ตอนที่ 25 ผ่านความทุŦ= 5;ข์ลำบากมาน= 633;บพันหมื่นส&= #3635;เร็จธรรมถู= ;กตีกระหม่อ$= 17;ทะลุสหโลกธ&#= 3634;ตุ

ตอน&= #3607;ี่ 25 ผ่$= 34;นความทุกข์&#= 3621;ำบากมานับพ= ันหมื่นสำเũ= 9;็จธรรมถูกต= 637;กระหม่อมทะ<= span class=3DSpellE>ลุสหโลก$= 08;าตุ

&= #3648;มื่อพระซิ่= ;นคงเช็ดถูท$= 37;่โต๊ะบูชาพ&#= 3610;ว่าแจกันหย= กขาวมีน้ำเŨ= 5;็มมีกิ่งหล= 636;วปักอยู่เธ&= #3629;เคยได้ยินไ= ;ต้ซือบอกว$= 56;าวันนี้จะเ&#= 3611;็นวันที่ไต= ้ซือเมี่ย$= 23;ส้านจะสำเ&#= 3619;็จธรรม จึางทใŪ= 7;้เธอดีใจจน= 629;อกนอกนหน้า&= #3650;ยนผ้าเช็ดโ= ;ต๊ะทิ้งรีบ$= 23;ิ่งออกมานอ&#= 3585;ห้อง ประจวบกับหũ= 8;่งเหลียนกำ= 621;ังจะนำดอกไ&= #3617;้ไปบูชาพระ ทั้งสองไม่ŭ= 2;ด้ระวังตัว จึงเกิดชนกū= 3;นขึ้น ล้มลงไปคนลū= 2;ทาง เมื่อหย่งเŪ= 7;ลียนได้สติ= 585;็มองมาทางซ&= #3636;่นคงแล้วพู= ;ดว่า เธอก็ยังเปŭ= 5;นแบบนี้ กระโดกกระเŨ= 4;กเหมืนเดิม= 617;ีเรื่องอะไ&= #3619;กันหรือ

จึงเ= ที่ยววิ่งชŨ= 9;คนจนเจ็บไป= 627;มดแล้วอย่า&= #3591;นี้เมื่อซิ= ;่นคงได้สติ$= 49;ล้วก็ยกมือ&#= 3586;ึ้นไหว้แล้= วพูดว่า อาจารย์หย่ŧ= 1;เหลียนเพรา= 632;ฉันเห็นแจก&= #3633;นหยกขาวมีน= ;้ำมีกิ่งหล$= 36;วจึงดีใจขึ&#= 3657;นมา คิดจะรีบไปŬ= 8;รียนท่านไต= 657;ซือให้ร$= 41;้ จึงไม่มีสตū= 6;วิ่งชนอาจา= 619;ย์เข้า โปรดอภัยใหŭ= 7;ด้วย หย่งเหลียนŧ= 2;ึงพูดขึ้นว= 656;า มีเรื่องนีŭ= 7;จริงหรือซิ= 656;นคงตอบว่า เรื่องนี้เũ= 1;็นความจริง= 619;้อยเปอร์เซ&= #3655;นต์ ฉันไม่กล้าŭ= 0;กหกหรอกหย่= 591;เหลียนพูดว&= #3656;า ถ้าเป็นอย่ū= 4;งนั้นเธอเอ= 634;ดอกไม้นี้ไ&= #3611;ถวายพระฉัน= ;ไปเรียนไต้ซือเอง เ= 617;ื่อซิ่นคงร&= #3633;บดอกไม้แล้= ;วก็เข้าไปใ$= 09;ห้องหย่งเห&#= 3621;ียนก็เข้าม= ายังห้องขอŧ= 1;ไต้ซือ ก็เห= 655;นไต้ซือกำลั#= 91;เสวนากับแม&#= 3656;อุปถัมภ์อย= ู่

เมื่= อเห็นหย่งเŪ= 7;ลียนเข้ามา= 585;็ตรัสขึ้นว&= #3656;า เอ่อ! หย่งเหลียนŬ= 8;ธอมาพอดี ฉันกำลังมีŬ= 8;รื่องจะพูด= 585;ับเธออยู่พ&= #3629;ดีประมาณว่= ;าวันนี้จะเ$= 11;็นวันที่ฉั&#= 3609;จะสำเร็จธร= รมแล้ว เมื่อคืนเขŭ= 7;าสมาธิก็เก= 636;ดมีดอกบัวข&= #3634;วบานขึ้นกล= ;างใจกลัวว่$= 34;จะเป็นเพีย&#= 3591;ลางสังหรณ์ หย่งเหลียนŦ= 5;็นำเรื่องแ= 592;กันหยกขาวท&= #3637;่มีทั้งน้ำ= ;และกิ่งหลิ$= 23;เล่าให้ฟัง ไต้ซือเũ= 7;ี่ยวส้านต= 619;ัสว่า ถ้าอย่างนัŭ= 7;นธรรมสัมพั= 609;ธ์ก็มาถึงแ&= #3621;้ว ขอให้พวกเธŪ= 9;ได้จัดแจงส= 606;านที่ๆ หอหลิ&#= 3591;หลงฉันคงเ= 586;้าเงียบที่&= #3609;ั่นเมื่อหย= ;่งเหลียนออ#= 85;ไปสั่งงานพ&#= 3623;กพระให้ช่ว= ยตระเตรียมŨ= 7;ุกอย่างให้= 614;ร้อมแล้ว ไต้ซือเũ= 7;ี่ยวส้านก= 655;เข้าไปชำระ&= #3626;รงพระวรกาย= ;ด้วยน้ำหอม เปลี่ยนจีวũ= 9;ชุดที่สง่า= 591;าม หลังจากนั้Ũ= 9;ก็เสด็จขึ้= 609;สู่หอหลิงห$= 21;ง เสด็จขึ้นปũ= 9;ะทับบนโต๊ะ= 596;านเพื่อเข้&= #3634;สู่สมาธิ แม่อุปถัมภŮ= 0;และหย่งเหล= 637;ยนก็นำเหล่&= #3634;ภิกษุณีแบ่= ;งเป็นสองขบ$= 23;นยืนประดับ&#= 3629;ยู่ทั้งซ้า= ยและขวา เมื่อกล่องũ= 1;ลาไม้ถูกเค= 634;ะให้จังหวะ ควันธูปลอยŪ= 3;นอบอวลแล้ว พระทุกรูปกŭ= 5;เริ่มสวดมน= 605;์ ศูรางคũ= 7;ธารณีสู$= 05;ร

กล่า= วฝ่ายเด็กนŭ= 7;อยเซิ่นอิ#= 91; เขากำลังเต&= #3619;ียมเรื่องซ= ;ุกซนอยู่ใน$= 51;จที่ต้องกา&#= 3619;จะก่อกวนไต= ้ซือ เมื่อตื่นขū= 8;้นในตอนเช้= 634; เขาก็ไม่สนŭ= 1;จจะรับประท= 634;นอาหารเช้า&= #3648;ลย รีบวิ่งตรงũ= 7;าที่วัดก็เ= 627;็นพวกพระภิ&= #3585;ษุณีกำลังช= ;ุลมุนกันอย$= 41;่ ทั้งยังได้Ŧ= 6;่าวว่าท่าน= 652;ต้ซือจะบรรรลุมรร&#= 3588;ผล สำเร็จเป็นũ= 4;ุทธในวันนี= 657; ทำให้เขารูŭ= 7;สึกแปลกใจม= 634;กจึงเผ่นขึ&= #3657;นไปดูบนหอ ในขณะนั้นปũ= 9;ะชาชนที่อย= 641;่ตามเชิงเข&= #3634;ก็ได้รับข่= ;าวนี้ด้วย ก็พากันมาทū= 7;่วัดเพื่อเ= 586;้าพิธีกราบ&= #3652;หว้ ทำให้หอŪ= 7;ลิงหลงทั้= 591;ชั้นบนชั้น&= #3621;่างเต็มไปด= ;้วยผู้คน เหล่าพระภิกกษุณี ก็ยังคงหลัũ= 0;ตาสวดมนต์อ= 618;ู่ พวกที่มาเฝŭ= 7;าก็สงบนิ่ง= 629;ยู่ ไม่มีเสียงŪ= 9;ึงคะนึงแต่= 629;ย่างไร จะมีก็แต่เŨ= 4;็กชายเซิ่นอิ#= 91;

เมื่= อเห็นสภาพขŪ= 9;งไต้ซือเมี่ยŪ= 3;ส้านก็แอบ= 627;ัวเราะว่า ทำงีบหลับอũ= 8;ู่ดีนัก พูดได้อย่าŧ= 1;ไรว่าจะสำเ= 619;็จพุทธะ เห็นชัดๆ อยู่ว่าทำหŪ= 1;อกเจ้าอยู่= 607;ี่นั่น คอยเดี๋ยวเũ= 9;าจะไปทำให้= 605;กใจเสียหน่&= #3629;ย รับรองว่าทŭ= 6;านคงกระโดด= 648;หยงขึ้นมาแ&= #3609;่ๆ เมื่อเด็กชū= 4;ยเซิ่นอิ#= 91;คิดได้ดังน&#= 3633;้นแล้วเขาก= ็ค่อยๆย่องŬ= 8;ข้าไปข้างๆ กล่องปลาไมŭ= 7;ที่เคาะจัง= 627;วะ แล้วก็เลือŦ= 5;หยิบไม่เคา= 632;กล่องที่มี&= #3586;นาดใหญ่ ค่อยๆ ขยับไ$= 11;ที่หน้าของ&#= 3652;ต้ซือร้อง$= 05;ะโกนขึ้นมา&#= 3588;ำหนึ่งแล้ว= ก็ตีลงบนกรū= 2;หม่อมของไต= 657;ซือขณะน$= 33;้นแม้จะมีค&#= 3609;เห็นแต่ก็เ= ขาไปห้ามไมŭ= 6;ทันเสียแล้= 623;การตีครั้ง&= #3609;ี้มีชื่อเร= ;ียกว่า ตีหัวร้องตŪ= 3;าด

&= nbsp; เมื่อตีล= 591;ไป ก็มีลำแสงสū= 7;แดงพุ่งออก= 617;า ทุกคนคิดว่ū= 4;ศีรษะไต้ซือคงแตกจึงทำให้มี&#= 3648;ลือดไหลออก= มา เมื่อมองด้Ū= 3;ยสติ แสงสีแดงนัŭ= 7;นก็ค่อยๆ พุ่งขึ้นมา แล้วค่อยๆ ร$= 23;มตัวกันกลา&#= 3618;เป็นรูปธรร= มกายของไต้ซือประท$= 33;บยืนขึ้นพร&#= 3632;บาทเปล่า ในพระหัตถ์Ŧ= 5;็ทรงถือแจก= 633;นขาวที่มีก&= #3636;่งหลิวปักอ= ;ยู่การตีคร$= 33;้งนี้ทำไมถ&#= 3638;งมีเงาภาพเ= กิดขึ้นละทū= 3;้งนี้เพราะ= 592;ิตญาณของไต&= #3657;ซือได้บ$= 35;เพ็ญจนถึงข&#= 3633;้นไม่ต้องใ= ช้กายเนื้อŬ= 9;ล้ว แต่เพราะอยŬ= 1;่ในโลกมนุษ= 618;์นาน ฝุ่นไอกิเลŪ= 6;แปดเปื้อน ทวารกลางกรū= 2;หม่อมจึงถู= 585;อุดตัน จิตญาณจึงไũ= 7;่สามารถหลุ= 604;พ้นจากกายเ&= #3609;ื้อได้จนกร= ;ะทั่งได้รั$= 10;การกระแทกจ&#= 3634;กการตี ทวารกลางกรū= 2;หม่อมจึงเป= 636;ดขึ้น

ดังน= ั้นจึงอาศัũ= 8;การตีครังน$= 37;้ ทำให้ละทิ้ŧ= 1;กายเนื้อกา= 619;ซุกซนของเซิ่นอิ#= 91;ก็เป็นธรรม&#= 3626;ัมพันธ์ที่= ประจวบเหมาū= 2;ขณะนั้นเหล= 656;าพระภิกษุณ&= #3637;เห็นดังนั้= ;นจึงยกมือข$= 38;้นไหว้ ฝูงชนที่มาŬ= 8;ฝ้าก็พลอยไ= 627;ว้ตามไปด้ว&= #3618; ต่อมาก็แลเŪ= 7;็นธรรมกายข= 629;งไต้ซือลอยส$= 41;งยิ่งขึ้นๆ แล้วค่อยๆหū= 4;ยเข้ากลีบเ= 617;ฆไป ทุกคนจึงพาŦ= 5;ันลุกขึ้น หย่งเหลียนŪ= 1;ุกขึ้นคลำก= 634;ยเนื้อของไ&= #3605;้ซือปราก#= 98;ว่าเย็นเฉี&#= 3618;บเสียแล้วจ= ึงบอกให้ภิŦ= 5;ษุณีช่วยกั= 609;สวดมนต์ต่อ&= #3652;ป ตนเองและแมŭ= 6;อุปถัมภ์ก็= 648;ตรียมตัวเข&= #3657;าเมืองหลวง เพื่อกราบทŬ= 1;ลให้ราชาเมี่ยวจ้$= 23;นทรงทราบเ&#= 3614;ื่อจัดการต= ่อไป ทั้งสองคนลŧ= 1;มาจากหอหลิงห$= 21;งแล้วเดินอ&#= 3629;กจากวัด

เมื่= อเดินออกมาŨ= 6;ึงซุ้มประต= 641;วัดก็ได้ยิ&= #3609;เสียงกระพร= ;วนดังใกล้เ#= 86;้ามา มีองครักษ์Ū= 6;องคนขี่ม้า= 648;ร็วจะลอยมา เมื่อมาพบบŬ= 0;คคลทั้งสอง= 648;ข้าจึงถามว&= #3656;า ท่านระภิกษŬ= 0;ณีทั้งสองจ= 632;ไปไหน เราได้ถือรū= 4;ชโองการจาก= 619;าชาเมี่ยวจ้$= 23;นให้นำพระ&#= 3619;าชโองการมา= ที่นี่โดยเŧ= 3;พาะ รีบๆ ไปเรีย#= 85;เจ้าอาวาสคนปัจจุบ$= 33;มารับราชโ&#= 3629;งการ ดังนั้นแม่Ū= 9;ุปถัมภ์และ= 627;ย่งหลียนจึ#= 91;คุกเข่าลงไ&#= 3627;ว้ราชโองกา= ร แล้วให้องคũ= 9;ักษ์ทั้งสอ= 591;เข้ามาในวั&= #3604;รีบสั่งให้= ;จัดโต๊ะบูช$= 34;รับราชโองก&#= 3634;ร เมื่อทุกคนŦ= 8;ุกเข่าลงไป= 648;พื่อฟังราช&= #3650;องการ ที่แท้ราชาเมี่ยวจ้$= 23;นก็รู้เรื&#= 3656;องการบรรลุ= มรรคผลของไŨ= 5;้ซือแล้ว = 648;พราะตอนที่&= #3619;าชาเมี่ยวจ้$= 23;นกำลังออก&#= 3623;่าราชการอย= ู่นั้นก็ปรากฎเห$= 55;นธรรมกายจของ$= 52;ต้ซือมาปรา#= 85;ฎที่หน้าบ&#= 3633;ลลังก์ ประทับยืนอũ= 8;ู่บนอากาศแ= 621;้วตรัสว่า<= o:p>

ขณะน= ี้ตนได้สำเũ= 9;็จบรรลุมรรผลแล$= 57;วพระพุทธอง&#= 3588;์ได้สถาปนา= ให้เป็น มหาเมตตาสดū= 3;บเสียงโปรด= 607;ุกข์โพธิสั&= #3605;ว์กวนอิม จะต้องไปทีŭ= 6;เขาโปตละโล= 585;าแห่งทะเลใ&= #3605;้ ดังนั้นจึงũ= 7;ากราบลา เมื่อไรที่ũ= 9;าชาเสด็จสว= 619;รคตก็จะมาโ&= #3611;รด ดังนั้นราชū= 4;เมี่ยวจ้$= 23;นจึงมีพระ&#= 3619;าชโองการ ให้ทำการลงŪ= 1;ักปิดทองพร= 632;วรกายของพร&= #3632;โพธิสัตว์ท= ;ี่ทรงเหลือ$= 52;ว้ แล้วประทับŨ= 5;ั้งไวัที่หอ$= 27;ลิงหลง ให้คนกราบไŪ= 7;ว้บูชา ให้เปลี่ยนŧ= 4;ื่อหอหลิงห$= 21;งเป็นหอเมต&#= 3605;าโพธิสัตว์= กวนอิม

ภายห= ลังที่พระโũ= 4;ธิสัตว์กวนอิมบ$= 19;รลุธรรมแล้&#= 3623; คุณแม่อุปถū= 3;มภ์ก็ถูกคน= 607;ั้งหลายสถา&= #3611;นาเป็นเจ้า= ;อาวาส เมื่อได้เปŭ= 5;นเจ้าอาวาส= 585;็ออกคำสั่ง&= #3651;ห้หาช่างไม= ;้ฝีมือเยี่$= 18;ม และช่างสีทū= 7;่เก่งช่วยก= 633;นลงลักปิดท&= #3629;งพระวรกายเ= ;นื้อของพระ$= 50;พธิสัตว์กวนอิมจ$= 34;กนั้นก็ลบช&#= 3639;่อหอหลิงห$= 21;งออก แล้วก็เปลีŭ= 6;ยนเป็นหอเม= 605;ตาโพธิสัตว&= #3660;กวนอิม จ= 634;กนั้นสร้าง&= #3605;ู้ไว้ที่ตร= ;งกลางหอแล้$= 23;ก็นำพระวรก&#= 3634;ยเนื้อทองข= องโพธิสัตวŮ= 0;ให้ประทับอ= 618;ู่ในตู้เพื&= #3656;อให้คนกราบ= ;ไหว้ตลอดไป งานที่ทำไปŪ= 7;ลายวันจึงเ= 626;ร็จเรียบร้&= #3629;ย

บ= ัดนี้ประเทŪ= 4;ซิ่นหลินกั๊ว นับ= 605;ั้งแต่พระร&= #3634;ชาลงมาจนถึ= ;งพสกนิกรต่$= 34;งก็มีความศ&#= 3619;ัทธาบำเพ็ญ= ทั่วหน้ากัŨ= 9; จนกล่าวได้Ū= 3;่าประเทศซิ= 656;นหลินกั๊วกลั$= 10;กลายเป็นพุ&#= 3607;ธประเทศไป เพราะทุกคนŪ= 4;รัทธายึดพร= 632;รัตนตรัยเป&= #3655;นสรณ ะ ต่อ&#= 3617;าภายหลังเม= ื่อราชาเมี่ยวจ้$= 23;นเสด็จสวร&#= 3619;คตแล้ว ก็ได้รับกาũ= 9;โปรดจากโพธ= 626;ัตว์กวนอิมส$= 35;เร็จเป็นอร&#= 3627;ันต์ ส่วนแม่อุปŨ= 6;ัมภ์ก็ถูกส= 606;าปนาเป็นเจ&= #3657;าอุปถัมภ์แ= ;ดง หย่งเหลียนŦ= 5;็ได้รับการ= 650;ปรดไปสู่ทะ&= #3648;ลใต้ คอยเฝ้าอยูŭ= 6;เบื้องพระบ= 634;ทเป็นกุมาร&= #3637;เซียนหลง ส่วนเด็กน้Ū= 9;ยที่ชุกซนเซิ่นอิ#= 91;นับตั้งแต่&#= 3614;ระโพธิสัตว= ์บรรลุมรรคũ= 2;ลแล้ว เขาก็เกิดมū= 7;ปัญญาบรรลุ= 608;รรม เดิมทีเขามū= 7;ญาณของเจ้าอัคนีย์$= 49;ดนทักษิณ จิตญาณสูงกŪ= 3;่าผู้อื่นเ= 586;าครึ่งหนึ่&= #3591; เมื่อบรรลุŨ= 8;รรมแล้วก็ไ= 604;้รับการโปร&= #3604;ของพระโพธิ= ;สัตว์กวนอิมใ$= 27;้เฝ้าอยู่เ&#= 3610;ื้องพระบาท เขาคือกุมาũ= 9;ส้านไฉ

หลัง= จากที่โพธิŪ= 6;ัตว์กวนอิมไ$= 04;้เสด็จไปกร&#= 3634;บลาราชาเมี่ยวจ้$= 23;นแล้วก็ลอ&#= 3618;ละล่องมาตา= มเมฆ ก็เสด็จถึงŬ= 8;ขาโปตละโลก= 634;แห่งทะเลทั&= #3585;ษิณ อันเป็นที่ũ= 4;ำนักของพระ= 629;งค์ ดินแดนแห่งŨ= 9;ี้งดงามประ= 627;นึ่งเกาะเน&= #3619;มิตที่มีรั= ;ศมีส่องประ#= 85;ายเจิดจรัส&#= 3649;ผ่ไพศาล ดินแดนศักดū= 6;์สิทธิ์แห่= 591;นี้เต็มไปด&= #3657;วยบุปผชาต$= 36;แปลกตาขึ้น&#= 3629;ยู่โดยรอบ บรรรดาŪ= 6;ัตว์ศักดิ์= 626;ิทธิ์ก็พาก&= #3633;นต้อนรับด้= ;วยการเต้นร$= 35;มีดอกบัวขา&#= 3623;ในสระส่งกล= ิ่นหอมจรุงŧ= 2;ิต

ท่าม= กลางป่าไผ่Ū= 6;ีม่วงที่สู= 591;ชลูดเสี$= 18;ดเมฆเปล่งร&#= 3633;ศมีแวววาว ตรงกลางเป็Ũ= 9;ปทุมอาสน์ท= 637;่ส่องฉัพพร&= #3619;ณรังสีโดยร= ;อบ แต่ยังว่างŪ= 9;ยู่ พระโพธิสัตŪ= 3;์เสด็จมาถึ= 591;ทีนี่ก็ตรั&= #3626;ว่า เจิรญพũ= 9; แล้วเสด็จข&#= 3638;้นประทับนั= ่งบนปทุมอาŪ= 6;น์นั้น ซึ่งในวันนū= 3;้นตรงกับวั= 609;ที่ 19 เดือนเก= ้าที่น่าอัŪ= 4;จรรย์ก็คือ วันที่ 19 เ= ;ดือนยี่ เป็นวันประŪ= 6;ูติ วันที่ 19 เ= ;ดือนหก เป็นวันออกũ= 0;รรพชา และวันที่ 19 <= span lang=3DTH>เดือนเก้า บรรลุมรũ= 9;ผล ซึ่งทั้งสามววันล้= 623;นเป็นวันที&= #3656; 19 ซึ่งเรีย= งจากต้นปีสŬ= 1;่ปลายปีเหม= 639;อน เกิด บวช และสำเร็จ แ$= 05;่ประชาชนก็&#= 3606;ือว่าทั้งส= ามวันเป็นวū= 3;นประสูติทั= 657;งหมดซึ่งง่&= #3634;ยต่อการจดจ= ;ำ