำให้พวŦ= 5;นั้นรู้สึก= 618;กย่องสรรเส&= #3619;ิญ อดสงสารพระŪ= 9;งค์ที่ตกอย= 641;่ในสภาพเช่&= #3609;นั้น โดยเฉพาะอยŭ= 6;างยิ่ง หย่งเลียน น= างกำนัลที่Ũ= 6;ูกราชาเมี่ยวจ้$= 23;นส่งมากำก&#= 3633;บดูแล ก็ยังแสดงคŪ= 3;ามเห็นอกเห= 655;นใจ ทุก ๆ คนพากั= 609;เห็นใจในพร&= #3632;องค์จึงไม่= ;อาจนิ่งดูด$= 34;ยอยู่ได้ แต่ละคนก็จū= 2;ไปช่วยงานต= 656;าง ๆ บ้างไปตัก$= 09;้ำ บ้างไปผ่าฟū= 9;น ต่างช่วยกัŨ= 9;แย่งงานไปท= 635;เสียหมด

หากแ= ต่องค์หญิงเมี่ยวส้$= 34;นกลับปฏิเ&#= 3626;ธในความช่ว= ยเหลือของทŬ= 0;กคนและขอบพระทัยใ$= 09;ความหวังดี ทรงตรัสว่าũ= 4;ระองค์เป็น= 612;ู้ได้รับโท&= #3625;จากเสด็จพ่= ;อ พูดถึงโทษแŪ= 1;้วก็ผ่อนจา= 585;โทษตายมาเป&= #3655;นโทษเบาซึ่= ;งเป็นพระมห$= 34;กรุณาอย่าง&#= 3618;ิ่ง จึงลงโทษใหŭ= 7;ฉันมาทำงาน= 627;นักที่นี่ ซึ่งนับว่าŬ= 8;ป็นโทษสถาน= 648;บาแล้ว หากยังไม่ลŧ= 1;ไปทำเอง ไปกินแรงคนŪ= 9;ื่นเขา ก็จะเป็นกาũ= 9;ไม่บังควรต= 656;อเสด็จพ่อ และไม่บังคŪ= 3;รต่อฟ้าดิน และไม่บังคŪ= 3;รต่อจิตสำน= 638;กของตนเอง ฉันจึงรับไũ= 7;่ได้ สิ่งที่ฉันŨ= 5;้องทำเองก็= 605;้องให้ตนเอ&= #3591;ลงมือไปทำ พวกท่านที่ũ= 7;ีความรักต่= 629;ฉัน ฉันขอขอบคุŨ= 3;ไว้ในใจ หย่งเหลียนŦ= 5;ล่าวเตือนว= 656;า พระธิดาก็มū= 7;เหตุผลสมคว= 619;อยู่ แต่พระธิดาŪ= 6;วดมนต์ไหว้= 614;ระมาตลอดค่&= #3635;เช้าก็ทำงา= ;นที่สบาย แต่ตอนนี้ตū= 3;้งแต่เช้าจ= 619;ดค่ำ ก็ยุ่งอยู่Ŧ= 5;ับตักน้ำผ่= 634;ฟืน ไม่มีเวลาเŪ= 7;ลือพอที่จะ= 652;ปบำเพ็ญ

ดังน= ั้น พวกเราจึงยū= 6;นยอมช่วยเห= 621;ือพระธิดาแ&= #3610;กรับงานมาบ= ;้าง เพื่อให้พรū= 2;ธิดาได้มีเ= 623;ลาสวดมนต์ไ&= #3627;ว้พระ จะได้บรรลุũ= 7;รรคผลโดยเร= 655;ว เมื่อถึงตอŨ= 9;นั้นก็หวัง= 651;ห้พระธิดาม&= #3634;โปรดพวกเรา= ;ด้วย พระธิดาอย่ū= 4;ได้ยึดถือเ= 621;ย พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 607;รงปลื้มปีต&= #3636;แล้วรับสั่= ;งว่า เจริญพร ๆ ! คิ&= #3604;ไม่ถึงเลยว= ;่าพวกเธอก็$= 17;ีรากธรรมเห&#= 3617;ือนกัน แต่รู้ยังไũ= 7;่ลึกซึ้งพอ= 585;ารบำเพ็ญสว&= #3604;มนต์ไหว้พร= ;ะอยู่ที่ใจ ถ้าหากในใจũ= 7;ีความศรัทธ= 634;ต่อพระพุทธ&= #3648;จ้า แม้จะไม่ไดŭ= 7;สวดมนต์ไหว= 657;พระก็ยังได&= #3657;รับความซาบ= ;ซึ้ง ถ้าหากใจไมŭ= 6;มุ่งมั่นใน= 614;ระพุทธแล้ว&= #3649;ม้จะสวดมนต= ;์มากมาย มีพิธีไหว้ũ= 4;ระก็ตาม ก็ไม่ได้บุŧ= 7;กุศล อย่างที่ฉัŨ= 9;ไม่มีเวลาส= 623;ดมนต์ไว้พร&= #3632; อันเป็นพิธū= 7;กรรม แต่ใจก็จดจŭ= 6;ออยู่กับพุ= 607;ธะทุกนาที เพราะฉะนั้Ũ= 9;งานต่าง ๆ เหล่านั้นใŪ= 7;้ฉันไปทำเอ= 591;เถอะ

พวกเ= ธออย่าได้เŨ= 4;ือดร้อนใจเ= 621;ย หากพวกเธอจũ= 9;ิงใจมุ่งมั= 656;นต่อพทุธะแล้วก็ขอให&#= 3657;พวกเธอไปทำ= ตามที่ฉันไŨ= 4;้พูดไปเมื่= 629;ครู่นี้ก็แ&= #3621;้วกัน ย่อมต้องไดŭ= 7;รับความซาบ= 595;ึ้งบ้างไม่&= #3594;้าก็เร็ว เมื่อหย่งเŪ= 7;ลียนเห็นพร= 632;องค์ยืนกรา&= #3609;ไม่ยอมเช่น= ;นั้น ก็ไม่แข็งขū= 9;นต่อความอี= 585;ต่อไป แต่ภายในก็Ŭ= 9;อบปรึกษากั= 609;ว่า รอให้พระธิŨ= 4;าเมี่ยวส้$= 34;นหลับเสีย&#= 3585;่อน พวกเราแอบพũ= 9;ะองค์ไปตัก= 609;้ำใส่ตุ่มเ&= #3626;ียให้เต็ม กองฟืนก็ผ่ū= 4;เสียให้เรี= 618;บร้อย เหลือแต่ก่Ū= 9;ไฟซาวข้าวอ= 633;นเป็นงานเบ&= #3634; ๆ รอให้พระอ#= 91;ค์ไปทำเอง เมื่อองค์หŧ= 7;ิงเมี่ยวส้$= 34;นตื่นบรรท&#= 3617;ขึ้นในตอนเ= ช้า ก็ไปตักน้ำŭ= 1;นบ่อเพื่อจ= 632;นำมาใส่ตุ่&= #3617; ก็ปรากฎว่ามีน้ำเต= 655;มตุ่มเสียแ&= #3621;้ว ในพระทัũ= 8;รู้สึกแปล= 585;ใจ

เมื่= อเสด็จไปทีŭ= 6;กองฟืนก็ปรากฎว่$= 34;ฟืนถูกผ่าเ&#= 3619;ียบร้อยแล้= ว พระองค์จึงŭ= 2;ด้ถามไถ่เจ= 657;าหน้าที่โร&= #3591;ครัวว่า น้ำในตุ่มใŦ= 8;รเป็นคนตัก กองฟืนใครเũ= 1;็นคนผ่า รีบ ๆ บอกมาโดยเรŭ= 5;ว อย่าได้เพิŭ= 6;มโทษแก่ฉัน= 629;ีกเลย คนพวกนั้นตŭ= 6;างก็ว่าพวก= 648;ขาเพิ่งตื่&= #3609;นอน ไม่มีใครไปŨ= 7;ำงานเช่นนั= 657;น ถ้าหากคิดจū= 2;ทำก็ไม่มีใ= 588;รทำได้รวดเ&= #3619;็วปานนั้น ชั่วเวลาเพū= 7;ยงไม่กี่นา= 607;ีจะสามารถท&= #3635;งานได้มากม= ;ายเช่นนั้น เรื่องนี้แũ= 1;ลกประหลาดห= 619;ือว่าที่โร&= #3591;ครัวมีสิ่ง= ;ศักดิ์สิทธ$= 36;์ ทุกคนต่างโŧ= 2;ษขานไปทั่ว หย่งเหลียนŦ= 5;็อาศัยโอกา= 626;นี้พูดว่า พระธิดาเพคū= 2; บ่าวมีความŦ= 8;ิดเห็นว่า เรื่องนี้มū= 6;ใช่มีใครช่= 623;ยพระธิดาทำ&= #3627;รอก และไม่แปลกŪ= 9;ะไร เป็นเพราะพũ= 9;ะธิดามีควา= 617;ศรัทธากราบ&= #3652;หว้พระ พระพุทธเจ้ū= 4;ได้เห็นควา= 617;จริงใจของอ&= #3591;ค์หญิง

ดังน= ั้นจึงประธū= 4;นพุทธานุ$= 16;าพ แอบช่วยองคŮ= 0;หญิงก็อาจเ= 611;็นได้ พระองค์ลองŨ= 4;ูอย่างเงีย= 610; ๆ ไปก่อน ถ้าหากแต่ลū= 2;วันยังเป็น= 648;ช่นนี้อยู่&= #3629;ีก ก็ต้องถือวŭ= 6;าพุทธานุ$= 16;าพได้คุ้มค&#= 3619;องอย่างไม่= ต้องสงสัย พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 615;ังแล้วก็ได&= #3657;แต่พยักหน้= ;าโอษฐ์ก็ท่$= 29;งพระนามพระ&#= 3614;ุทธะเป็นกา= รแสดงคาราวū= 2; ตอนนี้องค์Ū= 7;ญิงไม่ต้อง= 605;ักน้ำ ไม่ต้องผ่าũ= 5;ืนแล้ว งานหนักที่Ŭ= 8;คยทำประจำก= 655;หมดไปแล้ว เวลาว่างทีŭ= 6;เหลืออยู่ก= 655;มาก องค์หญิงก็ŭ= 2;ม่เอาเวลาท= 637;่ว่างไปสวด&= #3617;นต์ไหว้พระ ก็ยังทำตามŦ= 8;ำสั่งของรา= 594;าเมี่ยวจ้$= 23;น เมื่อมีเวลū= 4;ว่างก็ไปทอ= 611;่านโดยไม่ห&= #3618;ุดพัก พนักงานหลาũ= 8;คนเห็นดังน= 633;้นก็เกิดคว&= #3634;มเคารพนับถ= ;ือพระองค์ท$= 37;่ยึดถือสัจ&#= 3592;ะ และปฏิบัติŨ= 5;่อพระองค์ด= 640;จดั่งพุทธอ&= #3591;ค์ ตั้งแต่นั้Ũ= 9;มา ทุก ๆ วันจะช= 656;วยพระองค์ต&= #3633;กน้ำผ่าฟืน พระธิดาŬ= 8;มี่ยวส้าน= 648;ห็นเช่นนั้&= #3609;ทุกวัน ก็คิดว่าเปŭ= 5;นพุทธานุ$= 16;าพจริง ๆ

ดังน= ั้นนอกจากสŪ= 3;ดมนต์ไหว้พ= 619;ะอย่างจริง&= #3651;จที่ช่วยปก= ;ป้องแล้ว ส่วนเรื่องŪ= 9;ื่น ๆ นั้นก็ไม่$= 52;ปไต่ถาม องค์หญิงซึŭ= 6;งฉลาดปราดเ= 611;รื่อง ทำไมเรื่องŬ= 8;ล็ก ๆ เหล่านี้จ$= 32;เดาไม่ออกห&#= 3619;ือว่าเป็นแผนการณ์ของพวกเขา พระองค์มีใŧ= 2;อยู่กับพุท= 608;ะเท่านั้น จึงไม่ดื้อŨ= 4;ึงเอาเรื่อ= 591; เมื่อได้ฟัŧ= 1;เรื่องของห= 618;่งเหลียนแล&= #3657;วก็ไม่ใส่ใ= ;จไปที่อื่น$= 29;ีก ดังนั้นจึงŭ= 2;ม่ได้ทำลายแผนการณ์ของพวกเขา เมื่อพระธิŨ= 4;าเมี่ยวส้$= 34;นมีเวลามา&#= 3585;มายเพิ่มขึ= ้น ก็เอาพรū= 2;ทัยมาที่โ= 619;งครัว ปกติ ครอบคร$= 33;วที่มั่งคั&#= 3656;งมักจะสุรุ= ่ยสุร่ายอยŬ= 1;่แล้ว นับประสาอะŭ= 2;รกับโรงครั= 623;ของราชวัง องค์หญิงเหŭ= 5;นสภาพการฆ่= 634;เป็ดฆ่าไก่&= #3649;ล้วรู้สึกเ= ;วทนามีใจสง$= 26;ารยิ่งนัก พระองค์จึงŨ= 9;ำไปสวดคาถา= 648;กิดใหม่หลา&= #3618;ร้อยแผ่นมา= ;สวดให้กับส$= 33;ตว์เหล่านั&#= 3657;น

ทั้ง= ยังพบพวกเขū= 4;ไม่เห็นคุณ= 588;่าในเมล็ดข&= #3657;าว ทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ จึงใช้ปิย$= 23;าจากล่าวเต&#= 3639;อนพวกเขาให= ้รักสงวนในŦ= 6;้าวปลาอาหา= 619; อีกด้านหนึŭ= 6;งก็คอยเก็บ= 614;วกข้าวเย็น&= #3607;ี่เหลือทิ้= ;ง เอามาตากแหŭ= 7;งแล้วเก็บเ= 586;้ากระสอบ ข้าวเปลือกŨ= 7;ี่ติดอยู่ก= 633;บฟางข้าวพร&= #3632;องค์ก็เก็บ= ;ขึ้นไว้ ทั้งหมดนี้Ŭ= 8;ป็นงานประจ= 635;วันของพระอ&= #3591;ค์ เวลาผ่านไปũ= 9;วดเร็วตั้ง= 649;ต่องค์หญิง&= #3617;าดูแลโรงคร= ;ัวเป็นเวลา$= 27;นึ่งปี ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนก็เ= 619;ียกนางหย่ง&= #3648;หลียนซึ่งส= ;่งมากำกับด$= 41;แลมาสอบถาม หากแต่นางหũ= 8;่งเหลียนเอ= 591;ก็ถูกพระธิ&= #3604;ากล่อมเกลา= ;ไปเรียบร้อ$= 18;แล้ว ทั้งสองคนมū= 7;จิตใจที่ปร= 632;ทับต่อกันจ&= #3638;งรายงานปกป= ;้องพระธิดา มีหรือที่จū= 2;กล่าวร้ายต= 656;อพระธิดา

เมื่= อราชาเมี่ยวจ้$= 23;นได้ฟังแล&#= 3657;ว ในพระทัũ= 8;แม้จะไม่พ= 629;พระทัยแ$= 05;่เมื่อเห็น&#= 3614;ระธิดาอดทน= ต่อความทุกŦ= 6;์ยากลำบากเ= 594;่นนั้นได้ ก็ไม่รู้สึŦ= 5;เจ็บแค้นแต= 656;ประการใด หากแต่รู้สū= 8;กนิยมชมชอบ= 651;นความอุตสา&= #3627;ะของพระธิด= ;าก็ได้แต่ท$= 29;ดถอนพระทัย พ= 619;ะองค์รู้แล&= #3657;วว่าความหว= ;ังเมื่อครั$= 57;งกระโน้นไม&#= 3656;มีทางสำเร็= จแล้วตลอดไũ= 1; แต่ก็ยังปลŧ= 1;ไม่ตกอยู่บ= 657;าง ประจวบกับเŨ= 7;ศกาลหยวนเซ= 637;ยว (กลางเดือนอ$= 57;าย) ในราชวังจะũ= 7;ีการประดับ= 611;ระดาโคมประ&= #3607;ีป อาศัยพระธิŨ= 4;าใหญ่และรอ= 591;เข้ามาร่วม&= #3593;ลองงานโคมป= ;ระทีปก็ทรง$= 23;านให้พระธิ&#= 3604;าทั้งสองออ= กไปปลอบประŭ= 0;ลมพระธิดาเมี่ยวส้$= 34;นอีกครั้ง จะว่าประกาũ= 9;ใดก็สุดแท้= 649;ต่ความสามา&= #3619;ถของพระธิด= ;าทั้งสอง เมื่อพระธิŨ= 4;าทั้งสองได= 657;รับคำสั่งจ&= #3634;กพระบิดาแล= ;้วก็เสด็จไ$= 11;ยังห้องบรร&#= 3607;มของพระธิด= าเมี่ยวส้$= 34;น พี่น้องได้ũ= 4;บหน้ากันก็= 607;ักทายกันสั&= #3585;ครู่หนึ่ง

ต่อม= าก็ค่อย ๆ หันมาพูดอ$= 18;่างเป็นงาน&#= 3648;ป็นการ องค์หญิงเมี่ยวส้านไม่รอให้เส&= #3604;็จพี่ทั้งส= ;องเอ่ยวจีร$= 37;บชิงพูดก่อ&#= 3609;ว่า ความหวังดีŦ= 6;องเสด็จพี่= 609;้องเล็กรู้&= #3627;มดแล้ว เป็นเพราะนŭ= 7;องเล็กได้ต= 633;ดสินใจแล้ว ย่อมจะไม่มū= 7;การเปลี่ยน= 649;ปลงกลางคัน หากเสด็จพีŭ= 6;ยังรักและเ= 629;็นดูและเห็&= #3609;แก่สายเดลือดเดี$= 18;วกันละก็ช่&#= 3623;ยทูลเสด็จพ= ่อด้วยปิยวū= 4;จา อ้อนวอนให้Ũ= 9;้องเล็กได้= 610;ำเพ็ญตามปณ&= #3636;ธาน ให้เสด็จพ่Ū= 9;ช่วยสร้างว= 633;ดให้น้องเล&= #3655;ก จะได้มีสถาŨ= 9;ที่ขำเพ็ญ ก็จะเป็นพรū= 2;คุณอย่างยิ= 656;ง บุญกุศลอันŨ= 9;ี้ดีกว่าสร= 657;างเจดีย์เจ&= #3655;ดชั้นเสียอ= ;ีก หวังให้เสดŭ= 5;จพี่ทั้งสอ= 591;ส่งเสริมให&= #3657;สำเร็จ เมื่อพระธิŨ= 4;าเมี่ยวอ$= 36;นเมี่ยวห$= 18;วนได้ฟังน้&#= 3629;งเล็กพูดเช= ่นนี้ ก็รู้ว่าปลŪ= 9;บเตือนไม่ส= 635;เร็จพูดไปก&= #3655;ไร้ประโยชน= ;์ ก็เลยพูดสัŭ= 7;น ๆ ไม่กี่คำแ$= 21;้วก็อำลากล&#= 3633;บ

เมื่= อเข้าเฝ้าเŪ= 6;ด็จพ่อแล้ว= 585;็เล่าเรื่อ&= #3591;ให้ฟังทั้ง= ;หมด ก่อนที่จะกŪ= 1;ับพระธิดาเมี่ยวอิ$= 09;ก็ยังปลอบ&#= 3611;ระโลมราชาเมี่ยวจ้$= 23;นว่า ตามที่ลูกหŧ= 7;ิงเห็นมาน้= 629;งสามไม่มีท&= #3634;งกลับใจแน่= ;แล้ว อย่างไรน้อŧ= 1;สามก็ยังเป= 655;นลูกแท้ ๆ ของเสด็จพ$= 56;อ หากยังให้นŭ= 7;องเล็กตกระ= 585;ำลำบากใโรงครั$= 23;เช่นนั้น อีกก็สู้ส่ŧ= 1;เสริมให้เธ= 629;ได้สมปรารถ&= #3609;าตามปณิธาน ให้เธอได้ไũ= 1;ปลงผมเพื่อ= 605;ัดอายตนะ ภายภาคหน้าŧ= 2;ะได้สำเร็จ= 617;รรคผล เมื่อบรรลุũ= 7;รรคผลแล้ว เสด็จพ่อก็ũ= 4;ลอยมีกุศลไ= 611;ด้วย พระธิดารองŦ= 5;็ทรงสนับสน= 640;นด้วย ราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนจะก= 621;ับใจหรือไม&= #3656; ได้แต่โยกศรีษะไป$= 17;า นั้นคือ ศร&= #3633;ทธามั่นสาม= ;ารถซาบซึ้ง ทองในหินก็Ŭ= 8;ผยออกมา