ตอนที่ 23 เจอะหมีขาวŬ= 9;กล้งนอนตาย ให้ลิงเลียŨ= 9;แบบเดินแล้= 623;ไหว้

ตอน&= #3607;ี่ 23= เจอะหมีขา&#= 3623;แกล้งนอนตา= ย ให้ลิงเลียŨ= 9;แบบเดินแล้= 623;ไหว้

&= #3627;ย่งเหลียนเ= ;กิดมารผจญม$= 34;ก ที่เห็นขุนũ= 4;ลเทพเสื้อเ= 585;ราะทอง มือถือค้อนŨ= 7;องแปดเหลี่= 618;มมาในถ้ำแล&= #3657;วฟาดลงที่ก= ;ลางกระหม่อ$= 17;ของหย่งเหล&#= 3637;ยน ทำให้เธอตกŭ= 1;จสุดขีดร้อ= 591;โวยออกมาลั&= #3656;นถ้ำ ทำให้อีกสอŧ= 1;คนต้องออกจ= 634;กสมาธิมาดู เห็นสภาพผิŨ= 4;ไปอย่างนั้= 609; จึงร้องเรีũ= 8;กหย่งเหลีย= 609;ว่าเกิดอะไ&= #3619;ขึ้น จึงได้ร้องŬ= 8;สียงหลงขึ้= 609;มา ถึงตอนนี้หũ= 8;่งเหเลียนจ= 638;งรู้สึกตัว&= #3623;่าตนกำลังฝ= ;ันได้สติแล$= 57;วก็เห็นว่า&#= 3607;ั้งสามนั่ง= อยู่ในถ้ำ ไม่เห็นมีนŭ= 7;ำมีไฟและมี= 586;ุนพลอยู่ที&= #3656;ไหน จึงรู้ว่าทŬ= 0;กอย่างล้วน= 648;ป็นภาพมายา จึงเล่าเรืŭ= 6;องที่ฝันให= 657;คนทั้งสองฟ&= #3633;ง ไต้ซือเũ= 7;ี่ยวส้านต= 619;ัสว่า หย่งเหลียนŬ= 8;อ๋ย! ทำไมจึงพบกū= 3;บมารผจญเช่= 609;นี้

คงเป= ็นเพราะตอนŦ= 5;ลางวันพบกั= 610;เหตุการณ์ท&= #3637;่ตื่นตระหน= ;กของงูเหลื$= 29;ม ดังนั้นสติŧ= 2;ึงไม่สงบจึ= 591;เป็นเช่นนี&= #3657; ดีที่ขุนพลŨ= 7;ำให้เธอตกใ= 592;ตื่น ถ้าไม่อย่าŧ= 1;นั้นเธอคงจ= 632;สูญเสียแรง&= #3591;านไปอีกแยะ หย่งเหลียนũ= 9;ับว่าใช่ๆ ตอนนั้นฟ้าŬ= 8;ริ่มสางแล้= 623; ทั้งสามจึงŬ= 8;ก็บสัมภาระ= 649;ล้วลุกออกจ&= #3634;กถ้ำหาทางข= ;ึ้นเขา พร้อมกับเกŭ= 5;บผลไม้ป่าร= 633;บประทานบรร&= #3648;ทาอาการหิว= ;เดินไปอีกจึนถึ#= 91;เที่ยงก็พ&#= 3621;ันมองเห็นห= มีขาวแต่ไกŪ= 1;ๆ เดินมาทางนū= 7;้ ดูเหมือนมัŨ= 9;ยังไม่เห็น= 588;นทั้งสาม ไต้ซือเũ= 7;ี่ยวส้านรี= 610;ดึงแขนคนท&= #3633;้งสองหลบไป= ;ในต้นไม้แล$= 57;วพูดเบาๆ ว่าถ้าเราหŪ= 1;บพ้นก็จะดี ถ้าหลบไม่พŭ= 7;นก็ให้ล้มต= 633;วนอนแล้วกล&= #3633;้นหายใจทำเ= ;หมือนคนตาย#= 92;ะหายใจไม่ไ&#= 3604;้เลย

ก็อา= จจะพ้นภัยคũ= 9;ั้งนี้ได้เ= 617;ื่อเจ้าหมี&= #3586;าวเดินเข้า= ;มาใกล้บุคค$= 21;ทั้งสาม มันก็ได้กลū= 6;่นสาบคนก็เ= 607;ี่ยวมองหาร&= #3629;บด้านทั้งส= ;ามเห็นเช่น$= 09;ั้นก็ล้มตั&#= 3623;ลงนอนบนพื้= นแล้วกลั้นŪ= 7;ายใจทำเป็น= 605;าย เมื่อหมีขาŪ= 3;ตามหาเข้าไ= 611;ในป่าก็พบค&= #3609;ทั้งสาม จึงยืนนิ่งŭ= 2;ม่ขยับแล้ว= 626;ังเกตอยู่จ&= #3609;นานครู่หนึ= ;่ง เห็นพวกนั้Ũ= 9;ไม่กระดุกก= 619;ะดิกไม่มีสุ้มเ$= 26;ียงไม่มีลม&#= 3627;ายใจเหมือน= กับคนที่ตาũ= 8;แล้ว มันก็ร้องงŬ= 0;่นง่านอยู่= 652;ม่กี่ทีอัน&= #3649;สดงถึงความ= ;ผิดหวัง แล้วมันก็จū= 4;กไปโดยไม่ห= 633;นหัวกลับมา&= #3604;ูอีกเลย ไต้ซือเũ= 7;ี่ยวส้านเ= 627;็นหมีขาวเด&= #3636;นไปไกลมากแ= ;ล้วจึงเรีย#= 85;คนทั้งสองล&#= 3640;กขึ้นที่จร= ิงพวกหมีขาŪ= 3;นี่มันเกลี= 618;ดที่สุดก็ค&= #3639;อคนที่ตายแ= ;ล้ว มันจะไม่เขŭ= 7;าไปใกล้ศพเ= 621;ย ไต้ซือเũ= 7;ี่ยวส้านร= 641;้นิสัยของม&= #3633;นดีจึงใช้ว= ;ิธีนี้หลบภ$= 33;ย

เมื่= อทั้งสามออŦ= 5;จากป่าแล้ว= 585;็เดินไปตาม&= #3607;างเดิน เดินไปได้อū= 7;กประมาณเจ็= 604;ลี้ทั้งสาม&= #3619;ู้สึกคอแห้= ;งลิ้นแห้ง เหน็ดเหนื่Ū= 9;ยเต็มที่ พอดีไปเจอะŪ= 7;้วยเข้า ไต้ซือเũ= 7;ี่ยวส้านจ= 638;งตรัสว่าเร&= #3634;พักให้หายเ= ;หนื่อยกันส$= 33;กพัก หาน้ำมาดื่ũ= 7;กันก่อนแล้= 623;ค่อยเดินต่&= #3629;ไป ทุกคนก็หาทū= 7;่นั่งลงบนก= 657;อนหิน หย่งเหลียนก= ;็นำเอาบาตร$= 49;ล้วเดินลงไ&#= 3611;ที่ห้วย ตักเอาน้ำใŪ= 6;ๆ มาได้ครึ่งũ= 0;าตรแล้วถวา= 618;ให้ไต้ซือเมี่ย$= 23;ส้านดื่มก&#= 3656;อน จากนั้นก็เŪ= 9;าให้แม่อุป= 606;ัมภ์ดื่มต่&= #3629;แล้วตนเองจ= ;ึงดื่มทีหล$= 33;ง แล้วนั่งลงŬ= 8;ก็บก้อนหิน= 648;ล็กๆ ขว้างปาลงไũ= 1;ในห้วย ดูน้ำที่กรū= 2;เด็นเป็นกา= 619;เพลินๆ ไต้ซือเũ= 7;ี่ยวส้านเ= 627;็นแล้วก็ทร&= #3591;ยิ้งแล้$= 23;ตรัสกับหย่&#= 3591;เหลียนว่า หินกระทบทำŭ= 1;ห้น้ำกระเด= 655;น นี่ก็มีปริŪ= 4;นาธรรมซ่อน= 629;ยู่เธอมองอ&= #3629;กไหม หย่งเหลียนŨ= 7;ูลว่า ขอให้ท่านไŨ= 5;้ซือตรัส#= 85;่อนเพคะ ไต้ซือเũ= 7;ี่ยวส้านจ= 638;งตรัสว่า น้ำเดิมที่Ū= 6;งบ

&= #3648;มื่อถูกหิน= ;ของเธอขว้า#= 91;ไปกระทบเข้&#= 3634;ก็กลายเป็น= เคลื่อนไหวŦ= 5;ระเด็นขึ้น= 617;า สงบนิ่งไม่Ŭ= 8;คลื่อนไหวห= 609;ึ่ง ทำให้เกิดกū= 4;รผันแปรขึ้= 609; หย่งเหลียนŨ= 7;ูลว่า ไม่ถูกๆ! เพค= 632; น้ำต่างหากŨ= 7;ี่เคลื่อนไ= 627;ว ท่านไม่เห็Ũ= 9;หรือแม้กระ= 627;ม่อมจะไม่เ&= #3629;าหินขว้างล= ;งไป น้ำมันก็ไหŪ= 1;ทั้งคืนทั้= 591;วัน ก้อนหินต่าŧ= 1;หากที่สงบ ถ้าหากหม่อũ= 7;ฉันไม่ขว้า= 591;ก้อนหินมัน&= #3585;็จะไม่ลอยไ= ;ปลงในห้วยไ$= 04;้เองไต้ซือเมี่ย$= 23;ส้านพยักห&#= 3609;้าพร้อมตรั= สว่า เจริญพร ! เจริญพร! ในขณะนั้นเŪ= 9;งก็มีก้อนห= 636;นก้อนหนึ่ง&= #3621;อยมากระแทก= ;ที่ศีรษะขอ#= 91;หย่งเหลียน&#= 3648;ข้า เธอร้องขึ้Ũ= 9;อย่างแปลกใ= 592;ว่า ความสงบก็เŦ= 8;ลื่อนไหวได= 657; ควาามเŦ= 8;ลื่อนไหวก็= 626;งบลงได้ เช่นกัน ไต้ซือเมี่ย$= 23;ส้านตรัสว&#= 3656;า นี่ก็มองออŦ= 5;อีกชั้นหนึ= 656;ง

ขณะท= ี่พวกเขากำŪ= 1;ังสนทนาฌาน= 585;ันอยู่ที่ฟ&= #3634;กกระโน้นขอ= ;งห้วยก็มีเ$= 26;ียงเจี๊ยกๆ ของฝูงลิงอŪ= 9;กมา หย่งเหลียนŧ= 2;ึงรู้ว่า ก้อนหินเมืŭ= 6;อครู่นี้เป= 655;นฝีมือของล&= #3636;งเพราะฝูงล= ;ิงเห็นหย่ง$= 48;หลียนปาก้อ&#= 3609;หินลงไปในน= ้ำ พวกมันก็เลũ= 8;ปาก้อนหินม= 634;ใส่คน ลองคิดดูซิŦ= 8;นทั้งสามจะ= 607;นต่อฝูงลิง&= #3627;้าสิบตัวที= ;่ปาก้อนหิน$= 51;ส่ไหวหรือ ทั้งหย่งเหŪ= 1;ียนและแม่อ= 640;ปถัมภ์ลุกข&= #3638;้นเตรียมตั= ;วจะวิ่งหนี แต่ไต้ซū= 9;อเมี่ยวส้านทรงร้องว่&= #3634; อย่าวิ่งๆ ถ้าเราวิ่งũ= 4;วกลิงก็จะว= 636;่งตามมา พวกมันว่องŭ= 2;ว เราไม่มีทาŧ= 1;หนีพ้นพวกม= 633;น แถมอาจถูกพŪ= 3;กมันทำร้าย= 648;อา รับมือพวกมū= 3;นยากฉันคิด= 623;่าพวกลิงมี&= #3609;ิสัยว่องไว และชอบเลียŨ= 9;แบบคน ให้เราสามคŨ= 9;ยืนเป็นแถว= 648;ดียวกัน แล้วเดินไปŦ= 6;้างหน้าเดิ= 609;สามก้าวแล้&= #3623;คุกเข่าลงไ= ;หว้ครั้งหน$= 38;่ง ถ้าหากพวกลū= 6;งมันเลียนแ= 610;บพวกเราแม้&= #3617;ันจะตามมาข= ;้างหลังก็ไ$= 17;่ต้องกลัวว&#= 3656;ามันจะมาทำ= ร้ายพวกเราŬ= 8;มื่อตัดสิน= 651;จแล้ว ทั้งสามก็ยū= 9;นเรียงหน้า= 648;ป็นแนวเดีย&= #3623;กัน เดินสามก้าŪ= 3;คุกเข่าลงไ= 627;ว้หนึ่งครั&= #3657;ง เมื่อฝูงลิŧ= 1;เห็นพวกเขา= 607;ำแบบนั้นก็&= #3588;ิดว่าดีจึง= ;เลียนแบบบ้$= 34;ง ตลอดเส้นทาŧ= 1;เดินไปไหว้= 652;ปมันจะไม่ห&= #3618;ิบหินขึ้นม= ;าปาอีก

การเ= ดินสามก้าวŦ= 8;ุกเข่าลงไห= 623;้ครั้งหนึ่&= #3591;นี้เป็นกลอ= ;ุบายที่จะห$= 21;บเลี่ยงพวก&#= 3621;ิงที่ไต้ซือเมี่ย$= 23;ส้านคิดขึ&#= 3657;น ต่อมาภายหลū= 3;งคนที่นับถ= 639;อพุทธศาสนา&= #3585;็ยึดเอาเป็= ;นแนวทางที่$= 05;้องทำ ไม่ว่จū= 2;ขึ้นเขาลูก= 652;หนก็จะเดิน&= #3626;ามก้าวไหว้= ;หนึ่งครั้ง#= 92;นกว่าจะถึง&#= 3618;อดเขาตำนาน= เกิดจากตอนŨ= 9;ี้เอง พวกเขาทั้งŪ= 6;ามคนเดินไป= 652;หว้ไปพวกลิ&= #3591;ก็เอาอย่าง เดินไปไหว้ŭ= 2;ปทำเช่นนี้= 652;ปอีกไกล จนกระทั่งไŨ= 4;้ยินเสียงก= 619;ะพือปีกมีล&= #3617;พัดมาหวีดห= ;นึ่ง ทั้งสามแหงŨ= 9;หน้าขึ้นดู= 585;็แลเห็นนกอ&= #3636;นทรีตัวใหญ= ;่ตัวหนึ่งก$= 35;ลังบินร่อน&#= 3629;ยู่บนเวหาน= กตัวนี้ใหญŭ= 6;กว่าปกติมา= 585;นัก มันสามารถบŨ= 4;บังแสงอาทิ= 605;ย์ได้เมื่อ&= #3617;ันกระพือปี= ;กก็จะเกิดล$= 17;พัดหวีดมาอ&#= 3618;่างแรง

พวกล= ิงเหล่านี้ŭ= 2;ม่เกรงกลัว= 629;ะไรนอกจากพ&= #3623;กนกเหยี่ยว= ;เพราะมันบิ$= 09;มาจากข้างบ&#= 3609; หลบหลีกลำบū= 4;ก กรงเล็บก็คŭ= 6;อนข้างจะแห= 621;มคมนกจะโฉบ&= #3621;งมาจับลิงแ= ;ล้วบินขึ้น$= 52;ป มันจิกไม่กū= 7;่ทีลิงก็ตา= 618; ถ้าลิงออกแũ= 9;งต่อสู้มัน= 585;็จะปล่อยกร&= #3591;เล็บ ลิงก็จะตกลŧ= 1;จากที่สูงล= 591;มากระแทกพื&= #3657;นตาย ต่อมามันก็ŧ= 2;ะบินลงมาจิ= 585;กินสมองลิง ด้วยเหตุนีŭ= 7; พอพวกลิงเหŭ= 5;นนกพวกนี้เ= 586;้ามันก็จะก&= #3621;ัวเหมือนพว= ;กหนูที่กลั$= 23;แมว ตอนนี้ที่เŪ= 7;็นก็เป็นนก= 629;ินทรีอีกด้&= #3623;ย นิสัยลิงว่Ū= 9;งไวมากเมื่= 629;มันได้ยินเ&= #3626;ียงกระพือป= ;ีกบนท้องฟ้$= 34;เท่านั้นมั&#= 3609;ก็รู้แล้วว= ่ามีศัตรูมū= 4; มันนจะũ= 4;ากันร้องเจี๊ยกๆ แล้วก็วิ่งŪ= 7;นีเข้าป่าไ= 611; ไหนเลยจะมัŪ= 3;มาหัดเดินส= 634;มก้าวไหว้ห&= #3609;ึ่งนี้อีก มันหนีกันชŬ= 0;ลมุนไม่เหล= 639;อแม้แต่ตัว&= #3648;ดียว ไต้ซือเũ= 7;ี่ยวส้าน เห็นพวกลิงŪ= 7;ายไปหมดแล้= 623;ก็เลิกไหว้&= #3588;่อยๆ เดินขึ้นเขū= 4;ไปจนกระทั่= 591;ถึงค่ำจึงห&= #3634;ถ้ำเพื่อพั= ;กผ่อน โชคดีตลอดทū= 4;งที่มีถ้ำห= 636;นผาให้พักม&= #3634;กมาย

พอดึ= กก็นั่งเข้ū= 4;ฌานปลอดภัย= 592;นถึงเช้า จึงเริ่มออŦ= 5;เดินทางใหม= 656;เป็นแบบนี้&= #3652;ปได้สามวัน= ;เต็มๆ จึงมาถึงครū= 8;่งเขา พอผ่านครึ่ŧ= 1;เขาขึ้นไปอ= 637;กสภาพรอบ ๆก็เปลี่ยนŭ= 2;ปอย่างมากต= 633;้งแต่เชิงเ&= #3586;ามาถึงกลาง= ;เขาอากาศแม$= 57;จะเย็นบ้าง แต่ก็ไม่ทำŭ= 1;ห้มือเท้าแ= 586;็งทื่อ พอเลยกลางเŦ= 6;าขึ้นมาแล้= 623;แต่ละก้าวก&= #3655;เย็นลงทุกท= ;ี หิมะบนยอดเŦ= 6;าที่ถูกลมพ= 633;ดลงมาเหมือ&= #3609;กับมีดที่บ= ;าดเนื้อ น้ำที่เปียŦ= 5;อยู่ตามพื้= 609;ก็จับตัวกล&= #3634;ยเป็นน้ำแข= ;็งทั้งหนาว$= 07;ั้งลื่นเดิ&#= 3609;ลำบากจริง ๆ ตลอดทางก็$= 17;ีแต่สนที่ห&#= 3609;าทึบเท่านั= ้น ต้นไม้ชนิดŪ= 9;ื่นไม่เห็น= 648;ลย จะหาอะไรมาũ= 9;ับประทานแก= 657;หิวก็หาไม่&= #3652;ด้ หย่งเหลียนŬ= 8;ห็นสภาพนี้= 649;ล้วก็ร้องด&= #3657;วยความทุกข= ;์ยากในใจ ท้องก็หิวกū= 4;ยก็หนาว หากยังเป็นŬ= 8;ช่นนี้ไปตล= 629;ดทาง คงทำให้เลืŪ= 9;ดในกายแข็ง= 605;ัวแน่ๆ แล้วจะทำอยŭ= 6;างไรดี

แม้แ= ต่แม่อุปถัũ= 7;ภ์ก็รู้สึก= 648;ช่นนั้น จึงทำหน้ายŭ= 6;นคิ้วขมวดม= 637;แต่ไต้ซือเมี่ย$= 23;ส้านมีควา&#= 3617;ศรัทธาแน่ว= แน่เดินไม่Ū= 7;ยุดราวกับท= 656;อนไม้แม้แต&= #3656;พระบาทเปลื= ;อยเปล่าก็ย$= 33;งไม่รู้สึก&#= 3607;ุกข์ยากเลย= แม้แต่น้อย เดินไปได้กŪ= 3;่าครึ่งวัน= 592;ึงเห็นต้นเ&= #3585;าลัดสองต้น ข้างบนต้นมū= 7;ขนปกคลุม หย่งเหลียนŧ= 2;ึงสอยลูกเก= 634;ลัดลงมาหลา&= #3618;ลูก แล้วใช้เท้ū= 4;กระแทกให้แ= 605;กแล้วแบ่งก&= #3633;นรับประทาน พอรับประทาŨ= 9;กันจนอิ่มแ= 621;้ว ความหนาวเหŨ= 9;็บก็ค่อยๆ ลดน้อยลง รู้สึกรū= 2;ปรี้กระเปร่$= 34;ขึ้นมาอีกม&#= 3634;กที่เดียว จึงเดินต่อŦ= 5;ันไปอีก ฟ้ามืดแล้วŦ= 5;็มองหาถ้ำเ= 614;ื่อพักผ่อน

คืนน= ี้อากาศหนาŪ= 3;เหลือเกิน หย่งเหลียนŨ= 7;นไม่ไหวได้= 649;ต่ร้องหนาว&= #3654; ไม่หยุด แม่อุปถัมภŮ= 0;ก็ร้องว่า อากาศหนาวเŪ= 7;น็บกระดูกแ= 607;บทนไม่ไหว หากใช้กิ่งŭ= 2;ม้ก่อไฟขึ้= 609;มาเพื่อผิง&= #3652;ฟก็จะดีนา! ไต้ซือเũ= 7;ี่ยวส้านว= 656;า พวกเธออย่าũ= 9;้องกันได้ไ= 627;ม กลางคืนอย่ū= 4;งนี้จะเอาไ= 615;มาจากไหน ถึงแม้จะเอū= 4;หินถูกันจน= 607;ำให้เกิดไฟ&= #3649;สงไฟก็จะส่= ;องไปทั่ว อาจทำให้พวŦ= 5;สัตว์มันตื= 656;นตัวแล้วเด&= #3636;นมาตามแสงไ= ;ฟ จะมีเป็นกาũ= 9;แส่หาเคราะ= 627;์หรอกหรือ อย่างไรก็ทū= 5;ไม่ได้ ถ้าเราจะสำŬ= 8;ร็จธรรมก็ต= 657;องมีความศร&= #3633;ทธาเป็นหนึ= ;่ง รวบรวมจิตญū= 4;ณ ร่างกายยิ่ŧ= 1;ได้รับความ= 648;จ็บปวด จิตญาณก็ยิŭ= 6;งจะแข็งแกร= 656;ง พลังงานก็จū= 2;เพิ่มขึ้น

รอคอ= ยจนกว่าจะพŭ= 7;นเคราะห์พ้= 609;ความลำบากแ&= #3621;้ว จิตญาณก็จะŬ= 9;ข็งแกร่งอย= 656;างยิ่งยวดม&= #3633;นจะไม่แยกส= ;ลายนิจนิรันดร์ จึงจะสำเร็ŧ= 2;ธรรมได้ เมื่อสำเร็ŧ= 2;มรรคผลแล้ว ก็ละทิ้งร่ū= 4;งกายนี้ จิตญาณนี้กŭ= 5;จะเป็นอมตะ หมื่นพันโลŦ= 5;ธาตุก็ไปได= 657;ไม่ติดขัด มีอภิญญายิŭ= 6;งใหญ่ อะไรก็ทำไดŭ= 7;ถ้าเราสามค= 609;คิดจะบรรลุ&= #3617;รรคผล ความทุกข์ลū= 5;บากจากความ= 627;ิวความหนาว&= #3585;็ต้องทนรับ ถ้าทนรับสิŭ= 6;งเล็กน้อยเ= 627;ล่านี้ไมได&= #3657; ก็จะมีความŪ= 7;วังที่จะได= 657;ธรรมอันเป็&= #3609;หลักฐานให้= ;เห็นจริงได$= 57;อย่างไรพวก&#= 3648;ราก็ผ่านคว= ามทุกข์ยากũ= 7;าไม่น้อยแล= 657;ว เหมือนกับกū= 4;รสร้างเจดี= 618;์ที่ขาดเพี&= #3618;งแต่ยอดเท่= ;านั้น พวกเธอยอมลū= 2;ทิ้งแรงงาน= 607;ี่ทำมาหมดห&= #3619;ือ คำพูดเหล่าŨ= 9;ี้ทำให้ทั้= 591;สองคนเห็นธ&= #3619;รมสว่างไสว= ;ขึ้นมา นั่นคือ แรงงานสำเ&#= 3619;็จไปแล้วเก= ้าส่วน จะยอมให้ส่Ū= 3;นเดียวทำลา= 618;หรือ