ตอนที่ 15

ตอน&= #3607;ี่ 15= เดū= 6;นทางสู่ภูเ= 586;าซวีหนีซัน โปรยข้าวเปŪ= 1;ือกผ่านเขา= 592;้าวอีกา

เ= มื่อไต้ซือŬ= 8;มี่ยวส้านต= 619;ะเตรียมสัม&= #3616;าระเสร็จก็= ;พร้อมจะออก$= 48;ดินทางสู่เ&#= 3586;าซวีหนีซัน= เพื่อสืบหาũ= 0;ัวหิมะ เหล่าภิกษุŨ= 3;ีพากันออกม= 634;ส่งเสด็จ เหล้าพสกนิŦ= 5;รที่ได้รับ= 585;ารสงเคราะห&= #3660;จากพระองค์= ;พอได้ข่าวว$= 56;าพระองค์จะ&#= 3652;ปจากวัดจิน= กวงหมิง ต่างก็พากัŨ= 9;มาห้อมล้อม= 592;ับมือติดไม&= #3656;ยอมให้พวกเ= ;ขาสามคนจาก$= 52;ป ต่อมาภายหลū= 3;งไต้ซือเมี= 656;ยวส้านได้อ&= #3608;ิบายให้เข้= ;าใจว่าไปไม$= 56;นานก็จะกลั&#= 3610;มามิใช่เป็= นการละทิ้งŨ= 7;ี่นี่ เหล่าพสกนิŦ= 5;รจึงโล่งใจ= 629;ีกทั้งเห็น&= #3623;่าบุคคลทั้= ;งสามตั้งใจ$= 49;น่วแน่ จะห้ามปรามŦ= 5;็ไม่สำเร็จ

พวกเ&= #3586;าจึงพากันห= ;าธูปหอมแล้$= 23;เดินตามเหล&#= 3656;าภิกษุณีไป= ส่งเดินมาไŦ= 5;ลถึงห้าลี้= 649;ล้ว และได้รับกū= 4;รห้ามปรามจ= 634;กไต้ซือเมี&= #3656;ยวส้านให้ห= ;ยุดแค่นั้น$= 05;ั้งหลายครั&#= 3657;ง พวกกเขาจึงũ= 8;ินยอมแยกจา= 585;กันจากนั้น&= #3610;ุคคลทั้งสา= ;มก็เดินทาง$= 17;ุ่งหน้าสู่&#= 3607;างทิศตะวัน= ตก พวกเขาเดินŨ= 7;างในเวลากล= 634;งวันและพัก&= #3649;รมในเวลากล= ;างคืน เมื่อท้องหū= 6;วก็มีชาวบ้= 634;นนำอาหารเจ&= #3617;าถวาย เวลาผ่านไปŪ= 7;ลายวันก็ยั= 591;คงปลอดภัย พอเวลาผ่านũ= 7;าถึงเที่ยง= 586;องวันที่เจ&= #3655;ด ก็มาถึงเชิŧ= 1;เขาลูกหนึ่= 591;ซึ่งสูงมาก ภูเขามีลักŪ= 5;ณะสูงชัน ไม่มีทางทีŭ= 6;จะเดินผ่าน= 652;ปได้จึงได้&= #3621;ัดเลาะมาตา= ;มทางเล็ก ๆ ที่คดเคี้$= 18;วไปมาซึ่งม&#= 3640;่งสู่ทางใต= ้ทั้งสามเหŭ= 5;นเป็นทางที= 656;พอจะเดินไป&= #3652;ด้จึงเดินไ= ;ปตามทางนั้$= 09; เลยทำให้ลืũ= 7;ไปว่าภูเขา= 595;วีหนีซันอย&= #3641;่ทางตะวันอ= ;อกเฉียงเหน$= 39;อ เพราะเดินหŪ= 1;งทางจึงเข้= 634;สู่ป่าลึก เส้นทางสูง $= 54; ต่ำ ๆ เดินลำบากมū= 4;ก ยิ่งไปก็ยิŭ= 6;งลึกขึ้นทุ= 585;ที ไม่รู้เหมืŪ= 9;นกันว่าเมื= 656;อไหร่จะออก&= #3614;้นป่ามาได้ ทั้งสามไม่Ũ= 7;้อถอย มุ่งมานะเดū= 6;นไปข้างหน้= 634; พอเห็นท้องũ= 5;้าเริ่มมืด ก็หาทำเลทีŭ= 6;เป็นชะง่อน= 627;ิน หลบตัวพักอũ= 8;ู่ใต้นั้น โชคดีที่ไมŭ= 6;พบเห็นอะไร พอวันรุ่งขū= 8;้นฟ้าสางแล= 657;ว จึงแบกสัมภū= 4;ระเดินทางต= 656;อ เดินอยู่อยŭ= 6;างนั้นอีกห= 609;ึ่งวันเต็ม ๆ จึงได้พ้นจū= 4;กชายป่าออก= 617;า พวกเขายังคŧ= 1;มุ่งไปทางท= 636;ศตะวันออก

&#= 3649;ต่ว่าสันเข= าลูกนี้ทอดŪ= 1;งไปทางใต้ จึงเดินตามŪ= 6;ันเขาไป เลยกลายเป็Ũ= 9;มุ่งสู่ทาง= 607;ิศตะวันนออ&= #3585;เฉียงใต้โด= ;ยไม่รู้ตัว$= 18;ิ่งเดินก็ย&#= 3636;่งไกลจากจุ= ดหมายออกไปŨ= 7;ุกที เป็นอย่างนū= 7;้อยู่อีกหก= 648;จ็ดวันจึงไ&= #3604;้พบหมู่บ้า= ;นแห่งหนึ่ง เพราะตะวันŨ= 5;กดินแล้วต้= 629;งไปหาที่พั&= #3585;ก็พบกับผู้= ;เฒ่าคนหนึ่#= 91;ที่ยอมรับพ&#= 3623;กเขาให้ค้า= งแรมที่บ้าŨ= 9; หลังจากฉันŪ= 9;าหารเจแล้ว จึงถามพวกเŦ= 6;าว่าจะไปที= 656;ไหนกัน ไต้ซือเมี่ũ= 8;วส้านจึงยอ= 585;จุดประสงค์ ผู้เฒ่าถึงŦ= 5;ับร้องโอยแ= 621;้วพูดว่าพว&= #3585;ท่านอยากจะ= ;ไปภูเขาซวี$= 27;นีซัน แต่เดินทางũ= 2;ิดเสียแล้ว ตอนที่พวกทŭ= 6;านมาไม่ควร= 648;ลยหัวเขามา&= #3607;างใต้ ควรเดินตรงŨ= 5;ามเขาทางทิ= 624;เหนือ แล้ววกข้ามŬ= 8;หลี่ยมเขา ก็จะเห็นทาŧ= 1;สายใหญ่ที่= 617;ุ่งสู่ภูเข&= #3634;ซวีหนีซันโ= ;ดยตรงทำไมพ$= 23;กท่านไม่ไป&#= 3607;างนั้น กลับออกมาทū= 4;งใต้จึงเลย= 617;าถึงที่นี่&= #3648;ท่ากับเดิน= ;เลยมาตั้งส$= 34;มร้อยลี้ หากไม่พบตาŬ= 8;ฒ่า พวกท่านยิ่ŧ= 1;ไปยิ่งห่าง ทั้งสามได้Ŭ= 9;ต่มองหน้าก= 633;น หย่งเหลียนŧ= 2;ึงพูดสอดขึ= 657;นมาว่า "ท่านผู้$= 48;ฒ่าขา ถ้าพูดอย่าŧ= 1;นี้พวกเราก= 655;ต้องหวนกลั&= #3610;ขึ้นไปทางเ= ;ก่า เมื่อผ่านหŬ= 0;บเขาใต้แล้= 623;ค่อยหันเดิ&= #3609;ไปทางเหนือ ถูกไหมเจ้าŦ= 8;ะ" ผู้เฒ่าว่าŭ= 2;ม่หรอก เธอไม่รู้จū= 3;กถนนบนโลกน= 637;้มีทางไปได&= #3657;ทั่ว เพียงแต่จะŭ= 1;กล้หรือไกล= 648;ท่านั้น แล้วทางหุบŬ= 8;ขาใต้นั้นไ= 617;่เป็นที่ปล&= #3629;ดภัย มีทั้ง เสือ สิงห์ หมาป่$= 34; หมาใน เต็มไปหมด ผ$= 41;้ที่จะผ่าน&#= 3607;างนั้นต้อง= ไปเป็นกลุ่ũ= 7;ใหญ่ ๆ พวกท่านผ่$= 34;นมาได้อย่า&#= 3591;ปลอดภัยก็น= ับว่าบุญอัŦ= 5;โขแล้ว ถ้าย้อนกลัũ= 0;ไปก็อาจเข้= 634;ปากเสือกระ&= #3617;ัง ไต้ซือเมี่ũ= 8;วส้านยกมือ= 652;หว้ที่หน้า&= #3629;กพลางร้องว= ;่าอมิตตาพุ$= 07;ธ แล้วจึงพูดŦ= 5;ับผู้เฒ่าว= 656;า "ท่านผู้$= 48;ฒ่าโปรดชี้&#= 3649;นะสั่งสอนด= ้วยเถิด จักขอบพระคŬ= 0;ณยิ่ง

ตอนน&= #3637;้ก็หวังควา= ;มเมตตาจากท$= 56;านผู้เฒ่าโ&#= 3611;รดชี้แนะทา= งไปสู่ภูเขū= 4;ซวีหนีซัน เพื่อให้พวŦ= 5;เราไปถึงโด= 618;เร็ว จะได้กุศลสũ= 7;บูรณ์ จะเป็นมหากŬ= 0;ศลยิ่งนะเจ= 657;าคะ" ผู้เฒ่าว่า "ทำไมจะไม่ไ= ;ด้เล่า พรุ่งนั้พวŦ= 5;ท่านออกจาก= 607;ี่นี่ให้ไป&= #3607;างถนนใหญ่ท= ;างทิศตะวัน$= 29;อกเฉียงเหน&#= 3639;อ เดินไปประมū= 4;ณห้าสิบลี้= 592;ะมีภูเขาลู&= #3585;ใหญ่เรียกว= ;่าภูเขาจ้า$= 23;อีกา เมื่อข้ามพŭ= 7;นสันเขาลูก= 609;ี้แล้ว ก็ให้มุ่งไũ= 1;ทางเหนือ เดินทางอีกũ= 1;ระมาณสามร้= 629;ยลี้ แล้วหันไปทū= 4;งตะวันออกก= 655;จะขึ้นสู่ภ&= #3641;เขาซวีหนีซ= ;ัน แต่สันเขาจŭ= 7;างอีกานี่ซ= 636;ข้ามไปไม่ง&= #3656;ายนักเพราะ= ;บนภูเขาจะม$= 37;ฝูงนกจ้าวอ&#= 3637;กาอยู่ฝูงห= นึ่งประมาณ 200-300 ตัวยังก&#= 3623;่านกอินทรี นิสัยดุร้าũ= 8;มาก ที่หมู่บ้าŨ= 9;เชิงเขา เมื่อถึงครū= 4;วเทศกาลเซ่= 609;ไหว้ เนื้อที่พวŦ= 5;เขาไม่รับป= 619;ะทานกัน เขาจะเอามาŬ= 8;สี่ยงโชคลา= 591;ดู การเสี่ยงโŧ= 4;คลางก็ดูออ= 585;จะแปลกประห&= #3621;าด คือหลังจากŬ= 8;ซ่นไหว้แล้= 623;ก็นำเอาเนื&= #3657;อพวกนั้นเท= ;ทิ้งไว้ที่$= 48;ชิงเขาเมื่&#= 3629;เททิ้งแล้ว= ก็มีพวกนกอū= 7;กามากิน ก็ถึอว่าโชŦ= 8;ลางดี ถ้าตอนนั้นŭ= 2;ม่มีนกอีกา= 617;ากิน วันรุ่งขึ้Ũ= 9;พวกเขาจะไป= 588;อยดู ถ้าไม่มีเนū= 9;้อเหลืออยู= 656;ก็คิดว่าพว&= #3585;นกจ้าวอีกา= ;มากินไปก็น$= 33;บว่าโชคลาง&#= 3611;านกลาง หากเนื้อเซŭ= 6;นไหว้ที่ทิ= 657;งไว้อยู่ถึ&= #3591;สามวัน พวกนกจ้าวอū= 7;กาไม่มากิน ก็ถือว่าเปŭ= 5;นลางร้าย พวกเขาก็จะŨ= 9;ำเนื้อมาสั= 610;ให้หมูให้ห&= #3617;ากิน เป็นการถอนŪ= 1;างร้าย เพราะอย่างŨ= 9;ี้จึงทำให้= 614;วกนกจ้างอี&= #3585;าเหล่านี้ม= ;ีนิสัยชอบก$= 36;นเนื้อ

ในช่&= #3623;งที่ไม่มีเ= ;ทศกาลเซ่นไ$= 27;ว้ พวกนกจ้าอีŦ= 5;าจะไม่มีเน= 639;้อกิน พวกนกจ้าวอū= 7;กาก็จะจับส= 633;ตว์ไปกินเป&= #3655;นอาหารถ้าห= ;ากมีคนเดิน$= 29;ยู่ในป่าแล&#= 3632;ประจวบกับม= ันกำลังหิวũ= 4;อดี มันก็จะพากū= 3;นมาจิกคนจน= 605;ายแล้วแบ่ง&= #3585;ันกิน ที่แถวนั้นũ= 8;ังมีประเพณ= 637;ประหลาด ๆ อีกอย่าง ค= 639;อพวกเขาจะน&= #3633;บถือพวกนกจ= ;้าวอีกายิ่#= 91;กว่า นับถือฟ้าดū= 6;นเสียอีก ดังนั้นถ้าũ= 4;วกนกจ้าวอี= 585;ามากินสัตว&= #3660;เลี้ยงของค= ;นคนพวกนั้น#= 85;็ไม่กล้าไล&#= 3656;ไป พวกนายพรานŦ= 5;็ไม่กล้ายิ= 591;นกจ้างอีกา&= #3629;ีกด้วยสัตว= ;์ต่าง ๆ ในป่าก็มีจū= 5;กัด ถูกกินก็กิŨ= 9;ไป พวกที่หนีกŭ= 5;หนีไปดังนั= 657;นการกินคนก&= #3655;เลยเป็นปกต= ;ิธรรมดา คนที่พวกนกŧ= 2;้าวอีกากิน= 649;ม้แต่ต่อสู&= #3657;ก็ยังไม่กล= ;้า ปล่อยให้พวŦ= 5;มันทึ้งกิน= 605;ามสบาย ถ้ามีคนถูกŨ= 9;กจ้าวอีกาก= 636;น พวกเขาจะพูŨ= 4;กันว่าคน ๆ นั้นต้องท$= 35;เรื่องน่าอ&#= 3634;ยไว้แน่ ๆ จึงถูกลงโ$= 07;ษแบบนั้น พวกเขาไม่เũ= 4;ียงไม่รู้ส= 638;กเวทนาสัตว&= #3660; พวกเขากลับŦ= 8;ิดว่าบาปกร= 619;มของคน ๆ นั้นได้ถู#= 85;ชำระแล้วทา&#= 3591; ๆ นี้แม้จะอัŨ= 9;ตราย แต่ข้าคิดแŨ= 7;นพวกท่าน ถ้าจะไปภูเŦ= 6;าซวีหนีซัน= 649;ล้วก็มีสอง&= #3607;างนี้ ทางหนึ่งไปŨ= 7;างหุบเขาใต= 657;กับทางสันเ&= #3586;าจ้าวนกอีก= ;าทางทั้งสอ#= 91;มีอันตรายท&#= 3633;้งคู่ แต่เทียบกัŨ= 9;แล้ว หุบเขาทางใŨ= 5;้อันตรายกว= 656;า พวกเสือร้าũ= 8;มีมาก เส้นทางก็เŨ= 4;ินไกลกว่าห= 621;บหลีกลำบาก พวกนกจ้าวอū= 7;กาแม้จะดุร= 657;ายแต่ข้ามส&= #3633;นเขาเพียงส= ;ิบลี้เท่าน$= 33;้น ถ้าผ่านไปตŪ= 9;นกลางวันอา= 592;ไม่เจอพวกจ&= #3657;าวอีกาก็ได= ;้พอดีช่วงน$= 37;้มีเทศกาลเ&#= 3595;่นไหว้ มีบางบ้านกŭ= 5;ทำพิธีตั้ง= 649;ต่เนิ่น ๆ พวกนกจ้าง$= 29;ีกาก็มีเนื&#= 3657;อกินกันแล้= ว ถือว่าประจŪ= 3;บเหมาะก็จะ= 652;ม่ได้รับอั&= #3609;ตรายก็อาจเ= ;ป็นได้

เมื่&= #3629;เทียบทางสอ= ;งสายแล้วสา$= 18;นั้นดุร้าย&#= 3585;ว่าสายนี้ ระยะทางสายŨ= 9;ี้จะดีกว่า พอหย่งเหลีũ= 8;นฟังแล้วหน= 657;าซีดเผือดพ&= #3641;ดว่า "หนทางอันตร= ;ายเช่นนี้ เรียกพวกเรū= 4;ไปได้อย่าง= 652;รกัน ไม่ทราบว่าŨ= 9;อกจากทางเห= 621;่านี้แล้วย&= #3633;งมีทางอื่น= ;ที่จะไปถึง$= 52;หม" ผู้เฒ่าว่า "ทางเล็ก ๆ ม$= 37;อีกมาก แต่ก็อันตรū= 4;ยกว่ากันแย= 632; ไม่ใช่พวกเŪ= 6;ือ สิงห์ หมาป่าแล้ว #= 85;็ยังมีพวกภ&#= 3641;ติผีปีศาจ ยิ่งเลิกคิŨ= 4;ที่จะไป" ไต้ซือเมียŪ= 3;ส้านตรัสว่= 634; "เจริญพร ! เจ= 619;ิญพร ! คำชี้แนะขอŧ= 1;ผู้เฒ่าย่อ= 617;ไม่ผิดหวัง พวกเราจะไปŨ= 5;ามทางที่ท่= 634;นบอก หย่งเหลียนŬ= 8;ธอเลิกกลัว= 652;ด้ ต้องรู้ว่าũ= 4;วกเราเป็นเ= 614;ศบรรพชิต นอกจากศรัทŨ= 8;าบำเพ็ญเพี= 618;รแล้ว อย่างอื่นกŭ= 5;ไม่มีอะไรเ= 585;ี่ยวข้อง กายเนื้ออัŨ= 9;เป็นเปลือก= 609;อกไม่ควรเห&= #3621;ือไว้ พวกเราไปครū= 3;้งนี้อันตร= 634;ยมีมาก ใช่ว่าจะเปŭ= 5;นสันเขาจ้า= 623;อีกาเพียงแ&= #3627;่งเดียวเท่= ;านั้น หากเกรงกลัŪ= 3;ไม่กล้าเดิ= 609;หน้า แล้วจะมีวัŨ= 9;ได้ถึงภูเข= 634;ซวีหนีซันห&= #3619;อกหรือ ทุกอย่างมีũ= 4;ุทธานุภาพค= 640;้มครอง รับรองว่าจū= 2;ข้ามสันเขา= 652;ด้อย่างปลอ&= #3604;ภัยตอนนี้ไ= ;ม่ขอรบกวนท$= 56;านผู้เฒ่าแ&#= 3621;้ว" ผู้เฒ่าจึงŪ= 9;ำลาแล้วเข้= 634;ห้องไปปล่อ&= #3618;ให้พวกเขาน= ;ั่งพักผ่อน ชั่วคืนผ่าŨ= 9;ไปอย่างรวด= 648;ร็ว เช้าวันรุ่ŧ= 1;ขึ้นทุกคนล= 640;กขึ้นทำควา&= #3617;สะอาดตนเอง= ;แล้ว ท่านผู้เฒ่ū= 4;ก็เข้าไปทำ= 629;าหารเช้าสำ&= #3627;รับพวกเรา เราทั้งสามũ= 7;าขอนคุณผู้= 648;ฒ่าแล้ว ก็ร่ำลา ออก$= 48;ดินทาง มุ่งหน้าไปŨ= 7;างทิศตะวัน= 629;อกเฉียงเหน&= #3639;อ

พวกเ&= #3619;าคาดว่าพอห= ;ลังเที่ยงแ$= 21;้วฏ็จะข้าม&#= 3614;้นสันเขาจ้= าวอีกาอย่าŭ= 2;ด้เกิดเรื่= 629;งอะไรขึ้นเ&= #3621;ยเพราะฉะนั= ;้นระหว่างท$= 34;งไม่กล้าหย&#= 3640;ดพัก พอตอนนั้นกŭ= 5;มองเห็นสัน= 648;ขาจ้าวอีกา&= #3605;ระหง่านอยู= ;่ข้างหน้า ป่าไม้เป็นũ= 1;่าทึบ ต้นไม้หนาแŨ= 9;่น จะมองเห็นทū= 4;งหญ้ามืดคร= 638;้ม มองไกลออกไũ= 1; รู้สึกว่าน&#= 3656;ากลัวเดินย= ่ำอยู่กลางŨ= 4;งทำใจให้อด= 626;ั่นระทึกไม&= #3656;ได้ เมื่อเดินไũ= 1;อีกสักหน่อ= 618;ก็ถึงเชิงเ&= #3586;า ก็พบทางเดิŨ= 9;ที่เป็นหิน เป็นขั้นบัŨ= 9;ไดไต่ขึ้นไ= 611;ได้ทุกคนท่&= #3629;งพุทโธอยู่= ;ในใจ ก้าวไปข้างŪ= 7;น้าด้วยควา= 617;กล้าหาญจนถ&= #3638;งสันเขาก็ย= ;ังไม่พบอะไ$= 19; แม้แต่เงาขŪ= 9;งนกจ้าวอีก= 634;สักตัวก็ไม&= #3656;เห็น จากนั้นก็เũ= 1;็นทางลาดลง= 648;ขา เห็นลิบ ๆ อย= 641;่ด้านล่างเ&= #3611;็นหมู่บ้าน= ;ใหญ่ ไต้ซือเมี่ũ= 8;วส้านตรัสว= 656;า "เจริญพร ! เจริญพร ! พวก&#= 3648;ธอเห็นหมู่= บ้านด้านหนŭ= 7;าไหม พวกเราไปถึŧ= 1;ที่นั่นก็ด= 637;แล้ว" แม้ปากจะพูŨ= 4;อย่างนี้แต= 656;ขาทั้งสองเ&= #3617;ื่อยล้าเต็= ;มที ดีที่ว่าเปŭ= 5;นทางเดินลง= 648;ขา เบาแรงกว่าŨ= 5;อนขึ้นแยะเ= 621;ย เดินตามสบาũ= 8;ก็นับว่าได= 657;ระยะทางมาก&= #3629;ยู่ไม่ช้าก= ;็มาถึงกึ่ง#= 85;ลางเขาบริเ&#= 3623;ณนี้เป็นที= ่ราบกว้าง ต้นไม้กับหū= 6;นก็ลดน้อยล= 591;ไป ตอนนั้นไต้ŧ= 5;ือเมี่ยวส้= 634;นกำลังหมดแ&= #3619;งเดินต่อไป= ;ไม่ไหว ระหว่างทางŭ= 2;ม่พบอะไร ก็รู้สึกสบū= 4;ยพระทัยโดย= 648;ฉพาะวันนี้&= #3652;ม่พบนกจ้าว= ;อีกา จึงพูดกับหũ= 8;่งเหลียนว่= 634; "พวกเราเดิน= ;ทางวันนี้ไ$= 04;้ห้าสิบลี้ ตอนนี้ฉันเũ= 7;ื่อยล้าหมด= 649;รงเดินไม่ไ&= #3627;วแล้ว ตรงนี้ทัศนū= 7;ยภาพสวยงาม พวกเราพักสū= 3;กครู่ดีไหม&qu= ot; แม่อุปถัมภŮ= 0;กูพูดว่า "ฉันเองก็แย= ;่แล้วพักสั#= 85;หน่อยก็ดี "หย่งเหล$= 37;ยนไม่เห็นด&#= 3657;วยร้องขึ้น= ว่า "ท่านไต้ซือ= ; ! เมื่อวานนี&= #3657;ท่านผู้เฒ่= ;าเรียกให้พ$= 23;กเรารีบข้า&#= 3617;สันเขาไป อย่าได้เห็Ũ= 9;แก่พักเลย ถ้าเกิดอะไũ= 9;ขึ้นจะไม่ด= 637; หม่อมฉันเหŭ= 5;นว่าตรงไปเ= 621;ยจะดีกว่า" แม่อุปถัมภŮ= 0;ว่า" เธอเอาอีกแŪ= 1;้วผ่านมาตั= 657;งเยอะแล้วย&= #3633;งไม่เจออะไ= ;ร พักแค่ประเŨ= 4;ี๋ยวเดียวจ= 632;มีเรื่องอะ&= #3652;ร" หย่งเหลียนŪ= 7;มดปัญญาจึง= 650;ยนสัมภาระล&= #3591; ขณะกำลังนัŭ= 6;งลงบนก้อนห= 636;น ทันใดนั้นเŪ= 6;ียงนกจ้าวอ= 637;การ้องขึ้น&= #3607;ั้งสี่ทิศ ทำให้ทั้งสū= 4;มคนตกใจนั่= 609;คือ พักเพียงชั&#= 3656;วครู่ เพียงแค่นัŭ= 7;นก็ตกใจ