ตอนที่ 14

ตอน&= #3607;ี่ 14= = ในสมาธิเกิŨ= 4;ปีติมารเข้= 634;แทรก เข้าสมาธิบū= 3;วขาวบานกลา= 591;ใจ

ที= ;่เชิงเขาเย$= 50;หม่ว ภายหลังได้ũ= 9;ับการสงเคร= 634;ะห์จากไต้ซ&= #3639;อเมี่ยวส้า= ;นแล้ว อาณาบริเวณŬ= 9;ห่งนี้ก็ได= 657;กลับกลายเป&= #3655;นหมู่บ้าน มีร้านค้าขū= 4;ย พวกเขาจะค้ū= 4;ขายเล็ก ๆ น้อย ๆ ซึ่งก็พอเพū= 7;ยงต่อการยั= 591;ชีพ มีความเป็นŪ= 9;ยู่อย่างสง= 610;สุข ซึ่งได้รับũ= 4;ระราชทานจา= 585;เมี่ยวส้าน&= #3652;ต้ซือทั้งส= ;ิ้น ดังนั้น พวกเขาจึงนū= 3;บถือพระองค= 660; มีความศรัทŨ= 8;าเป็นพิเศษ การบรรยายธũ= 9;รมของพระอง= 588;์ได้ซาบซึ้&= #3591;สู่ใจของพว= ;กเขายิ่งนั#= 85; ชั่วเวลาผ่ū= 4;นไปไม่นานน= 633;กที่อาณาบร&= #3636;เวณแห่งนี้= ;ได้กลับกลา$= 18;เป็นพุทธมณ&#= 3601;ลเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ไต้ซือเมี่ũ= 8;วส้านทรงปี= 605;ิยินดีในสภ&= #3634;พเช่นนี้ กล่าวถึงกาũ= 9;บำเพ็ญบุญก= 640;ศลของหย่งเ&= #3627;ลียนที่เจร= ;ิญก้าวหน้า$= 29;ย่างรวดเร็&#= 3623;

วันเ&= #3604;ียวไปไกลถึ= ;งพันลี้ อยู่มาวันหŨ= 9;ึ่งหย่งเหล= 637;ยนได้ทูลต่&= #3629;ไต้ซือเมี่= ;ยวส้านว่า ขณะที่หม่อũ= 7;ฉันกำลังเข= 657;าสมาธิอยู่&= #3651;นห้องฌานนั= ;้น ทันใดก็เหมū= 9;อนกับฝันแต= 656;ไม่ใช่ฝัน รู้สึกเหมืŪ= 9;นวิญญาณได้= 627;ลุดออกจากร&= #3656;าง ล่องลอยไปทū= 4;งทิศตะวันอ= 629;ก ไปไกลไม่รูŭ= 7;กี่พันลี้ จึงได้เห็นũ= 1;ระชาชนจำนว= 609;มากออกันอย&= #3641;่ตามชายฝั่= ;งทะเล แต่ละคนหน้ū= 4;ซีดขาว หม่อมฉันไดŭ= 7;ถามพวกเขาว= 656;าทำไมจึงตก&= #3607;ุกข์ได้ยาก= ;ขนาดนี้ พวกเขาแย่งŦ= 5;ันพูดว่า พวกเราบ้านŬ= 9;ตกสาแหรกขา= 604; เพราะประเทŪ= 4;มีสงครามรบ= 614;ุ่งกันมาหล&= #3634;ยปี จนทำให้ไม่Ū= 6;ามารถทำไร่= 652;ถหว่านได้ จึงไม่มีอาŪ= 7;ารและเครื่= 629;งนุ่งห่ม เพื่อหลบภัũ= 8;สงครามกันจ= 638;งได้หนีกัน&= #3617;าที่นี่ เมื่อมาถึงŨ= 7;ี่นี่แล้ว
แม้จะพ้น= 592;ากภัยสงครา&= #3617; แต่ก็มีควาũ= 7;ทุกข์ยาก พื้นดินขาดŦ= 8;วามอุดมสมบ= 641;รณ์ หม่อมฉันเหŭ= 5;นพวกเขาแทะ= 585;ินรากไม้ เปลือกไม้ เพื่อประทัŧ= 1;ความหิวโหย เอาใบไม้มาũ= 1;กปิดร่างกา= 618; เมื่อเทียบŦ= 5;ับพวกชาวบ้= 634;นที่เขาเยโ&= #3627;ม่วแล้ว ผิดกันราวสŪ= 3;รรค์กับนรก= 648;ลยทีเดียว ที่น่าสงสาũ= 9;เพราะที่นั= 656;นไม่มีไต้ซ&= #3639;อที่เมตตาค= ;อยช่วยเหลื$= 29;พวกเขาให้พ&#= 3657;นเคราะห์ การจะย้ายพŪ= 3;กเขามาที่เ= 586;าเยโหม่วทั&= #3609;ทีก็ทำไม่ไ= ;ด้ แต่ตอนแยกจū= 4;กเขาได้บอก= 585;ับเขาว่า ถ้าหากว่าอũ= 8;ากแสวงหาแผ= 656;นดินสงบต้อ&= #3591;ไปที่เชิงเ= ;ขาเยโหม่วท$= 34;งทิศตะวันต&#= 3585; ไปที่วัดจิŨ= 9;กวงหมิง เพื่อให้พุŨ= 7;ธานุภาพคุ้= 617;ครองจึงจะพ&= #3657;นเภทภัย พอหม่อมฉันũ= 4;ูดถึงตอนนี= 657;ก็คิดจะหาท&= #3634;งกลับ ก็เกิดมีลมũ= 4;ัดมาวูบใหญ= 656; ทั้งทรายแลū= 2;หินฟุ้งกระ= 592;าย

พวก&= #3611;ระชาชนเหล่= ;านั้นฉับพล$= 33;นก็เปลี่ยน&#= 3648;ป็นเสือร้า= ยหันมาทางหũ= 7;่อมฉัน หม่อมฉันกำŪ= 1;ังตกใจ ก็มีคนร้องŬ= 8;รียกว่าหย่= 591;เหลียน ๆ มาเข้าแล้$= 23; หม่อมฉันได&= #3657;ยินดังนั้น จึงรวบรวมสŨ= 5;ิลืมตาขึ้น ก็เห็นว่าแũ= 7;่อุปถัมภ์ร= 657;องเรียกอยู&= #3656;ข้าง ๆ นี่ไม่รู้$= 48;ป็นอะไรอยา&#= 3585;ขอให้ท่านไ= ต้ซือได้เมŨ= 5;ตาบอกหน่อย เมื่อไต้ซืŪ= 9;เมี่ยวส้าน= 615;ังแล้วพยมม&= #3639;อเหนืออกแล= ;้วกล่าวว่า เจริญพร ! เจริฐพร ! หย่&#= 3591;เหลียนเอ๋ย ดูไม่ออกว่ū= 4;การเข้าสมา= 608;ิของเจ้าก้&= #3634;วหน้าอย่าง= ;รวดเร็ว การเข้าสมาŨ= 8;ิจนได้ฌาน วิญญาณสามาũ= 9;ถออกจากร่า= 591;ได้ ไปเที่ยวทุŦ= 5;สารทิศ เบื้องล่างŨ= 4;ูความวุ่นว= 634;ยของโลกมนุ&= #3625;ย์ เบื้องบนก็Ū= 6;ามารถเห็นพ= 640;ทธภูมิที่ส&= #3632;อาดสงบ

พวกป= ระชาชนเหล่ū= 4;นั้นฉับพลั= 609;ก็เปลี่ยนเ&= #3611;็นเสือร้าย= ;หันมาทางหม$= 56;อมฉัน หม่อมฉันกำŪ= 1;ังตกใจ ก็มีคนร้องŬ= 8;รียกว่าหย่= 591;เหลียน ๆ มาเข้าแล้$= 23; หม่อมฉันได&= #3657;ยินดังนั้น จึงรวบรวมสŨ= 5;ิลืมตาขึ้น ก็เห็นว่าแũ= 7;่อุปถัมภ์ร= 657;องเรียกอยู&= #3656;ข้าง ๆ นี่ไม่รู้$= 48;ป็นอะไรอยา&#= 3585;ขอให้ท่านไ= ต้ซือได้เมŨ= 5;ตาบอกหน่อย เมื่อไต้ซืŪ= 9;เมี่ยวส้าน= 615;ังแล้วพยมม&= #3639;อเหนืออกแล= ;้วกล่าวว่า เจริญพร ! เจริฐพร ! หย่&#= 3591;เหลียนเอ๋ย ดูไม่ออกว่ū= 4;การเข้าสมา= 608;ิของเจ้าก้&= #3634;วหน้าอย่าง= ;รวดเร็ว การเข้าสมาŨ= 8;ิจนได้ฌาน วิญญาณสามาũ= 9;ถออกจากร่า= 591;ได้ ไปเที่ยวทุŦ= 5;สารทิศ เบื้องล่างŨ= 4;ูความวุ่นว= 634;ยของโลกมนุ&= #3625;ย์ เบื้องบนก็Ū= 6;ามารถเห็นพ= 640;ทธภูมิที่ส&= #3632;อาดสงบ

เมื่= อเธอสามารถŬ= 8;ข้าสมาธิได= 657;ก็ควรยินดี แต่การเข้าŪ= 6;มาธิต้องมี= 592;ิตแน่วแน่ ไม่มีความคū= 6;ดเกิดขึ้น แม้ในขณะจิŨ= 5; ก็จะไม่มีมū= 4;รภายนอกมาร= 610;กวน หากเกิดปีตū= 6;ขึ้นหนึ่งข= 603;ะจิต มารภายนอกกŭ= 5;จะเข้ามาแท= 619;กทันที ถ้าหากเกิดŪ= 9;กุศลจิตขึ้= 609; มารแห่งอายŨ= 5;นะทั้งหกก็= 592;ะเข้ามาพร้&= #3629;มกัน ก็จะรบกวนไũ= 7;่ให้เธอออก= 592;ากสมาธิ นี่แหละที่Ŭ= 8;ขาว่ากันว่= 634;เข้าฌานจนก&= #3621;ายเป็นสติฟ= ;ั่นเฟือน ก็เป็นสาเหŨ= 5;ุอย่างนี้ เธอเห็นอะไũ= 9;ต่าง ๆ ในสมาธิจนรŬ= 1;้สึกสงสาร เกิดจิตเมตŨ= 5;า บอกทางออกใŪ= 7;้พวกเขา อย่างนี้คืŪ= 9;กุศลจิต แต่ไม่เหมาū= 2;ที่จะบอกพว= 585;เขามาที่นี&= #3656; ด้วยเหตุนีŭ= 7;จึงไม่พ้นท= 637;่จะมีจิตเห&= #3655;นแก่ตัวเกิ= ;ดขึ้นบ้าง ชั่วขณะจิตŪ= 9;ันนี้เองจึ= 591;เป็นการเชื&= #3657;อเชิญมารภา= ;ยนอก

จนภา= ยหลังเกิดเũ= 1;็นภาพที่น่= 634;กลัว อันตรายมากŨ= 9;ะ หากคุณแม่ไũ= 7;่เห็นและมอ= 591;ทะลุ พวกมารก็จะŨ= 7;ำให้เธอไม่= 626;ามารถออกจา&= #3585;สมาธิ หย่งเหลียนŬ= 8;อ๋ย! ต่อไปเธอต้Ū= 9;งระมัดระวั= 591; อย่างได้คิŨ= 4;ฟุ้งซ่าน ต้องรู้ว่าŨ= 7;ี่นี่เป็นต= 629;นสำคัญในกา&= #3619;เข้าสู่ธรร= ;ม ถ้าพลาดแล้Ū= 3;จะไปไกลมาก หย่งเหลียนũ= 5;ังแล้วยกมื= 629;ไหว้ขอบคุณ&= #3651;นการชี้แนะ แล้วถามต่อŭ= 2;ปว่า ตามปกติที่Ũ= 7;่านไต้ซือไ= 604;้บรรยายธรร&= #3617;นั้นทำไมจึ= ;งไม่ได้ยิน$= 08;รรมอันแยบย&#= 3621;เหล่านี้ เพราะอะไรหũ= 9;ือ จึงไม่รู้จū= 2;เข้าสู่ธรร= 617;โดยทางนี้ ไม่ทราบว่าũ= 8;ังต้องผ่าน= 586;ั้นตอนอะไร&= #3629;ีกบ้าง โปรดให้ท่าŨ= 9;ชี้แนะด้วย= 648;ถิด ไต้ซือเมี่ũ= 8;วส้านตรัสว= 656;า หย่งเหลียนŬ= 8;อ๋ย ! สิ่งที่เธอũ= 8;ังไม่รู้ คนเหล่านั้Ũ= 9;คนฟังธรรมล= 657;วนเป็นผู้โ&= #3591;่เขลา ถ้าหากนำเอū= 4;หลักธรรมที= 656;ลึกล้ำเหล่&= #3634;นี้ไปบรรยา= ;ยให้ฟัง ไม่เพียงแตŭ= 6;เป่าปีให้ก= 619;ะบือฟังเท่&= #3634;นั้น แต่ยังเสียŬ= 8;วลาเปล่า ทั้งยังจะทū= 5;ให้ญาณทวาร= 586;องพวกเขาอุ&= #3604;ตัน ไม่มีทางไดŭ= 7;ปัญญาเห็นธ= 619;รม

เพร&= #3634;ะฉะนั้นวิธ= ;ีการบรรยาย$= 08;รรมให้พวกเ&#= 3586;าฟังในระยะ= เริ่มแรกก็Ŭ= 8;พียงปรับจิ= 605;ใจของพวกเข&= #3634;ให้ตรง เมื่อจิตใจŨ= 5;รงแล้ว ญาณทวารก็จū= 2;ว่างขึ้นเอ= 591; เมื่อความโŧ= 1;่เขลาหมดไป= 649;ล้ว ค่อยบรรยายŨ= 6;ึงขั้นตอนก= 634;รเข้าสู่ธร&= #3619;มให้พวกเขา จึงค่อยเข้ū= 4;ใจรู้เรื่อ= 591;ง่ายหน่อย นี่คือสาเหŨ= 5;ุที่ไม่ได้= 610;รรยายถึงกา&= #3619;เข้าสมาธิ ตลอดจนการบũ= 9;รลุมรรคผลใ= 627;้พวกเขาฟัง จะว่าไกลก็ŭ= 2;กล จะว่าใกล้กŭ= 5;ใกล้เหมือน ๆ กับจะบอกใหŭ= 7;ได้ แท้ที่จริงũ= 0;อกไม่ได้ เรื่องการเŦ= 6;้าสู่สมาธิ= 588;ือต้องมีบุ&= #3597;กุศลที่มาก= ;พอ วิญญาณจึงสū= 4;มารถออกมาท= 656;องเที่ยวได&= #3657;ทั่ว แต่อย่างไรŦ= 5;็ไม่สามารถ= 627;ลุดพ้นจากก&= #3634;ยเนื้อ ถ้าหากเข้าŪ= 6;ู่สมาธิแล้= 623; ไม่สามารถอŪ= 9;กจากสมาธิเ= 623;ลาเพียงไม่&= #3609;านนัก กายเนื้อก็ŧ= 2;ะเน่าเปื่อ= 618;เหมือนคนปก&= #3605;ิทั่วไปหมา= ;ยความว่าวิ#= 97;ญาณได้ออกจ&#= 3634;กร่างไปแล้= ว

ก็เห= มือนคนทั่วŭ= 2;ปที่ตาย เวลาผ่านไปŭ= 2;ม่กี่วันร่= 634;งกายก็จะพั&= #3591;ทลาย และจะสลายไũ= 1;ในที่สุด ดังนั้น ในช่วงเวลาŨ= 7;ี่เข้าสู่ส= 617;าธิแล้วก็ต&= #3657;องหาทางออก= ;จากสมาธิ ให้ปฏิบัติŪ= 9;ย่างนี้ไปเ= 619;ื่อย ๆ จะค่อย ๆ ก้&#= 3634;วหน้า ก็จะสามารถŭ= 2;ปถึงขั้นสภ= 634;วะของภายนอ&= #3585;กาย อะไรเรียกวŭ= 6;ากายนอกกาน= 585;็คืออยู่ข้&= #3634;งนอกของกาย= ;เนื้อจะมีก$= 34;ยหนึ่ง ถึงตอนนั้นŪ= 3;ิญญาณก็สาม= 634;รถไปห่างจา&= #3585;กายเนื้อได= ;้ พูดง่าย ๆ คื= 629; ว่าเมื่อเขŭ= 7;าสู่สมาธิแ= 621;้วไม่จำเป็&= #3609;ต้องหาทางอ= ;อกจากสมาธิ$= 29;ีก วิญญาณก็ยัŧ= 1;อยู่เป็นดว= 591;ไม่แยกแตกส&= #3621;าย เมื่อถึงขัŭ= 7;นนี้ ก็สามารถหลŬ= 0;ดพ้นจากกาย= 648;นื้อได้สำเ&= #3619;็จมหาธรรมแ= ;ล้ว แต่ว่าการทū= 7;่จะไปถึงสภ= 634;วะเช่นนี้ไ&= #3604;้ ไม่ใช่เพียŧ= 1;การนั่งฌาน= 651;ห้ลึกหรือไ&= #3627;ว้พระสวดมน= ;ต์เท่านั้น ยังต้องสั่ŧ= 1;สมบุญกุศลใ= 627;้เต็มถึง 3,000 กุศล ต้องผ่านทุŦ= 5;ข์ยากหมดสิ= 657;นทุกอย่าง<= o:p>

จึงจ= ะมีความหวัŧ= 1; เธอไม่เห็นŪ= 7;รือเมื่อก่= 629;นพระพุทธเจ&= #3657;าได้ผ่านมา= ;รดีดขวางนา$= 09;ัปการ จึงจะบรรลุŨ= 8;รรม การบำเพ็ญกŬ= 0;ศลของเราเว= 621;านี้ นับว่ายังไũ= 7;่ได้ครึ่งห= 609;ึ่งของพระพ&= #3640;ทธเจ้า เมื่อกุศลยū= 3;งไม่ได้สั่= 591;สม ยังไม่ได้ผŭ= 6;านทุกข์ยาก จะทำให้สำเũ= 9;็จธรรมนั้น หนทางยังอีŦ= 5;ไกลนัก แต่ขอให้มีŧ= 2;ิตใจแน่วแน= 656; ก็จะไม่เปลū= 9;องแรงเปล่า ก็อย่างที่Ŭ= 8;ธอสามารถเข= 657;าสู่สมาธิก&= #3655;เป็นหลักฐา= ;นยืนยันได้ ขอให้อดทนบū= 5;เพ็ญต่อไป หย่งเหลียนũ= 5;ังแล้วสุขใ= 592;ขึ้นมากจนก&= #3619;ะโดดโลดเต้= ;นขึ้นมา นางหย่งเหลū= 7;ยนบำเพ็ญได= 657;ขนาดนี้แล้&= #3623; ไต้ซือเมี่ũ= 8;วส้านทรงบำ= 648;พ็ญมาคงถึง&= #3586;ั้นสูงกว่า= ;แน่ แล้วเหตุไฉŨ= 9;พระองค์จึง= 652;ม่บรรลุมรร&= #3588;ผลสู่ปทุมอ= ;าสน์

ทั้ง= นี้เป็นเพรū= 4;ะยังไม่หมด= 648;คราะห์กรรม กุศลยังไม่Ŭ= 8;ต็ม พระองค์มีญū= 4;ณหยั่งรู้ไ= 604;้เอง หากแต่ไม่พŬ= 1;ดให้ใครฟัง= 648;ท่านั้น ยังคงแอบบำŬ= 8;พ็ญกุศลอย่= 634;งเงียบ ๆ เวลาผ่านไ$= 11;รวดเร็วเผล&#= 3629;ไปแผล็บเดี= ยว เวลาผ่านไปŪ= 6;ามปีอยู่มา= 623;ันหนึ่ง ขณะที่ไต้ซū= 9;อกำลังทำสม= 634;ธิอยู่ ขณะกำลังเขŭ= 7;าสมาธิ ฉับพลันก็ไŨ= 4;้ยินคนสองค= 609;กำลังพูดกั&= #3609;ว่า บนดวงญาณมีŨ= 4;อกบัวบานหร= 639;อยัง อีกคนหนึ่งũ= 4;ูดว่า บานแล้ว ๆ แต่ขาดโพธิŪ= 6;ัตว์ไปองค์= 627;นึ่ง ไต้ซือตรัสŭ= 1;นใจว่าไม่ด= 637; ทำไมมีมารมū= 4;ผจญ จึงรวบรวมใŧ= 2;ให้มีสมาธิ= 586;ึ้น ก็เห็นหัวใŧ= 2;ของตนเองดว= 591;หนึ่ง กลับกลายเปŭ= 5;นดอกบัวขาว บนดอกบัวมีũ= 4;ระโพธิสัตว= 660;ประทับอยู่ จึงลดคิ้วตŭ= 6;ำลงหลับตาเ= 614;่งมอง โอ้! พระโพธิ= 626;ัตว์องค์นั&= #3657;นคือตนเองไ= ;ด้อวตารไป จึงเปิดปีตū= 7;ขึ้นเท่านั= 657;น ภาพข้างหน้ū= 4;ก็อันตรธาน= 652;ปหมด เหลือเพียงŨ= 5;นเองนั่งอย= 641;่บนโต๊ะฌาน ไต้ซือเมี่ũ= 8;วส้านรู้ดี= 623;่านี่เป็นด&= #3656;าน แต่ก็ไม่เลŭ= 6;าให้ใครฟัง วันรุ่งขึ้Ũ= 9;

หลั&= #3591;จากทำวัตรเ= ;ช้าเสร็จแล$= 57;ว ก็ตรัสกับเŪ= 7;ล่าภิกษุณี= 623;่า เมื่อก่อนนū= 7;้พระพุทธเจ= 657;าได้ ปรากฎมาชี้Ŭ= 9;นะว่า ถ้าต้องการũ= 0;รรลุมรรคผล ต้องมีบัวหū= 6;มะบนเขาซวี= 627;นีซันมาชัก&= #3609;ำ อาตมาคิดว่ū= 4;ตั้งแต่อาต= 617;าบวชมา ได้บำเพ็ญเũ= 4;ียรมาตลอดแ= 605;่ยังไม่ได้&= #3652;ปที่เขาซวี= ;หนีซันเลย แล้วจะได้บū= 3;วหิมะมาได้= 629;ย่างไร เพราะฉะนั้Ũ= 9;ตอนนี้ได้ต= 633;ดสินใจจะไป&= #3607;ี่เขาซวีหน= ;ีซัน เพื่อแสวงหū= 4;บัวขาว พวกท่านก็บū= 5;เพ็ญกันอยู= 656;ที่นี่ อย่างไรก็จū= 2;ได้ผลดีบ้า= 591; พวกเขาได้ยū= 6;นแล้วพากัน= 591;ง ต่างมองหน้ū= 4;กัน แต่หย่งเหลū= 7;ยนและแม่อุ= 611;ถัมภ์ได้ยิ&= #3609;แล้วก็เห็น= ;ดีด้วย และพร้อมจะũ= 9;่วมเดินทาง= 652;ปด้วย ไต้ซือเมี่ũ= 8;วส้านดีใจม= 634;กจึงได้ยกห&= #3609;้าที่ของวั= ;ดจินกวงหมิ#= 91;ให้พวกเขา

โดยเ= ฉพาะภิกษุณū= 7;ตอหลี แล้วสั่งกำŧ= 4;ับว่าให้ปฏ= 636;บัติหน้าที&= #3656;เหมือนเช่น= ;เคย ไม่ให้แก้ไŦ= 6; เราไปกันอย&#= 3656;างมากไม่เก= ินหนึ่งปีอũ= 8;่างเร็วก็ค= 619;ึ่งปี ไม่ว่าจะไดŭ= 7;บัวหิมะมาห= 619;ือไม่ก็ต้อ&= #3591;กลับมา ภิกษุณีตอหŪ= 1;ีรับคำ เมื่อไต้ซืŪ= 9;เมี่ยวส้าน= 617;อบภาระเสร็&= #3592;แล้ว ก็เข้าไปในŪ= 7;้องกับหย่ง= 648;หลียนและแม&= #3656;อุปถัมภ์ เพื่อเก็บรŪ= 3;บรวมเสื้อผ= 657;าเสบียงอาห&= #3634;ร เรียกหย่งเŪ= 7;ลียนให้เปิ= 604;หีบรองเท้า&= #3595;ึ่งสานด้วย= ;ป่านออกมาน$= 33;บดู มีจำนวนหนึŭ= 6;งร้อยกับแป= 604;คู่ แล้วก็เอามū= 4;มัดเป็นพวง= 648;สร็จแล้วเป&= #3636;ดถังไม้อีก= ;ใบหนึ่งข้า#= 91;ในมีข้าวเป&#= 3621;ือกบรรจุอย= ู่ เอาถุงผ้าเŪ= 7;ลือมาสามใบ= 617;าใส่ข้าว กะว่าให้ถืŪ= 9;คนละใบ ของเหล่านีŭ= 7;พระองค์ได้= 648;ก็บเอาไว้เ&= #3617;ื่อครั้งที= ;่ทำงานในโร#= 91;ครัว

ตอนน= ี้จะเดินทาŧ= 1;ไกลจึงเหมา= 632;ที่จะเอามา&= #3651;ช้ เสื้อผ้าทัŭ= 7;งสามคนก็รว= 617;กันเป็นห่อ&= #3648;ดียว จะได้ช่วยกū= 3;นถือขณะเดิ= 609;ทาง บาตรที่ราชū= 4;เมี่ยวจ้วน= 606;วาย นับว่าเป็นŦ= 6;องมีค่าพระ= 629;งค์เองจะเป&= #3655;นผู้ถือ เมื่อทั้งสū= 4;มคนเก็บข้า= 623;ของเสร็จก็&= #3648;ดินออกไปที= ;่โบสถ์เพื่$= 29;กราบลาพระพ&#= 3640;ทธเจ้า บอกให้ท่านũ= 9;ับรู้ก่อนอ= 629;กเดินทาง เหล่าภิกษุŨ= 3;ีก็ออกมาส่= 591;เสด็จ พวกชาวเขาเũ= 8;โหม่วที่นั= 610;ถือก็พากัน&= #3606;ือธูปมาส่ง= ;ไต้ซือ นั่นคือ ขึ้&= #3609;เขาใจจรดจ่= ;อ บรรลุธรรมตŭ= 7;องได้เวลา<= /o:p>