ตอนที่ 13

ตอน&= #3607;ี่ 13= มี$= 04;ทดสอบตัดหก&#= 3629;ายตนะ สู่ศูนย์ตาŬ= 8;พ่งไตรภูมิ= 651;นความเงียบ<= /span>

&= #3585;ล่าวฝ่ายหม= ;ู่ชนที่แห่$= 49;หนมาเฝ้าชม&#= 3614;ระบารมีองค= ์หญิงเนื่อŧ= 1;จากมีเป็นจ= 635;นวนมาก ดังนั้นทุกũ= 8;่างก้าวที่= 614;วกเขาเหยีย&= #3610;ผ่านประดุจ= ;ลูกคลื่นที$= 56;ถาโถม จึงทำให้ดอŦ= 5;ไม้ในลานวั= 604;แหลกลานไปต&= #3634;มแรงเท้า ราวลูกกรงทū= 7;่แกะสลักก็= 614;ังไปบ้าง ทั้งนี้มิใŧ= 4;่พวกเขามีอ= 585;ุศล หากแต่พวกเŦ= 6;ามีสายใยไม= 605;รีต่อองค์ห&= #3597;ิงต่างหาก ต่อมาเมื่อŭ= 2;ด้ยินว่าพร= 632;ราชาจะเสด็&= #3592;มา พวกเขาเกรงũ= 4;ระอาญา จึงได้แยกยŭ= 7;ายหลบหนีกั= 609;ไป อันที่จริงŭ= 1;นขณะนั้นรา= 594;าเมี่ยวจ้ว&= #3609;เพิ่งจะเสด= ;็จออกจากมห$= 34;ราชวังเท่า&#= 3609;ั้น เมื่อองค์หŧ= 7;ิงเมี่ยวส้= 634;นได้ยินเสด&= #3655;จพ่อเสด็จม= ;า จึงรีบผลุนũ= 2;ลันลุกขึ้น เสด็จนำพวกũ= 6;ิกษุณีออกจ= 634;กห้องฌาน เสด็จมายังũ= 1;ระตูวัดเพื= 656;อเตรียมตัว&= #3619;ับเสด็จ เสด็จมายังũ= 1;ระตูวัดเพื= 656;อเตรียมตัว&= #3619;ับเสด็จ เสด็จรออยูŭ= 6;นานประมาณห= 609;ึ่งชั่วยาม<= /span>

จึงแ= ลเห็นเหล่าũ= 7;้าเร็วมาถึ= 591; ติดตามด้วยŦ= 5;องกำลังรัก= 625;าพระองค์ ดุจผึ่งกรูŦ= 5;ันมา ถือกระถางกū= 5;ยานที่ควัน= 627;อมไหลเวียน&= #3617;าตามลม เมื่อขบวนเŪ= 6;ด็จมาถึง เหล่ามหาเสŨ= 9;าบดีก็หลบเ= 586;้าด้านหลัง องค์หญิงเมū= 7;่ยวส้านเสด= 655;จนำเหล่าภิ&= #3585;ษุณีคุกเข่= ;าลงรับเสด็#= 92; ฝูงชนที่เฝŭ= 7;าดูพระราชพ= 636;ธีก็นั่งลง&= #3610;นสองฟากทาง= ;เงียบสงบไร$= 57;เสียงพูดคุ&#= 3618; รถพระที่นัŭ= 6;งของราชาเม= 637;่ยวจ้วนได้&= #3586;ับเข้าไปหย= ;ุดนิ่งที่ห$= 09;้าวิหารจาต&#= 3640;มหาราชา พระราชาเสดŭ= 5;จลงจากรถพร= 632;ที่นั่งแล้&= #3623;เสด็จเข้าไ= ;ปพักพระอิร$= 36;ยาบถในห้อฌ&#= 3634;น เหล่ามหาเสŨ= 9;าบดีก็พักอ= 618;ู่ข้าง ๆ พระธิดาสา$= 17;เสด็จเข้าเ&#= 3613;้าพระราชาอ= ีกครั้งหนึŭ= 6;งภายหลังถว= 634;ยบังคมแล้ว&= #3585;็เสด็จรออย= ;ู่ข้าง ๆ ราชาเมี่ย$= 23;จ้วนนั่งพั&#= 3585;อิริยาบถได= ้สักครู่หนū= 8;่งจึงมีรับ= 626;ั่งให้เตรี&= #3618;มจุดธูปเที= ;ยนเพื่อจะเ$= 26;ด็จไปถวายบ&#= 3633;งคมพระพุทธ= ปฏิมา

หลัง= จากนั้นก็จū= 2;ทำพิธีปลงพ= 619;ะเกศาพระธิ&= #3604;าสาม เหล่ามหาดเŪ= 1;็กขานรับพร= 657;อมกัน สักครู่หนึŭ= 6;งก็มีรายงา= 609;ว่า ทุกอย่างตรū= 2;เตรียมเรีย= 610;ร้อยแล้วพร&= #3632;เจ้าคะ ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนจึงทรงล= 640;กจากที่ประ&= #3607;ับแล้วเสด็= ;จนำพระธิดา$= 26;าม มายังหน้าพũ= 9;ะพุทธปฏิมา= 651;นโบสถ์ ข้าราชบริพū= 4;รฝ่ายบู๊แล= 632;ฝ่ายบู๊นนั&= #3610;ร้อยตามเสด= ;็จ เมื่อจุดธูũ= 1;ถวายบูชาพร= 632;ปฎิมาแล้วก&= #3655;เสด็จไปยัง= ;ห้องพระอรห$= 33;นต์ ทรงจุดธูปถŪ= 3;ายบูชาพระอ= 619;หันต์แล้วก&= #3655;เสด็จไปยัง= ;ห้องอาราม ทรงจุดธูปถŪ= 3;ายบูชาพระต= 656;าง ๆ จากนั้นก็$= 48;สด็จไปสักก&#= 3634;ระท้าวมหาร= าชทั้งสี่ทū= 7;่วิหารจาตุ= 617;หาราช หลังจากนั้Ũ= 9;ก็ให้เหล่า= 617;หาเสนาบดีเ&= #3586;้าถวายบูชา= ;ในที่ต่าง ๆ ด้วย

หลัง= จากนั้นก็ใŪ= 7;้เหล่ามหาเ= 626;นาบดีเข้าถ&= #3623;ายบูชาในที= ;่ต่าง ๆ ด้วย หลังจ= 634;กนั้นจึงกล&= #3633;บมายังโบสถ= ;์อีกครั้งห$= 09;ึ่ง เหล่าพระภิŦ= 5;ษุณีก็ตีระ= 590;ังลั่นกลอง&= #3649;ล้วก็สวดมน= ;ต์ด้วยเสีย#= 91;อันแจ่มใส ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนทรงประท= 633;บนั่งอยู่ข&= #3657;างหน้าสุด พระธิดาเมีŭ= 6;ยวอินประทั= 610;ยืนอยู่ด้า&= #3609;หน้า ในพระหัตถ์Ũ= 7;รงถือถาดหย= 585;ซึ่งมีพระข&= #3619;รค์ทองคำอั= ;นคมกริบวาง$= 29;ยู่ พระธิดาเมีŭ= 6;ยวหยวนก็ปร= 632;ทับยืนอยู่&= #3604;้สนหน้าด้ว= ;ย ในพระหัตถ์Ũ= 7;ั้งสองอุ้ม= 610;าตรซึ่งมีน&= #3657;ำใสสะอาดอย= ;ู่ครึ่งบาต$= 19; แม่อุปถัมภŮ= 0;และหย่งเหล= 637;ยนก็ยืนอยู&= #3656;สองข้าง คนหนึ่งในมū= 9;อถือจีวรสี= 648;หลือง

อีกค= นหนึ่งถือพũ= 9;ะมาลาและรอ= 591;พระบาท ทุกคนต่างตū= 3;้งอกตั้งใจ= 629;ย่างสงบ ตาเพ่งที่จũ= 7;ูก จมูกเพ่งทีŭ= 6;ใจ เงียบสนิทปũ= 9;าศจากเสียง ขณะนั้นพระŨ= 8;ิดาสามกำลั= 591;อยู่ในห้อง&= #3586;องสงฆ์ เปลี่ยนฉลอŧ= 1;พระองค์เป็= 609;สามัญชนและ&= #3611;ะปนอยู่ท่า= ;มกลางหมู่ภ$= 36;กษุณี ซึ่งต่างก็Ŧ= 5;ำลังสวดพระ= 614;ุทธคุณ เหล่าเสนาบŨ= 4;ีในโบสถ์ก็= 586;านดังว่า ได้มหาอุดมŪ= 0;กษ์แล้ว พระราชาเมีŭ= 6;ยวจ้วนมีรั= 610;สั่งให้องค&= #3660;หญิงเมี่ยว= ;ส้านเสด็จเ#= 86;้าโบสถ์เพื&#= 3656;อเริ่มมหาพ= ิธีอุปสมบท ขณะนั้นเจ้ū= 4;พนักงานได้= 606;ือริ้วธงคู&= #3656;หนึ่ง ติดตามด้วยŦ= 5;ระถางกำยาน= 588;ู่หนึ่งเข้&= #3634;ไปในหมู่ภิ= ;กษุณี แล้วนำเสด็ŧ= 2;พระธิดาสาม= 617;ายังหน้าพร&= #3632;พักตร์ราชา= ;เมี่ยวจ้วน องค์หญิงเมū= 7;่ยวส้านทรง= 588;ุกเข่าลงถว&= #3634;ยบังคมเสด็= ;จพ่อ ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนทรงตรัส= 623;่า ลูกเอ๋ย !

ขณะน= ี้ ข้ากับเจ้าŦ= 5;็ยังเป็นพ่= 629;ลูกกันอยู่ อีกครู่หนึŭ= 6;งก็จะเป็นค= 609;แปลกหน้าแล&= #3657;ว แต่เมื่อเจŭ= 7;าบรรพชาแล้= 623; ขอให้ตั้งใŧ= 2;บำเพ็ญ พุทธธรณีกวŭ= 7;างใหญ่สว่า= 591;ไสว เพื่อให้ชนũ= 9;ุ่นหลังเคา= 619;พบูชา ขอให้เจ้าสū= 4;มารถบรรลุส= 633;มมามรรคสำเ&= #3619;็จเป็นพุทธ= ;ะ เพื่อเผยแพũ= 9;่พุทธธรรมใ= 627;้ไพศาลช่วย&= #3650;ปรดผู้คน ตอนนี้ให้เŧ= 2;้าไปที่หน้= 634;องค์พระปฏิ&= #3617;า ตั้งใจศรัทŨ= 8;ากล่าวให้ป= 603;ิธาน เสร็จแล้วใŪ= 7;้พ่อได้ปลง= 612;มให้แก่เจ้&= #3634;เอง พระธิดาก้มŪ= 1;งกราบสามคร= 633;้ง แล้วทรงลุกŦ= 6;ึ้นเสด็จไป= 618;ังหน้าองค์&= #3614;ระพุทธปฏิม= ;า ทรงทรุดกายŪ= 1;งกราบแล้วถ= 623;ายสัตย์ปฏิ&= #3597;ญาอย่างเงี= ;ยบ ๆ เมื่อให้ป$= 03;ิธานเรียบร&#= 3657;อยแล้วก็กล= ับมายังที่ũ= 1;ระทับของรา= 594;าเมี่ยวจ้ว&= #3609; แล้วทรุดตัŪ= 3;คุกเข่าลงต= 656;อหน้าพระพั&= #3585;ตร์ ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนทรงถือม= 637;ดทองจากถาด&= #3627;ยก พระหัตถ์อีŦ= 5;ข้างหนึ่งก= 655;ทรงแยกพระเ&= #3585;ศาออกเป็นส= ;ี่ปอย เพื่อให้เหŭ= 5;นกลางกระหม= 656;อมชัดเจน

จากน= ั้นก็โกนพรū= 2;เกศาพอเป็น= 614;ิธีสามครั้&= #3591; การครั้งนีŭ= 7;ทำให้พระทั= 618;วาบหวิว ชลเนตรที่รŭ= 7;อนไหลรินออ= 585;มา มีดในพระหัŨ= 5;ถ์อ่อนระทว= 618; ราวจะหลุดจū= 4;ก อยากจะตรัสŦ= 5;็ตรัสไม่ออ= 585; พระภิกษุณีŨ= 7;ี่ยืนอยู่ข= 657;าง ๆ เมื่อเห็น$= 48;หตุการณ์อย&#= 3641;่ในสภาวะเช= ่นนี้ เกรงว่ามีดŨ= 7;องจะหลุดจา= 585;พระหัตถ์จึ&= #3591;เดินเข่าเข= ;้าไปใกล้ ๆ แล้วรับมี$= 04;ทองจากพระห&#= 3633;ตถ์ราชาเมี= ่ยวจ้วน แล้วก็โกนพũ= 9;ะเกศาขององ= 588;์หญิงเมี่ย&= #3623;ส้านต่อไป เวลาผ่านไปŧ= 4;ั่วครู่เดี= 618;วก็โกนพระเ&= #3585;ศาออกหมด ราชาเมี่ยวŧ= 2;้วนก็ทรงรั= 610;ผ้าขนหนูจา&= #3585;พระหัตถ์พร= ;ะธิดารอง ทรงชุบน้ำจū= 4;กบาตรแล้วท= 619;งเช็ดลงบนก&= #3619;ะหม่อมโดยร= ;อบ จากนั้นก็นū= 5;จีวรมาฉลอง= 651;ห้เสร็จ แล้วก็นำพรū= 2;มาลาและรอง= 614;ระบาทมาให้&= #3648;ปลี่ยน หลังจากองคŮ= 0;หญิงเมี่ยว= 626;้านฉลองครบ&= #3648;ครื่องเสร็= ;จเรียบร้อย$= 49;ล้วก็พนมมื&#= 3629;ไหว้ราชาเม= ี่ยวจ้วนเปŭ= 5;นการขอบพระ= 588;ุณ ทรงลุกขึ้นũ= 8;ืนแล้วไหว้= 614;ระพุทธปฏิม&= #3634;

ขณะน= ี้เธอเหมือŨ= 9;ภิกษุณีทั้= 591;หลายแล้ว เมื่อภาวะกū= 4;ลมาถึงจุดน= 637;้แล้ว ราชาเมี่ยว จ้วนก็มิอาŧ= 2;ประทับอยู่= 609;านได้ จึงมีรับสัŭ= 6;งให้เสด็จก= 621;ับวัง พระธิดาอีกŪ= 6;องพระองค์ก= 655;เสด็จตามหล&= #3633;งไป ภิกษุณีเมีŭ= 6;ยวส้านนำเห= 621;่าภิกษุณีไ&= #3611;ยังหน้าวิห= ;ารจาตุมหาร$= 34;ชแล้วคุกเข&#= 3656;าลงพื้น ภิกษุณีเมีŭ= 6;ยว ส้านทรงกล่ū= 4;วว่า ขอนำเหล่าภū= 6;กษุณีทั้งห= 617;ดส่งเสด็จร&= #3634;ชา ขอให้พระราŧ= 4;าทรงพระเจร= 636;ญยิ่งยืนนา&= #3609; ทั้งราชาเมū= 7;่ยวจ้วนและ= 614;ระธิดาทั้ง&= #3626;องเมื่อได้= ;ฟังคำกล่าว#= 86;านเช่นนี้ใ&#= 3609;พระทัยรู้ส= ึกกระอักกรū= 2;อ่วนตรัสไม= 656;ถูก ตรัสอะไรไมŭ= 6;ออกอีกแล้ว ได้แต่โบกพũ= 9;ะหัตถ์ไหว ๆ แล้วก็เสด็ŧ= 2;ขึ้นรถพระท= 637;่นั่งจากไป เมื่อทุกคนŦ= 5;ลับไปหมดแล= 657;ว ภิกษุณีเมีŭ= 6;ยวส้านจึงท= 619;งขยับกายลุ&= #3585;ขึ้น แล้วเสด็จนū= 5;เหล่าภิกษุ= 603;ีกลับเข้าไ&= #3611;ในวัด เหล่าประชาŧ= 4;นเห็นว่างา= 609;พิธีสิ้นสุ&= #3604;ลงแล้ว ไม่มีอะไรจū= 2;ให้ดูอีกจึ= 591;พากันจูงไม&= #3657;จูงมือกันแ= ;ละจากที่นั$= 56;นไป ไต้ซือเมี่ũ= 8;วส้านตั้งใ= 592;บำเพ็ญอย่า&= #3591;สงบในวัดจิ= ;นกวงหมิง

นอกจ= ากนี้ยังมีŬ= 9;ม่อุปถัมภ์= 649;ละหย่งเหลี&= #3618;นเป็นเพื่อ= ;น สำหรับคนรัũ= 0;ใช้ก็ล้วนแ= 605;่เป็นคนเก่&= #3634;แก่จากราชส= ;ำนัก ดังนั้นพระŪ= 9;งค์จึงเห็น= 623;่าวัดจินกว&= #3591;หมิงนี้ดุจ= ;แดนสุขาวดี$= 14;ุทธภูมิดี ๆ นี่เอง ส่ว= 609;เหล่าภิกษุ&= #3603;ีถึงแม้จะส= ;วดมนต์ได้ แต่ยังไม่มū= 7;ความรู้สึก= 621;ึกซึ้งในพุ&= #3607;ธธรรม ด้วยเหตุนีŭ= 7;นอกจากสวดม= 609;ต์ไหว้พระท&= #3635;สมาธิแล้ว เวลาที่เหลū= 9;อว่างก็จะบ= 619;รยายธรรมให&= #3657;พวกเขาฟัง ชี้แนะจุดสū= 5;คัญของธรรม= 632; และวันที่ลŧ= 1;ท้ายด้วย 3 6 9 ซึ่งกำ$= 27;นดให้เป็นว&#= 3633;นบรรยายธรร= มให้ทุกคนใŨ= 9;วัดฟัง รวมทั้งอุบū= 4;สกอุบาสิกา= 607;ี่อาศัยอยู&= #3656;ในละแวดนั้= ;นที่สนใจมา$= 15;ังธรรม ก็ยินดีต้อŨ= 9;รับ ทั้งยังได้Ũ= 5;ระเตรียมอา= 627;ารเจให้พวก&= #3648;ขาได้รองท้= ;องบ้าง

ดังน= ั้นเมื่อถึŧ= 1;วันที่ลงด้= 634;นด้วย 3 6 9 อันเป็$= 09;วันบรรยายธ&#= 3619;รมก็จะมีหม= ู่ชนจำนวนมū= 4;กที่อยู่ทั= 657;งไกลและใกล&= #3657; ต่างพากันมū= 4;เป็นกลุ่ม ๆ ซึ่งความห$= 23;ังในครั้งแ&#= 3619;กก็เพียงเพ= ื่อได้กินอū= 4;หารเจเท่าน= 633;้น มิใช่มีควาũ= 7;ศรัทธาสนใจ= 629;ยากฟังธรรม&= #3585;็หาไม่ แต่เมื่อไดŭ= 7;ถูกไต้ซือเ= 617;ี่ยวส้านอง&= #3588;์นี้ซึ่งมี= ;โอษฐ์เป็นพ$= 19;สวรรค์สั่ง&#= 3626;อนกล่อมเกล= าจนทำให้พวŦ= 5;ปัญญาทึบค่= 629;ย ๆ เข้าใจกระจŭ= 6;างแข้งขึ้น จนในที่สุดŪ= 7;ลายคนเกิดป= 633;ญญาเห็นธรร&= #3617; เกิดความศรū= 3;ทธาอย่างลึ= 585;ซึ้ง ซึ่งในตอนแũ= 9;กที่มาเพรา= 632;หวังลาภปาก พอมาถึงตอนŨ= 9;ี้ถูกธรรมก= 621;่อมเกลาแล้&= #3623; การมาก็เพืŭ= 6;อฟังการบรร= 618;ายธรรมเป็น&= #3626;ำคัญ เท่านั้นยัŧ= 1;ไม่พอยังช่= 623;ยกระจายข่า&= #3623;ออกไปด้วยว= ;่า วันที่ลงท้ū= 4;ยด้วย 3 6 9 เป็นวั$= 09;บรรยายธรรม&#= 3626;ำหรับประชา= ชน ผู้คนที่มาũ= 5;ังธรรมก็เพ= 636;่มมากขึ้นท&= #3640;กครั้ง เหมือนกับรŭ= 6;มเงาของภูเ= 586;าที่ทอดเงา&= #3621;งบนทางเดิน= ;ทยอยตามกัน$= 17;าไม่ขาดสาย

ทำให= ้ผู้ที่นับŨ= 6;ือพุทธศาสน= 634;ก็ค่อยเพิ่&= #3617;ขึ้น โดยปกติแล้Ū= 3;ผู้ที่ออกบ= 619;รพชาแล้วก็&= #3592;ะได้รับการ= ;อุปัฏฐากทุ#= 85;สารทิศ แต่ทำไมพระŪ= 9;งค์จึงปฏิบ= 633;ติตรงกันข้&= #3634;มกับอุปัฏฐ= ;ากคนทั่วไป$= 48;ล่า ทั้งนี้เพรū= 4;ะวัดจินกวง= 627;มิงแห่งนี้&= #3617;ีไร่นาสาโท= ;ดี ๆ นับพันไร่ = 585;ารเก็บเกี่&= #3618;วอุดมสมบูร= ;ณ์ จึงไม่ต้องŪ= 9;าศัยชาวบ้า= 609;อุปัฏฐากเป&= #3655;นประการแรก ประการที่สŪ= 9;งวัตถุประส= 591;ค์ของไต้ซื&= #3629;เมี่ยวส้าน= ;ต้องการกล่$= 29;มเกลาผู้ด้&#= 3629;ยปัญญา ฉุดช่วยให้ũ= 4;้นทุกข์ภัย ถ้าหากไม่กũ= 9;ะทำเช่นนี้= 585;็ไม่สามารถ&= #3607;ี่จะดึงดูด= ;ประชาชนแม้#= 92;ะได้เงินมา&#= 3617;ากก็ไร้ประ= โยชน์ สู้ทำอาหารŬ= 8;จเลี้ยงเขา= 626;ิ้นเปลืองก&= #3655;ไม่มากเท่า= ;ไร แต่สร้างบุŧ= 7;กุศลได้มาก มีความสุขขŨ= 9;าดไหนทำไมจ= 632;ไม่ทำเล่า เมื่อเป็นเŧ= 4;่นนั้นแล้ว พวกยากจนในŬ= 8;มืองก็ยังพ= 634;กันมาตามกิ&= #3605;ติศัพท์ เมื่อถึงวัŨ= 9;บรรยายธรรม ที่ชายเขาเũ= 8;โหม่วก็จะค= 638;กคักกันเป็&= #3609;พิเศษ วันเวลาผ่าŨ= 9;ไปรวดเร็ว ชั่วเวลาไมŭ= 6;นานก็ย่างเ= 586;้าฤดูหนาว ลมหนาวเหน็ũ= 0;เสียดแทงเข= 657;ากระดูก พวกที่ยากจŨ= 9;ที่ไม่มีเส= 639;้อสำลี ก็ไม่อาจทนŪ= 1;มหนาวจู่โจ= 617;เอาได้ จึงหลบอยู่Ŭ= 9;ต่ในบ้าน ไม่กล้าย่าŧ= 1;เท้าออกนอก= 611;ระตูบ้าน

ด้วย= เหตุนี้ผู้Ũ= 7;ี่จะมาฟังธ= 619;รมจึงลดน้อ&= #3618;ถอยไปในแต่= ;ละคราว ไต้ซือเมี่ũ= 8;วส้านรู้สึ= 585;เป็นกังวล เกิดจิตเมตŨ= 5;าสงสาร ถึงสั่งให้Ŧ= 8;นเข้าไปหาซ= 639;้อเสื้อผ้า&= #3626;ำลีในเมือง= ;มาหลายพับ แล้วลงมือตū= 3;ดเย็บด้วยต= 609;เอง ตัดเป็นชุดŭ= 1;หญ่เล็กนับ= 648;ป็นร้อย ๆ ชุดแล้วแบ$= 56;งให้เหล่าภ&#= 3636;กษุณีไปช่ว= ยเย็บ เวลาเพียงไũ= 7;่กี่วัน ก็ตัดเย็บเũ= 9;ียบร้อย ทั้งยังสั่ŧ= 1;ให้หุงต้มข= 657;าวต้มหม้อใ&= #3627;ญ่ไว้รอคอย= ;ให้พวกเขาม$= 34;รับประทานก&#= 3633;นให้อิ่มท้= องสักมื้อหŨ= 9;ึ่ง แล้วค่อยเขŭ= 7;าห้องฟังธร= 619;ม สำหรับผู้ทū= 7;่ไม่มีเสื้= 629;สำลีใส่มาก&= #3655;จะแจกให้เข= ;าชุดหนึ่ง เมื่อพวกเขū= 4;มีเสื้อสำล= 637;กันหนาวแล้&= #3623; แม้จะถูกลมŪ= 7;นาวพัดกระห= 609;่ำก็ไม่หวั&= #3656;นเกรง แถมยังมีข้ū= 4;วต้มร้อน ๆ รับประทานอū= 7;ก จึงไม่เป็นŦ= 5;ังวลอีกแล้= 623;

จึงท= ำให้ผู้เข้ū= 4;ฟังธรรมมีจ= 635;นวนเพิ่มมา&= #3585;ขึ้นเข้ามา= ;กอีก กิตติศัพท์ŭ= 2;ด้แพร่เข้า= 617;าในเมืองหล&= #3623;ง ต่างก็โจษขū= 4;นกันทั่วว่= 634;วัดจินกวงห&= #3617;ิงแห่งนี้เ= ;หมือนมูลนิ$= 08;ิการกุศล พวกที่ยากจŨ= 9;ข้นแค้นไม่= 617;ีที่จะพึ่ง&= #3614;ิง ทำให้ผู้เฒŭ= 6;าผู้แก่ทั้= 591;ที่อยู่ใกล&= #3657;และที่อยู่= ;ไกลก็มุ่งห$= 09;้าสู่วัดจิ&#= 3609;กวงหมิง ไต้ซือเมี่ũ= 8;วส้านพบเห็= 609;เข้าก็มีเม&= #3605;ตาสงสาร โดยเฉพาะภิŦ= 5;ษุณีชราที่= 629;ยู่ไกลกว่า&= #3619;้อยลี้มาหา= ;ก็รับเอาไว$= 57;หมด จะเลี้ยงอาŪ= 7;ารทั้งสามม= 639;้อ ถ้าหากพวกเŦ= 6;าไม่อยากจา= 585;ไปก็จะไม่ข&= #3633;บไล่ให้อยู= ;่ตามสบาย นานเท่าไหรŭ= 6;ก็ได้ ห้องฌานออกŧ= 2;ะกว้างขวาง= 619;ับรองพวกเข&= #3634;ได้อย่างเต= ;็มที่ แม้แต่คนแกŭ= 6;ที่อยู่ห่า= 591;ไกล และก็มีคนหŨ= 9;ุ่มสาวเด็ก= 648;ล็กรวมอยู่&= #3604;้วย

ภายใ= นวัดไม่สะดŪ= 3;กที่จะให้อ= 618;ู่ได้ไต้ซื&= #3629;เมี่ยวส้าน= ;ก็จะมอบไม้$= 52;ผ่ หญ้าแฝก และ$= 23;ัตถุก่อสร้&#= 3634;งต่าง ๆ ให้เรียกพวŦ= 5;เขาให้ไปเล= 639;อกที่ปลูกก&= #3619;ะท่อมอยู่ต= ;ามชายป่า แต่ละคนก็จū= 2;ได้รับมอบเ= 591;ินคนละเล็ก&= #3609;้อยสำหรับเ= ;ป็นทุนรอนไ$= 11;ทำมาหากินเ&#= 3617;ื่อเป็นเช่= นนี้เวลาผ่ū= 4;นไปไม่นานน= 633;ก ชายป่าที่เŦ= 8;ยเงียบเหงา= 649;ห่งนี้กลับ&= #3585;ลายเป็นหมู= ;่บ้านใหญ่ม$= 34;กขึ้นมา คนที่เข้ามū= 4;อยู่ล้วนได= 657;รับพระโพธิ&= #3626;มภารจากไต้= ;ซือเมี่ยวส$= 57;านทั้งนั้น ทุกคนต่างรŬ= 1;้สึกซาบซึ้= 591;ในพระมหากร&= #3640;ณาธิคุณ ตามที่พวกเŦ= 6;ายกย่องกัน= 623;่าเป็นพระร&= #3634;ชกฤษฎีกาที= ;่ดีเลิศ เมื่อถึงวัŨ= 9;กำหนดบรรยา= 618;ธรรม ไม่ว่าลูกเŪ= 1;็กเด็กแดงห= 619;ือหนุ่มสาว&= #3648;ฒ่าชรา ต่างก็เข้าŪ= 6;ู่ห้องบรรย= 634;ยธรรม มาฟังธรรมะŦ= 5;ัน ดังนั้นในปũ= 9;ะเทศซิ่นหล= 636;นกั๊วนี้ พวกที่กระจŭ= 6;างในธรรมกล= 633;บกลายเป็นพ&= #3623;กยากจนเหล่= ;านั้น นั่นคือ ผู้&= #3593;ลาดก็สามาร= ;ถกระจ่างได$= 57; ผู้โง่เขลาŦ= 5;็ต้องศรัทธ= 634;เชื่อถือ